เศร้าจัง

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา อยู่ๆดีก็สารภาพมาว่า ตอนที่เราไปจีน ดี อ่านไดอารี่ของเราที่อยู่ในลิ้นชัก ซึ่งมันเป็นไดอารี่ที่เราเขียนถึงใครซักคน ที่เก็บอยู่ในความทรงจำ แต่ดีคงไม่รู้ว่าเป็นใคร ดีมาถาม ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น เราจำได้ว่าเราเคยบอกดีแล้วว่า คนเรามีโลกส่วนตัว มีมุมที่ไม่ต้องการให้ใครก้าวเข้ามา เราคบกันโดยมีโลก 3 ใบอยู่รายล้อม โลกของป๋อม โลกของดีและก็โลกของเรา 2 คน ป๋อมไม่เคยก้าวในไปในโลกของดีเลย ทำไมดีต้องทำแบบนี้
ทำให้เราเสื่อมศรัทธาในการเขียนไดอารี่ไปเลย ไม่อยากเขียนอีกแล้ว ถ้าเราอยากเปิดเผย เราเปิดเอง อย่ามาทำแบบนี้ เสียใจมาก แต่ก็เข้าใจว่าทำไมดีถึงทำแบบนี้ แต่ก็ยังโกรธอยู่ดี มันเหมือนโลกทั้งใบพังลงมา แล้วอย่างนี้คนเราจะมีความลับ มีเรื่องในใจได้มั้ย

บันทึกการเดินทางครั้งใหญ่

เรื่องมันเริ่มต้นจากแค่ หนังสือเล่มเดียวกับคน 2 คน
หลังจากที่เราประกาศกร้าวกลางที่ทำงานว่า ยังไงก็ตามปีนี่เราจะไปหลวงพระบางให้ได้ น้องคนหนึ่งในที่ทำงานก็เดินเข้ามาบอกว่า นี่! เจ๊ จะไปทั้งทีไป 3 ประเทศเลยดีกว่า เดี๋ยวหนูเอาหนังสือมาให้อ่านนะ เล่มนี่น่าไปตามมากเลย เค้าไปจากเชียงรุ้งถึงฮอยอัน ไปลาว จีน เวียดนาม แต่ถ้าเจ๊จะไปหลวงพระบาง เราก็ไปหลวงพระบางก่อนก็ได้ แล้วค่อยไปจีน กลับมาทางเวียดนามดีมั้ย
ใจก็ไม่ได้คิดจะไปไกล ไปนานขนาดนั้น มันก็เฝ้ามาพูดกรอกหูทุกวัน เอาหนังสือมาให้อ่าน เปิดรูปสวยๆทางอินเตอร์เน็ตยั่วทุกวัน มีภูเขาหิมะด้วยนะ เมื่อสวยมากเลย โรแมนติก พูดแบบนี้อยู่เป็นเดือน ก็เลยรับปากไปส่งๆก่อนว่า เออ ไปก็ไป แต่ก็ไม่ได้คิด ว่าการที่พูดไปส่งๆ วันนั้นจะก่อให้เกิดการเดินทางตามมาในวันนี้
การเริ่มต้นมันเริ่มที่การออกจากงานก่อน กะว่าจะไปพักผ่อนสงบจิตสงบใจ กลับมาค่อยเริ่มต้นใหม่ แล้วน้องมันก็ต้องทำงาน ไม่คิดว่า เจ้านายของน้องจะใจดีให้ลางานไปเที่ยวตั้ง 2 อาทิตย์ ทำไมพระเจ้าช่างรังสรรค์ ทุกอย่างทำไมมันดูลงตัวไปหมด เราว่าง น้องลางานได้ ?การวางแผนการเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น
เริ่มจากการหาข้อมูลทางเน็ตก่อน เส้นทางสายนี้ มีคนไปเยือนมาเยอะแล้ว หาทางไป ที่ประหยัดที่สุด หาที่พัก ที่เที่ยว ข้อมูลการเดินทาง หาหนังสือมาอ่าน [...]