Letters from Eugene

ฉบับแรก: ออกเดินทาง

Sep 4 at 4:04pm by it10800

อาหม่า ป๊า ม๊า พี่ๆ น้อง ๆ เพื่อนๆทุกคน

ตอนนี้ที่นี่ก็ 22.30 ของวันศุกร์ที่ 14 เวลาที่นี่ช้ากว่าที่กรุงเทพ 14 ชั่วโมงคับ
ไม่รู้จะเล่าตรงไหนก่อนดี เอาว่า เริ่มจากสนามบินสุวรรณภูมิเลยล่ะกัน

จัททร์ 10 สิงหา 52
Bangkok – Narita
เครื่องออกจากกรุงเทพตอน 7 โมงเช้าคับ นั่งติดกับพ่อลูกญี่ปุ่นคู่หนึ่ง ตอนแรกคิดว่าโชคดีคับ เพราะผมนั่งติดกับลูกชายเค้า อายุน่าจะประมาณ 7-8 ขวบ ที่คิดว่าโชคดีก็เพราะไม่ต้องไปนั่งเบียดกับฝรั่งตัวโตๆ (เครื่อง United Airline) แต่กลับปรากฎว่า ไอ้เด็กนี่ กวนตีนมากคับ มันมาพร้อมกับหนังสือการ์ตูน มันอ่านการ์ตูนคับ แทบจะตลอดเวลา ตั้งแต่กรุงเทพ ยันกลับไปบ้านมันที่ญี่ปุ่น … มันอ่านออกเสียงตลอดทางเลยคับ อ่านแบบใส่อารมณ์ด้วย แล้วผมนั่งติดกับมัน ตัวพ่อก็ไม่สนใจลูกเลย สงสัย คิดว่าเป็นเรื่องดีที่ลูกกำลังจะอ่านออกเขียนได้ แต่ไม่ใช่ที่คับ ผมไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเพราะกะจะมาหลับบนเครื่อง ดันเจอไอ้เด็กนี่เข้า พอผมมองหน้ามัน มันหยุดอ่านทันที ประมาณสามสิบวินาที หลังจากนั้น มันเริ่ม.. มันเริ่มอ่านต่อ แต่อ่านแบบเบาๆ แล้วมันค่อยๆเร่งเสียงขึ้นเรื่อยๆ คล้ายนาฬิกาปลุกดีๆ ที่เสียงจะค่อยๆดังขึ้นเรื่อยคับ มันกวนตีนคับ เป็นแบบนี้ตลอดทาง ผมสะกิดมันแทบจะทุกชั่วโมง พอหลังๆ (หลังจากพ่อมันตื่นมา) มันหันหลังให้ผม หันหน้าไปทางพ่อมันคับ แล้วอ่านดังๆ มันกวนตีนจริงๆ ฮ่าๆๆ

เครื่อง delay ไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ คับ ผมเลยต้องวิ่งอย่างเร็วในการไปต่อเครื่องอีกลำที่นาริตะ

Narita – San Francisco
อันนี้โอเคคับ ไม่มีใครมากวนตีน แต่เครื่องก็ delay ไปอีกครึ่งชัวโมง

San Francisco – Eugene
คราวนี้ เครื่องบินเล็กคับ แบบสองแถว แถวละ สองที่นั่ง ผมชอบนะคับ มันดูเจ๋งมากเลย

Eugene!
มาถึง Eugene แล้วคับ ใช้เวลาเดินทางทั้งหมดราวๆ 21 ชั่วโมง เรียกว่า พอลงเครื่องก็ไม่รู้วันเวลาเลย มีเพื่อนเป็นอเมริกันมารับที่สนามบินคับ ชื่อ Sean เป็นเด็ก LL.M รุ่นที่แล้ว มันช่วยผมไว้หลายเรื่องทีเดียว ผมเรียนที่ University of Oregon คับ อยู่ในเมือง Eugene เป็นเมืองเล็กๆ น่ารักๆ อากาศสบายๆ น่าอยู่มากๆ คับ บัตรนักเรียนใช้ขึ้นรถเมล์ฟรี ซื้อของไม่มีภาษี

อย่างแรกที่ต้องทำก็คือ ไปเอากุญแจ Apartment ที่ University Housing เสร็จแล้วก็มาเก็บของที่ apartment ผมได้ที่ Graduate Village โชคดีสุดๆ คับ เพราะที่พักอยู่ใกล้ป้ายรถเมล์ Supermarket และ Law School (เดินไปโรงเรียนแค่ห้านาทีคับ) เป็นที่อิจฉาของเพื่อนๆ หลายคน ห้องดีกว่าที่เคยอยู่ที่ลอนดอนเยอะคับ ใหม่ กว้าง สะอาด แต่ไม่มีอะไรเลย เป็นห้องโล่ง ผมต้องซื้อเฟอร์นิเจอร์เองหมด มีมาให้อย่างเดียวคือ ตู้เสื้อผ้า ทีนี้ก็ต้องเริ่มปฏิบัติการซื้อของเข้าห้องคับ สำคัญที่ต้องมีก็ เตียงกับ โต๊ะทำงาน เก้าอี้ คับ ต้องหาด่วน Sean เลยพาผมไปดูตามร้าน Recycle ใกล้มหาลัย ไปหลายที่คับ มีที่ถูกใจ แต่ก็ไม่รู้จะขนกลับมาได้ยังงัย เพราะต้องเช่ารถตู้ขนกลับมา สำหรับคืนแรก Sean เลยให้ผมยืมฟูกที่บ้านมันมานอนก่อนคับ ก็เลยพอไหว

11 สิงหาคม 52
ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าคับ ตอนเช้ารีบเข้าไปที่ Law School เพื่อขอ Username และ Password สำหรับเข้า Internet เพราะต้องติดต่อกับ Professor ที่นี่คับ โทรศัพท์ก็ยังไม่มี ทั้งมหาลัยเป็น Wireless หมดเลยคับ ตรงไหนของมหาลัยก็ได้ สนามหญ้ากลางมหาลัยยังได้เลย

พอตอนบ้านก็ไปเปิดบัญชีธนาคาร พอเสร็จ ก็ไปเจอเพื่อน LLM คนนึงจากจีนคับชื่อ Zhenduo อีกคนจากตุรกีิ่ ชื่อ Kerem ไม่เจอคนไทยเลย เรียกได้ว่ามานี่แค่สี่วัน พูดภาษาอังกฤษมากกว่าอยู่เมืองไทย สามปีอีก แต่ก็นั่นแหล่ะคับ ที่อยากได้กลับไปบ้าน ไอ้สองคนนี้มาก่อนประมาณเดือนนึงคับ เพราะต้องมาเรียนภาษาก่อน นิสัยดีทั้งคู่ ตอนเย็น Karem มันพาผมขึ้นรถเมล์ไป Downtown ใช้เวลาประมาณ 10 นาที ไปซื้อโทรศัพท์ก่อนเลยคับ ไม่งั้นไม่รู้จะติดต่อใครยังงัย

12 สิงหาคม 52
ตอนนี้ผมเริ่มรู้ที่ทางแล้วคับ ขอแค่สองอย่าง คือ Google Maps แล้วก็ตารางรถเมล์ คราวนี้ผมไปไหนมาไหนสบายมาก ลุยเดี่ยว ซื้อของเข้าของเลย ไป Wal-Mart คับ อยู่นอกเมือง ใหญ่โคตร ประมาณ สามเท่าของโลตัส มันมีทุกอย่างจริง แต่ผมต้องซื้อเฉพาะอย่างที่จำเป็นก่อน เพราะต้องขึ้นรถเมล์สองต่อคับ เลยได้เตียงมา เป็นแบบสูบลม เรียกว่า Airbed ตอนแรกไม่กล้าซื้อคับ อยู่นาน
แต่พอดูราคา แค่ 60 ดอลล่า เลยโอเค เพราะเตียงมืองสองขนาด Full size ก็ร้อยขึ้นคับ อีกอย่าง มันแพ็คมาในกล่อง ผมยกขึ้นรถเมล์ได้สบาย

ซื้อเตียง หม้อหุงข้าว สิบกว่าดอลคับ แล้วก็เครื่องทำแซนวิช หกดอล แล้วก็กระทะ หม้อ ทั้งหมด ผมขนกลับมาบ้านคนเดียวเลย หนักโคตรคับ รู้สึกเลยว่าบนโลกนี้ไม่มีที่ไหนสบายเหมือนอยู่บ้านแล้ว ผมทำอาหารกินเองคับ เลยจำเป็นต้องมีของพวกนี้ ซื้อกินทุกมื้อก็ไม่ไหว แพงเกิน

เย็นนี้ก็สเต็กแซลมอน ซุปข้าวโพด แล้วก็สลัดคับ ^ ^

13 สิงหาคม 52
วันนี้เข้าเมืองสองรอบคับ
รอบแรกไป Office Depot ไปซื้อ Printer ของ HP ตัวเล็กสุดคับ Laserjet P1006 จำเป็นโคดๆ สำหรับการเรียนหนังสือ โชคดีคับ มัน sale อยู่จาก 188 เหลือ 99 ดอล ผมเช็คมาเรียบร้อยจาก internet ไปถึงซื้อทันที อีกอย่างก็คือ ซื้อ จอ LCD 19 นิ้วของ Acer มาคับ เพราะคอมผมจอแค่ 10 นิ้ว เอาไว้หิ้วไปเรียนอย่างเดียว กลับมาบ้านก็ต่อจอใหญ่ โชคดีอีกแล้วคับ ราคาเต็ม 129 ลดเหลือ 100 ยิ่งกว่านั้น เหลือเฉพาะตัว display ที่โชว์ไว้ เค้าเลยลดให้ผมอีก 20% เหลือแค่ 80 หอบขึ้นรถเมล์สองต่อกลับบ้านคับ กลับมาทำแซนวิชแฮมชีสกิน กินเสร็จเลยออกไปในเมืองอีกรอบ คราวนี้ไปร้าน King’s Asian Supermarket ไปซื้อพวกซอสหอยนางรม เครื่องแกงต่างๆ หอบกลับมาบ้านอีกคับ

ตอนบ่าย Sean ไปรับ Francisco เพื่อน LLM อีกคนที่สนามบิน ไอ้นี่มาจากชิลีคับ มากับภรรยา ก็เลยพากันไปดูร้าน recycle ผมเลยขอให้ Sean เช่ารถตู้และขับขนของให้ เพราะผมไม่มี International License แล้วก็บัตรเครดิตคับ เสียค่าเช่ารถไป 25 ดอล แต่โคตรคุ้มเลยคับ เพราะได้โต๊ะทำงานมาในราคา 25 ดอล เก้าอี้ 20 ดอล ก็เลยช่วยกันขนกลับมาที่ห้อง

ทีนี้ผมก็ settle down ได้ซะที ของเริ่มครบแล้วคับ จะได้เริ่มอ่านหนังสือ Sean บอกว่ามันแปลกใจมากที่ผมสามารถทำทุกอย่างเร็วมาก ภายในสี่วันมีครบทุกอย่าง ฮ่าๆ อยู่คนเดียวอะไรทำได้ ก็ต้องรีบทำคับ ทีนี้ก็พร้อมเรียน อ้อ ผมยังขาดอีกอย่าง คือ จักรยาน ที่นี่คนขี่จักรยานกันเยอะคับ ผมชอบ บนรถเมล์ก็มีที่สำหรับจอดจักรยานโดยเฉพาะ

พอตอนเย็น เพื่อน LLM จากอินเดียก็มาถึงคับ ชื่อ Ripunjay พวกเราเด็กต่างชาติรวม ห้าคนแล้วก็ภรรยาของ Francisco เลยไปกินข้าวด้วยกัน ก็ถือว่าสนิทกันเร็วคับ ท่าทางจะไปกันได้ดี LLM ปีนี้ทั้งหมดมีสิบเอ็ดคนคับ อเมริกันหก ต่างชาติห้า

14 สิงหาคม 52

วันนี้มี Computer Orientation คับ ก็ได้พวก Username และ Password สำหรับติดต่อกับโรงเรียน หลังจากนั้นผมกับ Kerem ไปร้าน De Paul ขายของมือสอง ผมต้องไปซื้อจาน ชาม แก้วน้ำคับ เพราะอยู่มาสี่วัน ใช้แต่กล่องพลาสติกกับ ขวดน้ำพลาสติก วันนี้กลับมาเลยทำอาหารไทยคับ ไม่ได้จับตะหลิวมาสี่ปี ตั้งแต่อยู่ที่ลอนดอน แถมกลับมาบ้านก็ไม่เคยได้ทำให้พ่อแม่กินเลย ฮ่าๆๆ กลับไปคราวนี้ รับรองได้กินฝีมือผมแน่