~ Patty Pom ~

1 กันยายน 2551

วิชโทรมาหาแล้วบอกว่า ใจเย็นๆ น้องสาเสียแล้ว เมื่อคืนนี้ ขับรถหลับในชนกับรถสิบล้อ ที่บางปลาม้า ขวัญฝากมาบอกป๋อม ตอนนั้นเราคิดว่ามันเป็นแค่ประโยคบอกเล่า เหมือนกับว่า วันนี้กูไปกินข้าวมันไก่มา แต่หลังจากที่วางสายจากวิชแล้ว ใจสั่น มือสั่น นั่งอึ้งอยู่ซักพัก ว่าเมื่อกี้สิ่งที่เราได้ยิน คืออะไร จริงหรือเปล่า หน้าของสาในวันที่เราเห็นครั้งแรกลอยมาทันที 10 กว่าปีที่ผ่านมา เรายังจำได้

จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เพราะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เพราะเราเพิ่งคุยกันเมื่อไม่นานมานี้เอง

รู้ข่าวมาว่า สาเผาวันพฤหัสนี้ ก็เลยชวนเพื่อนไป ดีที่เพื่อนๆก็อยากไปงานด้วย เพราะเพื่อนก็รู้จักสาดี อยากไปเห็นสาเป็นครั้งสุดท้าย แต่อีกใจก็ไม่อยากไป ไม่อยารับรู้ว่ามันคือเรื่องจริง อยากจะแค่คิดว่า สาอยู่ที่สุพรรณ แล้วเราไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกันแค่นั้นเอง

สาทำให้ป๋อมเข้าใจคำว่ารักที่ไม่มีข้อแม้ สาเป็นคนดี ตอนที่เราสนิทกัน สาดูแลป๋อมเป็นอย่างดี แบบที่คนคนนึงจะดูแลกันได้ เราเข้าใจในคำว่าปรารถนาดี แม้เราจะไม่ได้ใกล้ชิดกันตลอดเวลา แต่สาก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีของป๋อมเสมอ นานๆเราจะคุยกันที แต่มันก็เหมือนว่าเราไม่เคยห่างกันไปไหน

ป๋อมอยากให้สาหลับให้สบาย เราทุกคนที่อยู่จะดูแลตัวเองให้ดี แล้วก็หวังว่าวันนึงที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เราคงจะได้เจอกันอีก คงได้เป็นเพื่อนกันอีก

ป๋อมหวังว่าสาคงจะรู้ว่าพวกเราคิดถึงสาขนาดไหน ไม่ว่าสาจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ขอให้สารู้ว่าป๋อมคงไม่มีวันลืมสาได้ และก็ยังหวังให้สาโชคดี ได้อยู่ในที่ทีดี และก็โชคดีตลอดไป

รักเพื่อนเสมอ

ป๋อม ??

Posted on September 2nd, 2008 by pattypom
Filed under: Uncategorized