kae=^^=kae

เพื่อนผมคนนึง กำลังสับสนในชีวิตครับ ตอนนี้ เพื่อนผมคนนี้ กำลังอยู่ต่างประเทศ และก็กำลังจะมีกำหนดกลับเมืองไทยในอีกไม่ช้า หลังจากใช้ชีวิตและไปร่ำเรียนอยู่ที่เมืองนอกมานานกว่าสี่ปี แน่นอนครับ ระยะเวลาสี่ปี มันได้สร้างเรื่องราวให้เกิดขึ้นมากมาย กับเพื่อนผมคนนี้ และก็แน่นอนอีกว่า เมื่อมันต้องกลับมาแผ่นดินแม่แล้ว เรื่องราวต่างๆ มากมายที่เคยเกิดขึ้นในแผ่นดินที่มันจากมานั้น ก็ต้องกลายเป็นความทรงจำตลอดไป ทั้งเรื่องดี เรื่องร้าย เรื่องที่อยากจะจำ และเรื่องที่อยากจะลืม ——————————————————————————————- เพื่อนผมมันเล่าให้ฟังว่า ตอนนี้มันกำลังสับสนในชีวิตครับ ตอนแรก ผมก็เข้าใจว่า มันกำลังอยู่ในอารมณ์เศร้า ที่ต้องจากเพื่อนๆ ที่นู้น แล้วต้องกลับมาใช้ชีวิตการทํางาน เป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างจริงจังที่เมืองไทย ก็เลยคิดมากกับอนาคตของตัวเอง แต่ทว่า ผลปรากฏ สิ่งที่ผมเดา ก็ผิดคาดหมดครับ ——————————————————————————————– เพื่อนผมมันบอกว่า มันกำลังรอใครบางคนอยู่ครับ มันเฝ้ารอมาเป็นปีล่ะ ทุกๆ วัน มันก็คิดถึงแต่เค้า ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าไม่มีหวัง และก็ไม่รู้ว่า จะได้เจอเค้าคนนั้นอีกหรือเปล่า แต่ก็ยังรอ ด้วยใจที่ทรมาน จนตอนนี้ถึงเวลาที่มันต้องกลับมาเมืองไทย แล้วมันก็พบคำตอบครับ… มันพบว่า เค้าคนนั้นไม่ได้รอมัน และก็ไม่ได้อยู่ให้มันรอแล้ว เพราะเค้าได้เป็นของคนอื่นไปแล้ว ตอนนี้มันก็เลยสับสนในชีวิตครับ [...]

การที่ได้รู้จักใครสักคน…เป็นเรื่องวิเศษ อย่าให้เพียงเรื่องเล็กน้อยเพียงไม่กี่นาที ตัดสินใจทำลายความสัมพันธ์ที่มีมา มันคุ้มแล้วหรอ!!! เพียงคำว่าอภัยและปรับตัวเข้าหากันใหม่ สิ่งดีๆอาจมีขึ้นโดยที่คุณไม่รู้ตัว ปัญหาเกิดเพราะไม่คุย ปัญหาเกิดเพราะไม่คิดจะแก้ไข ปัญหาเกิดเพราะทิฐิ ปัญหาเกิดเพราะคิดว่าไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม ปัญหาเกิดเพราะนึกถึงแต่ตัวเองคิดว่าทำอย่างนี้ดีที่สุด… แล้วอีกฝ่ายคิดแบบเดียวกับคุณหรือเปล่า สุดท้ายก็มีแต่ความเสียใจ… คุณเลือกที่จะยอมรับในสิ่งที่เค้าทำ แล้วรักษาสิ่งดีๆต่อไป หรือเลือกที่จะทำลายเมื่อคุณไม่ได้มาซึ่งสิ่งที่คุณต้องการ…

จงรักฉันเถิด รักฉันในความฝันของฉัน รักฉันในความคิดของฉัน รักฉันในรอยยิ้มของฉัน รักฉันในอารมณ์ขันบ้าๆของฉัน รักฉันในท่าทียียวนของฉัน รักฉันในความเป็นไปของฉัน รักฉันในตัวตนของฉัน จงรักฉันเถิด จงเกลียดฉันเถิด เกลียดฉันในความฝันของฉัน เกลียดฉันในความคิดของฉัน เกลียดฉันในรอยยิ้มของฉัน เกลียดฉันในอารมณ์ขันบ้าๆของฉัน เกลียดฉันในท่าทียียวนของฉัน เกลียดฉันในความเป็นไปของฉัน เกลียดฉันในตัวตนของฉัน จงเกลียดฉันเถิด จงรักฉันและเกลียดฉันในตัวตนของฉัน แต่จงอย่าผลักใสความเป็นฉันไปจากตัวฉันเลย มันคือฉันเองตัวฉันเอง ?

ถ้าเรามีความฝัน ชีวตของเราจะต้องไปได้ไกลแน่นอน เพื่อไปตามความฝันของเรา ********************************* ความฝันทำให้เรามีความสุข ************************** ความฝันก็เปรียบเหมือนขั้นบันได ที่คอยให้เราก้าวเดินไปทีละขั้น ************************************ บางความฝันเราทำคนเดียวไม่ได้ ******************************* ความฝัน คืออะไรก็ได้ ที่เราอยากให้เป็น อยากจะทำ จะทำทั้งในปัจจุบันและอนาคต ****************************** ทุกคนไม่ว่าจะเป็นใคร หรือเป็นอะไร ก็มีความฝันได้ ************************** แล้วเธอมีอะไร ที่ฝัน ที่หวังหรือเปล่า

อาการหง่าวๆยังไม่เท่ากับเหงาๆใช่มั๊ยนะ ศัพท์อะไรก็ไม่รู้ งงตัวเองอยู่เหมือนกัน ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาก็รู้สึกดีนะ มีผู้คนทำให้รู้สึกดีๆแม้จะป่วยๆ แต่ก็ยังแอบโหวงเหวงลึกๆ นี่เราเป็นอะไร… พอถามแล้วไม่ได้คำตอบก็เลยเกิดภาวะตึงเครียดภายในตามประสาคนคิดมาก เมื่ออยู่ในบ้านตัวเองก็หง่าวๆ…แต่พยายามหาเหตุผล ก็ตรูไม่สบายนี่หว่า คนไม่มีอะไรทำและทำอะไรไม่ได้ ก็คงเบื่อมากมายเป็นธรรมดา ใช่ป่ะหล่ะ พอมาทำงานอยู่บ้านวายไอวายก็รู้สึกเหงาๆ… ก็เลยคิดว่าคงเป็นอะไรแน่เลยเรา?พยายามทบทวนตัวเอง เวลาที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ มักจะเป็นตอนที่ผู้คนรอบตัวมีเรื่องราวให้เราเข้าไปสนใจ มีเพื่อนรักที่กำลังมีปัญหาทางจิตใจ… มีน้องที่ไม่ค่อยสบายใจ… มีพี่ พ่อแม่ที่มีเรื่องราวให้เข้าไปคลุกคลี? และมีการงานให้จดจ่อ มี…….. คิดไม่ออกอยู่ดี รู้แต่ว่าตอนนี้รู้สึก หง่าวๆ นะ

กลัว กลัวผิดหวังเสียใจ กลัวทุกครั้งที่เราต้องเริ่มต้นใหม่ และไม่อาจเปิดใจให้ใคร เพราะว่ากลัว สักวันอาจต้องช้ำใจ ความโหดร้าย ที่ยังคงลืมไม่ได้ และไม่อาจทำใจให้ชิน แม้ว่าเธอ แสนดีเท่าไหร่ แต่ในใจยังคงรักใครไม่ได้ เลยต้องทน เก็บเอาไว้ อยู่คนเดียวอย่างนี้ อยากขอบคุณ ที่เธอเข้าใจตัวฉันแบบนี้ กับเวลาและความหวังดี แต่ฉันยังคงกลัวทุกสิ่ง กลัวจะเสียทุกอย่าง ไม่เหลือหัวใจ ให้ใครอีกแล้ว อยากขอเวลา ให้ใจได้พักสักนาที อยู่คนเดียว อาจเปลี่ยวแต่คงไม่เหงาใจ แค่บางสิ่ง ที่มันดูขาดหายไป และจิตใจที่ยังไม่ย้อนมา แม้ว่าเธอ แสนดีเท่าไหร่ แต่ในใจยังคงรักเธอไม่ได้ เลยต้องทน เก็บเอาไว้ อยู่คนเดียวอย่างนี้ อยากขอบคุณ ที่เธอเข้าใจตัวฉันแบบนี้ กับความรักและความหวังดี แต่ฉันยังคงกลัวทุกสิ่ง กลัวจะเสียทุกอย่าง ไม่เหลือหัวใจ ให้ใครอีกแล้ว อยากจะลืม ลบทิ้งมันไป เพื่อได้เริ่มใหม่ อีกครั้งกับเธอสักที แม้ว่าเธอ แสนดีเท่าไหร่ แต่ในใจยังคงรักเธอไม่ได้ เลยต้องทน เก็บเอาไว้ อยู่คนเดียวอย่างนี้ อยากขอบคุณ ที่เธอเข้าใจตัวฉันแบบนี้ กับเวลาและความหวังดี [...]

มีคนหลายคนถามคำถามกับเก๋มาตลอด ว่าไม่เหนื่อยหรือ กับการเดินทางนานๆระหว่างบ้าน-ที่ทำงาน-ที่อื่นๆ คำตอบที่มักจะตอบโดยเร็ว คือ ไม่อ่ะ/ไม่ค่ะ ชินแล้ว ซึ่งจริงๆภายใต้คำตอบนั้น…หลายครั้งก็รู้สึกเหมือนคำถาม บางครั้งก็เหนื่อยนะ แต่ด้วยความชินของสภาพร่างกายเลยกลายเป็นความคุ้นเคยไป หลายครั้งสนุกกับการอยู่บนรถนานๆ มันได้ทำอะไรเยอะแยะดี ? ถ้ามีคนถาม ณ ตอนนี้ ? จะตอบว่า… ?เก๋มีความสุขกับการใช้เวลาเดินทางนานๆ? มีความสุขที่ได้มีเวลาอยู่กับความคิดของตนเอง มีความสุขที่ได้อยู่ในภาวะอารมณ์ของตัวเอง อืมมมมม….จริงๆนะ ในช่วงที่ผ่านมา เพราะการได้อยู่คนเดียวบนรถ มันได้ทำให้เราไตร่ตรองอะไรหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว หรือเรื่องงาน มันช่วยดับความร้อนของความคิด อารมณ์ ความรู้สึกได้ดี หลายครั้งยังแอบรู้สึกว่าตัวเองเหมือนนางเอกมิวสิคเลย 555 อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณช่วงเวลาของรถติด ขอบคุณที่มีรถเมล์ให้ใช้บริการราคาถูกที่สุด ณ ตอนนี้แล้ว (แต่มันก็แพงแล้วนะ) ขอบคุณที่ยังให้ตัวเรามีความสุขกับเรื่องเล็กน้อยระหว่างทาง ^_^??? +_+?? =^^=

? เรื่องเล่าฉบับนี้จะเป็นเรื่องของการเดินทางในช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา จะว่าเป็นเรื่องโชคชะตา เรื่องดวง หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่โดยความคิดส่วนตัวคิดว่ามันเป็นเรื่องของ โชคชะตากับการนั่งรถทัวร์ ? ตั้งแต่ตอนต้นเดือนกรกฎาคมต้องเดินทางลงใต้ เพื่อไปจัดกระบวนการให้น้องๆที่ มอ.ปัตตานี ขากลับต้องขึ้นรถทัวร์ที่หาดใหญ่เข้ากรุงเทพฯ ด้วยความที่ไม่มีเวลาจองตั๋วล่วงหน้า ก็เลยต้องทำใจยอมรับกับชั้นของรถทัวร์ว่าคงไม่ได้แบบวีไอพีแน่ๆ จริงๆแล้วไม่ได้ซีเรียสเลยว่าจะได้นั่งรถแบบไหน ขอแค่ไปถึงกรุงเทพฯไม่เกิน 7 โมงก็พอ แต่สิ่งที่เหนือความไม่คาดคิดก็มีอีก คือ การโดนหลอก ไม่เคยคิดว่าจะโดนหลอกเรื่องการนั่งรถทัวร์ที่หาดใหญ่เลย เพราะก็ไม่ใช่เป็นการเดินทางเป็นครั้งแรกของที่นี่ แต่มันเป็นขบวนการค่ะ ก็ซื้อตั๋วชั้นป.1 แต่รถที่ได้ขึ้นจริงเป็นแบบป.2 เป็นรถผีค่ะ อืม…ทำใจ ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ ?จำไว้? และจะขอประณามบริษัทพวกนี้ด้วย และเป็นบทเรียนที่คงจดจำจริงๆ ซึ่งอันนี้เป็นเพียงเรื่องแรกเท่านั้น ? เรื่องที่สอง…ก็เป็นการเดินทางตอนลงใต้อีกเช่นกัน คราวนี้ไปสตูลค่ะ อ่อ…แต่ก็นั่งรถไปหาดใหญ่ก่อนอยู่ดี ขาไปก็ปกติดีไม่มีอะไร คราวนี้รอบคอบเลยจองตั๋วขากลับไว้เลย ไม่พลาดๆ ก็สบายใจแหละ ได้ตั๋วขากลับชั้นวีไอพีนั่งสบายแน่นอน แต่สิ่งที่เหนือความคาดคิดก็มีอีก คราวนี้เป็นสองเด้งค่ะ ? เด้งที่หนึ่ง คือ เกือบมาขึ้นรถไม่ทันเพราะห่วงเที่ยวถ้ำและน้ำตกที่สตูล และประมาทกับการคำนวณระยะทางและเวลาจากสตูลมาหาดใหญ่ เล่นกะเวลาไว้พอดีๆ โดนไม่เผื่อเวลาเลย ขากลับจากสตูลมาหาดใหญ่ฝนก็ตกตลอดทางกระเป๋าทุกอย่างชุ่มฉ่ำ [...]

วันนี้ก็คล้ายกับอีกหลายๆวันที่ผ่านมาในช่วงเดือนนี้ ที่พยายามเป็นตัวของตัวเอง เป็นผู้ให้-ผู้รับที่ดีกับคนในครอบครัว เป็นคนประสาน เป็นคนเข้าใจ เป็นคนให้คำปรึกษา เป็นที่ระบาย เป็นที่บ่น เป็นเพื่อน เป็นลูก เป็นน้อง เป็นคนคอยควบคุม คนจัดการ แก้ปัญหา และเป็นอีกหลายๆอย่างตามสถานการณ์ของแต่ละวันและเวลา ? อืมมมมมม ? พยายาม-พยายาม-พยายาม บางครั้งก็รู้สึกดี สบายๆกับสิ่งที่มันเป็นอยู่ บางครั้งก็เหนื่อยๆทั้งใจและกาย ถ้าการเป็นตัวของตัวเอง ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง กับต้องได้มาซึ่งความรู้สึกผิด รู้สึกไม่ดีที่เกิดขึ้นในใจลึกๆ เราควรจะเลือกเป็นแบบไหนดีกว่ากัน? ขาวก็ไม่ดี คำก็ไม่ใช่ แล้วสีเทาๆตรงกลางมันอยู่ ณ ตรงไหนกัน ? อืมมมมมม ? และวันนี้ด้วยความที่รู้สึกหงุดหงิดกับหลายๆเรื่อง ทั้งนอนไม่ค่อยพอ รู้สึกไม่สบาย และมีเรื่องที่ตั้งใจว่าจะทำนู่นทำนี่ในวันนี้ให้เสร็จ แต่ก็มักมีอุปสรรคที่จะต้องเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆในบ้านได้ตลอดเวลา ความรู้สึกหงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจมันมีอยู่ตลอดทั้งวัน ทำให้บรรยากาศในบ้านวันนี้ไม่ดีเลยจริงๆจากความรู้สึกตัวเอง เพียงแค่ตั้งแต่ตื่นมาเราไม่หิวข้าว ป๊าและม้าก็เป็นห่วงเพราะทุกทีจะหิวตลอดเวลา แต่วันนี้เราไม่อยากกิน ก็ไม่หิว ถ้าหิวทำเองได้ อยากทำงาน เราก็ตอบสั้นๆห้วนๆแข็งๆด้วยน้ำเสียงตวาด เวลาเค้าจะคุยด้วย ?ก็ไม่อยากฟัง ไม่อยากยุ่งด้วย ก็ตอบกลับไปถ้าหนูนั่งทำงานไม่ได้ ก็จะออกไปนอกบ้านนะ [...]

ตอนนี้รู้สึกและคิดอย่างนี้…ให้หัวใจนำทาง คำนี้..ฟังดูดีเนอะ แต่ลึกๆก็แอบดูเลื่อนลอยยังไงชอบกล อาจเป็นเพราะความกังวล กลัว และหวั่นไหวลึกๆ ไม่มีใครตอบได้ และก็ไม่มีใครรู้ได้เช่นกัน สุดปลายทางเท่านั้นที่จะบอกเราได้ ขอแค่ตอนนี้หากรู้สึกอย่างไร และตัวเรามั่นใจว่ารู้สึกอย่างไร…ก็ทำมันอย่างนั้น รู้เพียงเท่านี้..และเพียงเท่านี้ที่พอให้เรามีพลังต่อไป ใจสู้-กายสู้…ใจมีพลัง-กายก็มีพลัง และก็มีมากจนตัวเองอาจนึกไม่ถึงเหมือนกันจริงๆ หวังว่าสักวันเส้นทางที่เดินและดำรงอยู่ จะมีแต่ความงดงามตลอดทางที่มุ่งไป เบ่งบานด้วยใจภายใน และผู้คนรอบกายช่วยกันส่งต่อกันไป สา……ธุ…..โอมมมมมม…..เพี้ยงงงงงง ป.ล. ระหว่างเขียนไปก็แอบนึกถึงหลายๆเพลงแวบมาแวบไปอยู่ในหัวหล่ะ แต่นึกชื่อเพลงไม่ออกลองทายกันดูม่ะว่า คือ เพลงอะไรบ้าง… ไปแล้วดีกว่าเริ่มเพ้อเจ้อแล้ว ? ?