kae=^^=kae

ถ้าเรามีความฝัน
ชีวตของเราจะต้องไปได้ไกลแน่นอน
เพื่อไปตามความฝันของเรา
*********************************
ความฝันทำให้เรามีความสุข
**************************
ความฝันก็เปรียบเหมือนขั้นบันได
ที่คอยให้เราก้าวเดินไปทีละขั้น
************************************
บางความฝันเราทำคนเดียวไม่ได้
*******************************
ความฝัน คืออะไรก็ได้
ที่เราอยากให้เป็น อยากจะทำ
จะทำทั้งในปัจจุบันและอนาคต
******************************
ทุกคนไม่ว่าจะเป็นใคร
หรือเป็นอะไร ก็มีความฝันได้
**************************
แล้วเธอมีอะไร
ที่ฝัน ที่หวังหรือเปล่า

อาการหง่าวๆยังไม่เท่ากับเหงาๆใช่มั๊ยนะ
ศัพท์อะไรก็ไม่รู้ งงตัวเองอยู่เหมือนกัน
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาก็รู้สึกดีนะ มีผู้คนทำให้รู้สึกดีๆแม้จะป่วยๆ
แต่ก็ยังแอบโหวงเหวงลึกๆ
นี่เราเป็นอะไร…
พอถามแล้วไม่ได้คำตอบก็เลยเกิดภาวะตึงเครียดภายในตามประสาคนคิดมาก
เมื่ออยู่ในบ้านตัวเองก็หง่าวๆ…แต่พยายามหาเหตุผล
ก็ตรูไม่สบายนี่หว่า คนไม่มีอะไรทำและทำอะไรไม่ได้
ก็คงเบื่อมากมายเป็นธรรมดา ใช่ป่ะหล่ะ
พอมาทำงานอยู่บ้านวายไอวายก็รู้สึกเหงาๆ…
ก็เลยคิดว่าคงเป็นอะไรแน่เลยเรา?พยายามทบทวนตัวเอง
เวลาที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ มักจะเป็นตอนที่ผู้คนรอบตัวมีเรื่องราวให้เราเข้าไปสนใจ
มีเพื่อนรักที่กำลังมีปัญหาทางจิตใจ…
มีน้องที่ไม่ค่อยสบายใจ…
มีพี่ พ่อแม่ที่มีเรื่องราวให้เข้าไปคลุกคลี?
และมีการงานให้จดจ่อ มี……..

คิดไม่ออกอยู่ดี รู้แต่ว่าตอนนี้รู้สึก หง่าวๆ นะ

กลัว กลัวผิดหวังเสียใจ
กลัวทุกครั้งที่เราต้องเริ่มต้นใหม่ และไม่อาจเปิดใจให้ใคร

เพราะว่ากลัว สักวันอาจต้องช้ำใจ
ความโหดร้าย ที่ยังคงลืมไม่ได้ และไม่อาจทำใจให้ชิน

แม้ว่าเธอ แสนดีเท่าไหร่ แต่ในใจยังคงรักใครไม่ได้
เลยต้องทน เก็บเอาไว้ อยู่คนเดียวอย่างนี้

อยากขอบคุณ ที่เธอเข้าใจตัวฉันแบบนี้
กับเวลาและความหวังดี
แต่ฉันยังคงกลัวทุกสิ่ง กลัวจะเสียทุกอย่าง
ไม่เหลือหัวใจ ให้ใครอีกแล้ว
อยากขอเวลา ให้ใจได้พักสักนาที

อยู่คนเดียว อาจเปลี่ยวแต่คงไม่เหงาใจ
แค่บางสิ่ง ที่มันดูขาดหายไป และจิตใจที่ยังไม่ย้อนมา

แม้ว่าเธอ แสนดีเท่าไหร่ แต่ในใจยังคงรักเธอไม่ได้
เลยต้องทน เก็บเอาไว้ อยู่คนเดียวอย่างนี้

อยากขอบคุณ ที่เธอเข้าใจตัวฉันแบบนี้
กับความรักและความหวังดี
แต่ฉันยังคงกลัวทุกสิ่ง กลัวจะเสียทุกอย่าง
ไม่เหลือหัวใจ ให้ใครอีกแล้ว
อยากจะลืม ลบทิ้งมันไป เพื่อได้เริ่มใหม่ อีกครั้งกับเธอสักที

แม้ว่าเธอ แสนดีเท่าไหร่ แต่ในใจยังคงรักเธอไม่ได้
เลยต้องทน เก็บเอาไว้ อยู่คนเดียวอย่างนี้

อยากขอบคุณ ที่เธอเข้าใจตัวฉันแบบนี้
กับเวลาและความหวังดี
แต่ฉันยังคงกลัวทุกสิ่ง กลัวจะเสียทุกอย่าง
ไม่เหลือหัวใจ ให้ใครอีกแล้ว
อยากจะลืม ลบทิ้งมันไป เพื่อได้เริ่มใหม่ อีกครั้งกับเธอสักที
อยากจะลืม ลบทิ้งมันไป เพื่อได้เริ่มใหม่ อีกครั้งกับเธอ เสียที

มีคนหลายคนถามคำถามกับเก๋มาตลอด
ว่าไม่เหนื่อยหรือ กับการเดินทางนานๆระหว่างบ้าน-ที่ทำงาน-ที่อื่นๆ
คำตอบที่มักจะตอบโดยเร็ว คือ ไม่อ่ะ/ไม่ค่ะ ชินแล้ว
ซึ่งจริงๆภายใต้คำตอบนั้น…หลายครั้งก็รู้สึกเหมือนคำถาม
บางครั้งก็เหนื่อยนะ แต่ด้วยความชินของสภาพร่างกายเลยกลายเป็นความคุ้นเคยไป
หลายครั้งสนุกกับการอยู่บนรถนานๆ มันได้ทำอะไรเยอะแยะดี
?
ถ้ามีคนถาม ณ ตอนนี้
?
จะตอบว่า… ?เก๋มีความสุขกับการใช้เวลาเดินทางนานๆ?
มีความสุขที่ได้มีเวลาอยู่กับความคิดของตนเอง
มีความสุขที่ได้อยู่ในภาวะอารมณ์ของตัวเอง
อืมมมมม….จริงๆนะ
ในช่วงที่ผ่านมา
เพราะการได้อยู่คนเดียวบนรถ มันได้ทำให้เราไตร่ตรองอะไรหลายๆอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว หรือเรื่องงาน
มันช่วยดับความร้อนของความคิด อารมณ์ ความรู้สึกได้ดี
หลายครั้งยังแอบรู้สึกว่าตัวเองเหมือนนางเอกมิวสิคเลย 555
อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณช่วงเวลาของรถติด
ขอบคุณที่มีรถเมล์ให้ใช้บริการราคาถูกที่สุด ณ ตอนนี้แล้ว (แต่มันก็แพงแล้วนะ)
ขอบคุณที่ยังให้ตัวเรามีความสุขกับเรื่องเล็กน้อยระหว่างทาง
^_^??? +_+?? =^^=

?
เรื่องเล่าฉบับนี้จะเป็นเรื่องของการเดินทางในช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา
จะว่าเป็นเรื่องโชคชะตา เรื่องดวง หรืออะไรก็แล้วแต่
แต่โดยความคิดส่วนตัวคิดว่ามันเป็นเรื่องของ
โชคชะตากับการนั่งรถทัวร์
?
ตั้งแต่ตอนต้นเดือนกรกฎาคมต้องเดินทางลงใต้
เพื่อไปจัดกระบวนการให้น้องๆที่ มอ.ปัตตานี
ขากลับต้องขึ้นรถทัวร์ที่หาดใหญ่เข้ากรุงเทพฯ
ด้วยความที่ไม่มีเวลาจองตั๋วล่วงหน้า
ก็เลยต้องทำใจยอมรับกับชั้นของรถทัวร์ว่าคงไม่ได้แบบวีไอพีแน่ๆ
จริงๆแล้วไม่ได้ซีเรียสเลยว่าจะได้นั่งรถแบบไหน ขอแค่ไปถึงกรุงเทพฯไม่เกิน 7 โมงก็พอ
แต่สิ่งที่เหนือความไม่คาดคิดก็มีอีก คือ การโดนหลอก
ไม่เคยคิดว่าจะโดนหลอกเรื่องการนั่งรถทัวร์ที่หาดใหญ่เลย
เพราะก็ไม่ใช่เป็นการเดินทางเป็นครั้งแรกของที่นี่
แต่มันเป็นขบวนการค่ะ ก็ซื้อตั๋วชั้นป.1 แต่รถที่ได้ขึ้นจริงเป็นแบบป.2 เป็นรถผีค่ะ
อืม…ทำใจ ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ ?จำไว้? และจะขอประณามบริษัทพวกนี้ด้วย
และเป็นบทเรียนที่คงจดจำจริงๆ ซึ่งอันนี้เป็นเพียงเรื่องแรกเท่านั้น
?
เรื่องที่สอง…ก็เป็นการเดินทางตอนลงใต้อีกเช่นกัน คราวนี้ไปสตูลค่ะ
อ่อ…แต่ก็นั่งรถไปหาดใหญ่ก่อนอยู่ดี
ขาไปก็ปกติดีไม่มีอะไร คราวนี้รอบคอบเลยจองตั๋วขากลับไว้เลย ไม่พลาดๆ
ก็สบายใจแหละ ได้ตั๋วขากลับชั้นวีไอพีนั่งสบายแน่นอน
แต่สิ่งที่เหนือความคาดคิดก็มีอีก คราวนี้เป็นสองเด้งค่ะ
?
เด้งที่หนึ่ง คือ เกือบมาขึ้นรถไม่ทันเพราะห่วงเที่ยวถ้ำและน้ำตกที่สตูล
และประมาทกับการคำนวณระยะทางและเวลาจากสตูลมาหาดใหญ่
เล่นกะเวลาไว้พอดีๆ โดนไม่เผื่อเวลาเลย
ขากลับจากสตูลมาหาดใหญ่ฝนก็ตกตลอดทางกระเป๋าทุกอย่างชุ่มฉ่ำ เพราะเป็นรถกระบะ
น้องที่ขับรถมาส่งก็น่ารักมาก เป็นห่วงเราเหยียบเต็มที่เลยและมาทันเวลารถออกเป๊ะๆ
?
เด้งที่สอง คือ ที่นั่งที่ได้เนี่ยเป็นที่เดียวในรถคันนั้นที่ได้แอร์หยดเจ้าค่ะ
หยดได้ตั้งแต่หาดใหญ่เลยแหละ ก็พยายามช่วยเหลือตัวเองในการเอากระดาษทั้งไปอุดไปเช็ด
จนรถหยุดพักอ่ะ (คิดดูว่านานแค่ไหน)
ก็แจ้งเจ้าหน้าที่ประจำรถให้มาดูแล แต่คำตอบที่ได้เนี่ย อืม…
ก็ทำอะไรไม่ได้คับ โดนน้ำนิดๆหน่อยๆก็ทนๆไปแล้วกัน
ตอนนั้โมโหมาก ถ้าเป็นตัวการ์ตูนคงเป็นภาพหนแดงมีควันออกหูด้วยแล้ว
เลยโต้ตอบกับเจ้าหน้าที่คนนั้นเล็กน้อย แบบจิกกัด
ถ้าเป็นหนูๆแก้ไม่ได้จริงๆก็จะพยายามหาผ้ามาช่วยเช็ด ไม่ใช่ตอบแบบปัดความรับผิดชอบ
นี่มันหน้าที่ของคุณน้านะคะ ไม่ใช่หน้าที่บริการตัวเองของผู้ใช้บริการค่ะ
?
อืม…ผู้โดยสารคนอื่นๆที่นั่งใกล้ๆกันก็เริ่มหนุนเสริมตามๆกัน 55
แต่ก็ไม่ได้นอนเลย เพราะต้องคอยเช็ดน้ำแอร์นี่แหละ
และหนาวจากเปียกฝนด้วย…กำป่ะหล่ะ
?
เรื่องที่สาม เป็นเรื่องการเดินทางครั้งล่าสุดเมื่อสิ้นเดือนสิงหาที่ผ่านมา
คราวนี้ไม่ใช่เดินทางลงใต้แล้ว แต่ไปอีสาน ไปสกลนครค่ะ
ขาไปเนี่ยก็เกือบจะดีนะ แบบว่าเป็นรถวีไอพีได้นั่งคนเดียวด้วย
แต่ที่นั่งที่ได้เนี่ยสิ…ที่ปรับเบาะดันเจ๊งค้าบ
ก็เลยได้นั่งหลังตรงจากกรุงเทพฯถึงสกลนครกันเลยทีเดียว
ส่วนขากลับได้รถป.1 เพราะเหลือรอบสุดท้ายแล้ว
นั่งรถตู้จากนครพนมมาลงสกลนคร เพื่อมาต่อรถทัวร์
ตอนนั้นคิดว่า ?คงไม่ซวยแล้วนะ?
และแล้วสวรรค์บันดาลค่ะ ได้นั่งคู่กับคนอ้วนมากกกกกกกกกกก
เลยนั่งตัวแข็งกลับกรุงเทพฯอีกเช่นกัน
?
จะว่าเรื่องราวมันดูขำ-ขำมันก็ขำนะ
จะว่าเป็นเรื่องความซวยก็ว่าได้
ยังคิดอยู่เลยว่าการเดินทางคราวหน้า จะเจออะไรอีกว่ะเนี่ยยยยย…จบค่ะ
?
?
?

วันนี้ก็คล้ายกับอีกหลายๆวันที่ผ่านมาในช่วงเดือนนี้
ที่พยายามเป็นตัวของตัวเอง เป็นผู้ให้-ผู้รับที่ดีกับคนในครอบครัว
เป็นคนประสาน เป็นคนเข้าใจ เป็นคนให้คำปรึกษา
เป็นที่ระบาย เป็นที่บ่น เป็นเพื่อน เป็นลูก เป็นน้อง
เป็นคนคอยควบคุม คนจัดการ แก้ปัญหา
และเป็นอีกหลายๆอย่างตามสถานการณ์ของแต่ละวันและเวลา
?
อืมมมมมม
?
พยายาม-พยายาม-พยายาม
บางครั้งก็รู้สึกดี สบายๆกับสิ่งที่มันเป็นอยู่
บางครั้งก็เหนื่อยๆทั้งใจและกาย
ถ้าการเป็นตัวของตัวเอง ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง
กับต้องได้มาซึ่งความรู้สึกผิด รู้สึกไม่ดีที่เกิดขึ้นในใจลึกๆ
เราควรจะเลือกเป็นแบบไหนดีกว่ากัน?
ขาวก็ไม่ดี คำก็ไม่ใช่ แล้วสีเทาๆตรงกลางมันอยู่ ณ ตรงไหนกัน
?
อืมมมมมม
?
และวันนี้ด้วยความที่รู้สึกหงุดหงิดกับหลายๆเรื่อง
ทั้งนอนไม่ค่อยพอ รู้สึกไม่สบาย
และมีเรื่องที่ตั้งใจว่าจะทำนู่นทำนี่ในวันนี้ให้เสร็จ
แต่ก็มักมีอุปสรรคที่จะต้องเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆในบ้านได้ตลอดเวลา
ความรู้สึกหงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจมันมีอยู่ตลอดทั้งวัน
ทำให้บรรยากาศในบ้านวันนี้ไม่ดีเลยจริงๆจากความรู้สึกตัวเอง
เพียงแค่ตั้งแต่ตื่นมาเราไม่หิวข้าว ป๊าและม้าก็เป็นห่วงเพราะทุกทีจะหิวตลอดเวลา
แต่วันนี้เราไม่อยากกิน ก็ไม่หิว ถ้าหิวทำเองได้ อยากทำงาน
เราก็ตอบสั้นๆห้วนๆแข็งๆด้วยน้ำเสียงตวาด
เวลาเค้าจะคุยด้วย ?ก็ไม่อยากฟัง ไม่อยากยุ่งด้วย
ก็ตอบกลับไปถ้าหนูนั่งทำงานไม่ได้ ก็จะออกไปนอกบ้านนะ (ออกขู่ๆเนอะ)
แล้วก็มาเสียใจ เศร้าใจกับลมปากของตัวเอง อืม…
ยิ่งเห็นเขาคอตกเหงาๆหงอยๆ ก็นึกเจ็บใจตัวเองอีก
แค่นี้ทำไม่ได้หรือไงว่ะ บ้านก็ไม่ค่อยได้อยู่
จะอยู่ทั้งทีทำให้ดีๆไม่ได้หรือไงเนี่ย เรามันแย่จัง
เลยปิดคอมฯและลงไปกินข้าวเช้า+เที่ยงตอนบ่าย3 ดูละครตอนบ่ายกับม้า
ขึ้นมานั่งดูข่าวคุยเรื่องเหตุการณ์บ้านเมืองกับป๊า
?
พยายาม-พยายาม-พยายาม
?
สุดท้าย…
มันก็แค่เสียเวลาส่วนตัวของเรา
แต่มันเพิ่มความสมบูรณ์ของครอบครัวของเราเองให้มากขึ้น
และท้ายสุด…มันคือการทำเพื่อตัวเราเองอยู่ดี
?

วันนี้…รู้สึกเสียใจ…จริงๆค่ะ

ตอนนี้รู้สึกและคิดอย่างนี้…ให้หัวใจนำทาง
คำนี้..ฟังดูดีเนอะ
แต่ลึกๆก็แอบดูเลื่อนลอยยังไงชอบกล
อาจเป็นเพราะความกังวล กลัว และหวั่นไหวลึกๆ
ไม่มีใครตอบได้ และก็ไม่มีใครรู้ได้เช่นกัน
สุดปลายทางเท่านั้นที่จะบอกเราได้
ขอแค่ตอนนี้หากรู้สึกอย่างไร
และตัวเรามั่นใจว่ารู้สึกอย่างไร…ก็ทำมันอย่างนั้น
รู้เพียงเท่านี้..และเพียงเท่านี้ที่พอให้เรามีพลังต่อไป
ใจสู้-กายสู้…ใจมีพลัง-กายก็มีพลัง
และก็มีมากจนตัวเองอาจนึกไม่ถึงเหมือนกันจริงๆ
หวังว่าสักวันเส้นทางที่เดินและดำรงอยู่
จะมีแต่ความงดงามตลอดทางที่มุ่งไป
เบ่งบานด้วยใจภายใน และผู้คนรอบกายช่วยกันส่งต่อกันไป
สา……ธุ…..โอมมมมมม…..เพี้ยงงงงงง
ป.ล. ระหว่างเขียนไปก็แอบนึกถึงหลายๆเพลงแวบมาแวบไปอยู่ในหัวหล่ะ
แต่นึกชื่อเพลงไม่ออกลองทายกันดูม่ะว่า คือ เพลงอะไรบ้าง…
ไปแล้วดีกว่าเริ่มเพ้อเจ้อแล้ว
?
?

เมื่อสัปดาห์ก่อนเป็นช่วงที่ชาวแก๊งค์วายไอวายต้องแตกตัวกันไปตามที่ต่างๆ
ทำให้ต้องแบ่งพลังทีมออกไปทำภาระกิจในที่ต่างๆกัน…
ก็เป็นช่วงเวลาอีกช่วงนึงที่ทำให้เห็นและรู้สึกว่าต้องพัฒนาตัวเองเรื่อยๆในหลายจุด
เรื่องราวบางอย่างก็มีเข้ามาให้เพิ่มความประทับใจ และเพิ่มรอยยิ้มในชีวิตประจำวัน เช่นกัน
เหนื่อยบ้างแต่ก็รู้สึกดีกับทีมทุกคนเลย…เหมือนชื่อหนังสือเล่มนึง ที่ว่า…
“เหนื่อยใจแต่ไหวอยู่” หล่ะมั้ง
เหนื่อยใจกับบางเรื่องราวที่สั่งสมมา
กับบางเรื่องราวที่มากระทบใจ
บางเรื่องราวที่ไม่เคยหายไป
บางเรื่องราวที่พบเจอใหม่
และอีกหลายเรื่องราวระหว่างทางที่เข้ามาสร้างสีสัน รอยยิ้มใหม่ในใจ
ช่วยบรรเทาและคลายความเหนื่อยภายในของเรา
อย่างเมื่อสัปดาห์ที่แล้วหลังจากแตกตัวกันไปและต้องมาบรรจบกับที่ขอนแก่น
เพื่อปฏบิติภารกิจในการทำกระบวนการให้กับน้องๆวิทยาลัยสาธารณสุขสิรินธรฯร่วมกัน
ในตอนกลางคืนแม้จะเหนื่อยจากการเดินทางไกล
แต่ทุกคนก็ยังมีแรงที่จะเดินเล่นตามที่ต่างๆของเมืองขอนแก่น
มีแรงที่จะกินนู่นกินนี้ตามทาง แล้วก็กลับมาสลบที่โรงแรมยามค่ำคืน
สลบแบบว่ากะจะนอนเล่นๆแล้วลุกขึ้นมาคุยงานเตรียมกระบวนการกัน
ก็เป็นว่าหลับจริงจังซะงั้น แถมเหลือแค่น้องแนน(น้องเล็กสุดท้องของทีม)นั่งเตรียมงานงกๆคนเดียว
แต่ที่ขำที่สุดคงเป็นตอนที่กำลังนอนอยู่แล้วอยู่ๆก็รู้สึกว่าน้องแนนไอไม่สบายคอ
ก็ตื่นตามนิสัยคนตื่นง่ายและก็ด้วยความเป็นห่วงและหวังดีน้อง
ก็เลยตื่นมาหยิบน้ำเปล่าขวดของตัวเองที่มักมีไว้หัวเตียงนอน
ยื่นให้น้องรับไว้กินเพื่อช่วยให้สบายคอ แล้วตัวเองก็หลับไป
อยู่ๆก็สะดุ้งตื่นเองอีกทีแล้วหันไปดูน้องก็เห็นท่าถือขวดน้ำเหมือนเดิม
เหมือนตอนที่เราส่งให้ก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดว่าคงกินเสร็จแล้วแล้วขี้เกียจเก็บขวดหล่ะมั้ง
ก็เลยหวังดีเอาขวดน้ำในมือน้องออกมาเก็บให้แล้วก็หลับต่ออีกรอบ
ตื่นมาอีกทีเพราะหนาวก็เลยพยายามดึงผ้าห่มที่ใช้ห่มด้วยกัน(นอนเตียงเดียวกัน)
ก็สังเกตเห็นว่าน้องเขานอนแบบเลื่อนตัวเองลงไปทำให้ผ้าห่มเลื่อนลงไปด้วย
ตอนนี้ยังคิดในใจว่าทำไมวันนี้น้องแนนนอนดิ้นจัง นอนดิ้นลงไปปลายเตียง
ไม่ยอมนอนหมอน ด้วยความเกรงใจและกลัวน้องตื่นก็เลยดึงผ้าเท่าที่ทำได้
และก็เอาเสื้อแขนยาวตัวเองมาใส่เพื่อเป็นผ้าห่มให้ตัวเองครึ่งตัว ผ้าผ่มที่ใช้ร่วมกันห่มอีกครึ่งตัว
ตื่นมาตอนเช้าแบบงัวเงียๆ น้องแนนก็ถามเราว่าพี่เก๋สระผมก่อนนอนหรอ
ตอนนั้นก็พยักหน้าไปแบบง่วงๆ ไม่ได้คิดอะไร
มารู้ตัวและเข้าใจความหมายของน้องอีกทีตอนที่ตื่นดีแล้ว อาบนำสระผมเรียบร้อยแล้ว
น้องแนนก็ถามอีกอารมณ์ประมาณว่าทำไมพี่เก๋สระผมจนหัวเปียกมากๆแล้วนอนเลย
ไอ้เราก็ตอบว่าเปล่านะ ไม่ได้สระผมก่อนนอน แล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าเราตอบน้องไปว่าเราสระผม
สงัสยจะง่วงจัด ความงงมันมีต่อที่ว่า
เราก็ถามน้องไปว่าทำไมถึงไม่นอนดีๆ นอนดิ้นหรอถึงไม่นอนหมอน
คำตอบคือว่าตรงหมอนที่น้องนอนมันเปียกจนเขานอนไม่ได้
ยังเฉลยต่อว่ายังนึกๆอยู่เลยว่าทำไมพี่เก๋ทำหัวเปียกอย่างนี้เปียกถึงฝั่งที่เขานอนเลย
ทีนี้ก็เลยเริ่มเอะใจว่า…เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้างหว่า….นึกๆไปเรื่อย
ก็เลยเริ่มคิดออกและเดาว่าเรื่องทั้งหมด สาเหตุที่ๆนอนเปียก
เป็นเพราะว่าน้ำขวดที่เราส่งให้น้องกินคงค่อยๆไหลหกออกมาจากขวดจนซึมที่นอน
ก็บอกน้องแนนกลับไป น้องแนนก็ตกใจ
แปลกใจว่าพี่เก๋ส่งขวดน้ำให้ตอนไหนหรอ
ไม่เห็นรู้ตัวเลย จำไม่ได้ ไม่ได้อยู่ในความทรงจำ…
เราก็เริ่มตะหงิดๆ และเริ่มขำแล้วว่า อ๋อ…ท่าทางเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไง
ก็เล่าไปให้น้องแนน พี่อุ๊ พี่เป๊ะฟัง ทุกคนก็เลยขำกันหมดเลย
เรื่องราวทั้งหมดเนี่ยก็คือ ไม่ค่อยรู้ตัวกันว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น
รู้แต่ว่าแต่ละคนง่วงงงงงงงงงง และหลับสนิท อืม…นี่หล่ะนะ
ดีนะไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรแล้วเข้าใจกันผิดไป หุหุ
นี่เป็นแค่ตัวอย่างเล็กๆน้อยของแก๊งค์4สาววายไอวาย
กับเรื่องขำขันในเวลาคับขันอันน้อยนิด
ไว้ว่างๆและมีอารมณ์เขียนเล่าเรื่องราวแบบนี้อีกจะแวะมาเพิ่มเติมอีกนะจ้ะ
สู้ต่อไป…
?
?

บางสิ่งบางอย่างดูเหมือนว่าเราน่าจะมีสิทธิ์เลือก
แต่มันก็อาจจะเลือกไม่ได้ก้อเป็นได้
หลายๆๆอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
บางอย่างไม่อยากให้จากไปเลย
แต่ก็ต้องจากไป หรือต้องตัดออกไป
และยอมรับมัน
การห้ามใจตัวเองเป็นสิ่งที่ยาก ยากมากจริงๆๆ
.
.

คนที่เค้าทำดีกับเราทุกคน
จะมีมั้ยสักคนที่ไม่หวังสิ่งใดๆตอบแทน
จะมีมั้ยสักคนที่จริงใจกับเราจริงๆ
.
.
โลกทำมั้ยน่ากลัวจัง
ความรักความจริงใจ คงหาได้ยากแล้วในโลกใบนี้
เราอาจอ่อนแอกับแรงต้านทานของโลก
แต่เราจะแข็งแรงขึ้นทุกวัน? สร้างภูมิคุ้มกันให้กับตัวเอง

เพราะประสบการณ์ต่างๆ
จะคอยสอนเราเสมอ ให้เราดำรง
ชีวิตอยู่ได้บนโลกกลมๆ ใบนี้
ความรักก็เช่นเดียวกัน มันเคยเป็นยารักษาทุกอย่าง
เมื่อยามมีความทุกข์ อ่อนแอ เสียใจ
ความรักเคยเป็นยารักษา และให้กำลังใจ

ทำให้เรามีใจที่เข้มแข็ง

แต่ในบ้างครั้งความรักก็กลับเป็นสิ่งทำให้ยิ่งอ่อนแรง

และเจ็บปวดกว่าทุกเรื่องเช่นกัน…อืม
……………………………………..
เปลี่ยนเรื่องแหละ…หาเวลาให้กับตัวเองดีกว่า
ตอนนี้อยากเดินทางไกล
เอาแบบโหดๆ มันส์ๆ แบบเดินป่าก็ดี…55

เธองดงามอ่อนโยน..ดั่งแสงจันทร์
เธอเมตตาต่อฉันหัวใจตื้นตันต้องกลั้นน้ำตา
อุ่นใจทุกยามเธอส่องแสงมา
คราที่ใจอ่อนล้าเธอคือนางฟ้าลงมาช่วยฉัน …
ได้รู้จักนางฟ้า…รู้จักความรัก
รู้ว่าความรัก…มีพลัง
เธอช่วยปลูกความฝัน
เธอหว่านความหวัง .. ชุบชีวันให้ชีวิตมีชีวา
เธองดงามอ่อนโยน….ดั่งแสงจันทร์
เธออำลาจากฉัน หัวใจตื้นตันเกินกลั้นน้ำตา
เมฆบังแสงจันทร์เลือนดับลับลา คอยเธอคืนมาหา
เสียใจนางฟ้าเธอลาจากไป
ได้รู้จักความรัก.. รู้จักความช้ำ
รู้ว่าความรักคือความทุกข์เพียงใด
ได้เข้าใจความรักประจักความหมาย
รักยิ่งใหญ่เพราะหัวใจดีงาม
นางฟ้าลาจากไป ไม่หวนมา
ยังเฝ้าคอยนางฟ้าแม้คอยเธอทั้งน้ำตาก็ตาม
แต่ความรักยังคงอยู่ทุกยาม
เพียงแต่มีคำถาม ทำไมนางฟ้าจึงลาจากไป
เพราะเธอคือนางฟ้า เธออยู่บนฟ้า
เธอลงมาให้เห็นเป็นบุญใจ
ถ้าอยากเจอนางฟ้า
จงอย่าหวั่นไหว
รักษาใจดวงนี้ให้ดีงาม