“ถ้าคนเราไม่เคยพบกับความสิ้นหวังที่แท้จริง เขาก็จะแก่ตัวไปโดยที่ไม่รู้วิธีประเมินชีวิต

เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าความสุขที่แท้จริงเป็นอย่างไร”

จาก Kitchen? โยชิโมโต บานานา

เคยมีสักครั้งมั้ยที่กลับมาคิดกับตัวเองว่า เราน่าจะทำมันนะ หรือ เราน่าจะไม่ปล่อยให้มันผ่านไป

“โอกาส” กับ “โชคชะตา” พอคิดดูก็ใกล้เคียงกันอยู่เหมือนกันนะ เพราะมันมักจะมาโดยที่ทั้งใจและำม่คาดคิด

เมื่อเรามีความฝันอะไรบางอย่าง เราก็้อยากจะไปให้ถึงที่ตั้งใจ แต่ว่าบางที่ก็อาจจะไปถึงหรือไม่ถึง

บางเรื่องในชีวิตไำม่ได้แปรตามความตั้งใจหรือความพยายามเสมอไป? เพราะมันอาจมีแรงอย่างอื่นคอยปะทะอยู่

โชคชะตาอาจเป็นโอกาสรูปแบบหนึ่ง ที่มาโดยไม่คาดหวัง แต่คล้ายกับว่ามันรอเวลาอยู่ที่จะเข้ามาสร้างสัมพันธ์กับชีวิตเรา และเมื่อเราได้โชคชะตามาเป็นเพื่อน ก็ทำให้เรายังมีความเชื่ออยู่ว่า ชีวิตยังคงมีความมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้เสมอๆ

มักเกิดคำถามกับตัวเองบ่อยๆว่า เรามีความเชื่อหรือศรัทธาอะไรบ้างในชีวิต นอกจากการอยู่กับโลกที่เราสัมผัสได้เท่านั้น ยากที่จะตอบว่าลึกที่สุดแล้ว เรายังหวังถึงโชคชะตาอะไรอีก เรายังมีความเชื่อหรือศรัทธาอย่างลี้ลับอยู่บ้างมั้ย แบบที่ไม่ต้องใช้เหตุผลอธิบาย

ที่สุดแล้วเราเองอาจต้องการแค่ “โอกาส” ที่จะสัมผัสกับ “โชคชะตา” บ้างเท่านั้น

ผ่านพ้นไปได้อย่างดีพอควร สำหรับการจัดงานเวทีสาธารณะที่ธรรมศาสตร์
งาน Generation Me ส่วนตัวเพื่อส่วนรวม

ที่ประทับใจจากการจัดงานนี้ ทั้งหมดทั้งมวลก็คงเป็น เรื่องความเต็มใจอย่างเต็มร้อย
ของทีมงานทุกคน ที่ทุ่มเทกันอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นทีมในวายไอวาย หรือ พี่ๆเพื่อนๆน้องๆ
ที่อาสาสมัครมาช่วยกันจัดงานนี้ เตรียมงานร่วมกันมาเกือบสามเดือน

ถ้าจะมีความสุขมากที่สุด ก็คงเป็นเพราะทุกคนมีความสุขจากการทำงานนี้ร่วมกัน
เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก ที่ได้ทำงานและใช้เวลาร่วมกันมาหลายเดือน
หลายคนเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ว่าก็สนิทกันเหมือนรู้จักกันมานานปี

อีกเรื่องที่เป็นความประทับใจ ก็คือ วิทยากรทุกท่านที่มาร่วมงานนี้
ทั้งพี่หลายคนที่รู้จักกันอยู่แล้ว และหลายคนที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก
ทุกคนดูให้ใจ และใส่ใจ ที่จะมาร่วมพูดคุยอย่างยิ่ง

เออ ลืมไปอีกเรื่อง เพื่อนๆและน้องๆที่มาช่วยเป็นผู้ดำเนินรายการทุกๆเวที
ทุกคนตั้งใจมาก ทำการบ้านมาดีทีเดียว แม้ว่าจะมีเวลาในการ brief กันน้อย
แต่ดีที่ทุกคนตั้งใจและเป็นมืออาชีพทีเดียว

จบการทำงานอัีนยาวนาน และหนักหนา
ความรู้สึกตอนนี้ คล้ายๆว่้า กึ่งๆไม่เชื่อว่าเราจะทำงานนี้กันเสร็จแล้ว

ขอบคุณกัลยาณมิตรทุกๆคน ที่ให้ความช่วยเหลือและให้ใจกันมากมาย

โครงการ YV เพิ่งจัดกิจกรรม workshop เพื่อการเรียนรู้และใคร่ครวญตนเองให้กับอาสาสมัครทีี่เคยร่วมกิจกรรม

สถานที่ workshop ไปจัดที่สาลีวิว รีสอร์ท บางปลาม้า สุพรรณบุรี

ระหว่างวันที่ 18-20 มค 51 โดยมีวิทยากร คือ คุณวิจักข์ พานิช

บรรยากาศโดบรอบร่มรื่น และสงบพอใช้ได้ สำหรับการฝึกปฎิบัติภาวนา แต่น้องๆหลายคนที่มาร่วมกิจกรรมนี้อาจจะคาดไม่ถึงหลายคนว่าจะมาเจอกิจกรรมลักษณะนี้

อย่างไรก็ตามคิดว่าทุกคน(รวมทั้งตัวเอง) จะได้เส้นทางและแนวทางเพื่อการฝึกปฎิบัติภาวนากลับไปหลายวิธีการที่เหมาะสมกับธรรมชาติของตัวเอง

บทสนทนาที่เกิดขึ้นในการฝึกปฎิบัติ ส้วนแล้วแต่น่าสนใจอย่างยิ่ง เราทุกคนต่างก็มีส่วนร่วมช่วยกันผ่านความยากในหลายตอนของการฝึกครั้งนี้ไปได้อย่างดี

ต้องขอบคุณพี่ตั้มและพี่น้องที่สละเวลามาอยู่ร่วมกันและให้แนวทางการศึกษาภายในตัวเองที่เป็นประโยชน์ยิ่ง

การเปลี่ยนแปลง

ความสัมพันธ์

การถูกโดดเดี่ยว

การพลัดพราก

การลืม

ความกลัว….

ภายใต้นามของความรักชาติ และ ความมั่นคง มันทรงอิทธิพลยิ่งนัก ที่ทำให้ใครต่อใครสามารถเอาชีวิตเข้าแลกได้

ในยุคสมัยที่ความรุนแรงเกิดขึ้นโดยไร้เหตุผลทางมนุษยธรรมมากขึ้นทุกวัน? แรงเหวี่ยงเหล่านี้ไม่ได้เกิดเฉพาะอาณาบริเวณประเทศใดประเทศหนึ่ง? หากแต่มันส่งผลสะเทือนต่อการรับรู้ของคนทั้งโลกไปพร้อมกันด้วย

ได้แต่ภาวนาว่า สังคมไทยจะดำเนินไปถึงวิถีทางแบบนี้หรือไม่

เราต้องเอาอะไรเข้าแลกอีกหรือเปล่า เพื่อให้ได้มาซึ่งสันติภาพของสังคม ประวัติศาสตร์จะวนกลับมาเพื่อให้บทเรียนกับเราอีกหรือไม่

ขอต้อนรับกลับบ้าน Benazir Bhutto!

สองเรื่องนี้เป็นเหตุและผลกันหรือเปล่า

หรือเป็นคนละรื่อง?

Of all the powerful weapons of destruction that man has invented, the most terrible - and the most cowardly - is the word.

Knives and firearms leave traces of blood. Bombs shake whole buildings and streets. Poisons can always be detected.

But a destructive word can provoke Evil without leaving behind it a single clue. Children are subject to years of conditioning by their parents, artists are mercilessly pilloried, women are systematically undermined by remarks made by their husbands, the faithful are kept apart from religion by those who judge themselves capable of interpreting the voice of God.

Check to see if you yourself are using this weapon. Check to see if someone is using this weapon on you. And put a stop to both.

Paulo Coelho’s blog

21 December 2007

There is the personal sorrow and the sorrow of the world.There is the sorrow of ignorance and the sorrow of time is the deception that can cure,heal and change.Most people are caught in that deception and either worship sorrow or explain it away.But in either case it either worship sorrow or explain it away. But in either case it continue and one never asks oneself if it can come to an end.

Self-pity is one of the elements of sorrow. Another element is being attached to someone and encouraging or fostering his attachment to you. Sorrow is not only there when attachment fails you but its seed is in the very beginning of that attachment. In all this the trouble is the utter lack of knowing oneself. Knowing oneself is the ending of sorrow. We are afraid to know ourself because we have divided ourselves into the good and the bad,the evil and the noble,the pure and the impure. The good is always judging the bad and these fragments are at war with each other.

Krishnamurti.

“The urgency of change 2″

ในบางครั้งคราว? การนึกถึงความชื่นใจเก่าเก่า

ก็ไม่ได้ช่วยให้เรามีความสุขอะไร

ดังนั้นเองเมื่อนึกถึงบางครั้งคราว

เราจักต้องยอมรับมันไว้ให้ได้

ต้องเข้าใจทุกสิ่งที่ผ่านมา

ว่าเพียงเพื่อผ่านไป

แม้แต่บางสิ่งที่ไม่ผ่านไป

ปราย พันแสง

“โบยบินแล้วไม่หวนคืน”