ทำไมวันนี้ หดหู่จัง ง่วง ซึม อยากกลับบ้าน คิดถึงคุณด้วย
คุณๆ เมื่อคืนฝันถึงคุณด้วย เป็นไงมั่ง คุณคงอยู่ในใจลึกๆ ขุดเท่าไหร่ก็ไม่ออก
หวังว่าคงสบายดี หวังว่าคุณคงมีความสุข ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร ขอให้มีความสุขนะ
If i know what is love it is because of you
?
?
?
Posted on September 22nd, 2008 by pattypom
Filed under: Uncategorized | No Comments »
คอยห้ามใจทีไรมันก็ยาก ทนไม่ไหว
ทุกครั้งที่เราใกล้ชิดกัน ฉันเพ้อฝันไปถึงไหน
อย่าไปอยู่ใกล้เธอ เตือนหัวใจตัวเอง
อย่ามัวฝันถึงเธอ แล้วฉันจะทำได้ไหม
อย่าคอยส่งยิ้มให้เธอ เธอคงไม่สนใจฉันสักนิดเลย
แล้วฉันจะฝืน ฝืนหัวใจตัวเองได้ไหม
แล้วฉันจะฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง
ไม่อาจจะฝืนความรักที่มันเอ่อล้น
ฉันนั้นต้องฝืนทนกล้ำกลืน
อยู่กับความขื่นขม ที่เธอมองว่าฉันไม่มีตัวตน
ถึงจะยากเย็นเพียงใด ฉันก็คงต้องฝืนต่อไป
อย่าไปอยู่ใกล้เธอ เตือนหัวใจตัวเอง
อย่ามัวฝันถึงเธอ แล้วฉันจะทำได้ไหม
อย่าคอยส่งยิ้มให้เธอ เธอคงไม่สนใจฉันสักนิดเลย
แล้วฉันจะฝืน ฝืนหัวใจตัวเองได้ไหม
แล้วฉันจะฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง
ไม่อาจจะฝืนความรักที่มันเอ่อล้น
ฉันนั้นต้องฝืนทนกล้ำกลืน
อยู่กับความขื่นขม ที่เธอมองว่าฉันไม่มีตัวตน
ถึงจะยากเย็นเพียงใด ต่อให้ฉันต้องทำอย่างไร
ฉันต้องทำให้ได้ ฉันต้องฝืนหยุดรักเธอ
แล้วฉันจะฝืน ฝืนหัวใจตัวเองได้ไหม
แล้วจะฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง
ไม่อาจจะฝืนความรักที่มันเอ่อล้น
ฉันนั้นต้องฝืนทนกล้ำกลืน
อยู่กับความขื่นขม ที่เธอมองว่าฉันไม่มีตัวตน
ถึงจะยากเย็นเพียงใด ฉันก็คงต้องฝืนต่อไป
ถึงจะยากเย็นเพียงใด ฉันก็คงต้องฝืนต่อไป
แล้วฉันจะฝืนได้ไหม
ฉันนั้นต้องฝืนต่อไป
Posted on September 11th, 2008 by pattypom
Filed under: Uncategorized | No Comments »
1 กันยายน 2551
วิชโทรมาหาแล้วบอกว่า ใจเย็นๆ น้องสาเสียแล้ว เมื่อคืนนี้ ขับรถหลับในชนกับรถสิบล้อ ที่บางปลาม้า ขวัญฝากมาบอกป๋อม ตอนนั้นเราคิดว่ามันเป็นแค่ประโยคบอกเล่า เหมือนกับว่า วันนี้กูไปกินข้าวมันไก่มา แต่หลังจากที่วางสายจากวิชแล้ว ใจสั่น มือสั่น นั่งอึ้งอยู่ซักพัก ว่าเมื่อกี้สิ่งที่เราได้ยิน คืออะไร จริงหรือเปล่า หน้าของสาในวันที่เราเห็นครั้งแรกลอยมาทันที 10 กว่าปีที่ผ่านมา เรายังจำได้
จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เพราะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เพราะเราเพิ่งคุยกันเมื่อไม่นานมานี้เอง
รู้ข่าวมาว่า สาเผาวันพฤหัสนี้ ก็เลยชวนเพื่อนไป ดีที่เพื่อนๆก็อยากไปงานด้วย เพราะเพื่อนก็รู้จักสาดี อยากไปเห็นสาเป็นครั้งสุดท้าย แต่อีกใจก็ไม่อยากไป ไม่อยารับรู้ว่ามันคือเรื่องจริง อยากจะแค่คิดว่า สาอยู่ที่สุพรรณ แล้วเราไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกันแค่นั้นเอง
สาทำให้ป๋อมเข้าใจคำว่ารักที่ไม่มีข้อแม้ สาเป็นคนดี ตอนที่เราสนิทกัน สาดูแลป๋อมเป็นอย่างดี แบบที่คนคนนึงจะดูแลกันได้ เราเข้าใจในคำว่าปรารถนาดี แม้เราจะไม่ได้ใกล้ชิดกันตลอดเวลา แต่สาก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีของป๋อมเสมอ นานๆเราจะคุยกันที แต่มันก็เหมือนว่าเราไม่เคยห่างกันไปไหน
ป๋อมอยากให้สาหลับให้สบาย เราทุกคนที่อยู่จะดูแลตัวเองให้ดี แล้วก็หวังว่าวันนึงที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เราคงจะได้เจอกันอีก คงได้เป็นเพื่อนกันอีก
ป๋อมหวังว่าสาคงจะรู้ว่าพวกเราคิดถึงสาขนาดไหน ไม่ว่าสาจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ขอให้สารู้ว่าป๋อมคงไม่มีวันลืมสาได้ และก็ยังหวังให้สาโชคดี ได้อยู่ในที่ทีดี และก็โชคดีตลอดไป
รักเพื่อนเสมอ
ป๋อม ??
Posted on September 2nd, 2008 by pattypom
Filed under: Uncategorized | No Comments »