จู่ๆ มันหายไปได้ไงวะ

เฮ่อ…
ช่วงนี้ก็เลยหงอยๆ อืดๆ ยืดยาด
ไร้ซึ่งพลังสร้างสรรค์ื (ทั้งที่ปกติก็ไม่ค่อยจะมี)

ไม่ร่าเริงเอาซะเลย

.

.

เว้ยเฮ้ย

.

.

กลับมาเห๊อะ
อย่าหายไปนานนักดิ

.

.

.

.

เดือดร้อนอยู่นะเนี่ย

ขอให้แกเข้าใจตัวเอง
เข้าใจคนรอบข้าง

ไม่ต้องเข้าใจทั้งหมดก็ได้
แต่อย่าให้ความเสียใจอะไรต่อมิอะไร
มาจาก “ความไม่เข้าใจ” หรือพยายามไม่เข้าใจของแก

ชีวิตคืออะไร จะเป็นยังไงต่อไปไม่รู้
Keep walking, keep smiling นะเพื่อน

ผ่านไปหลายเดือน
พี่สาวคนที่ตัดสินใจออกเดินทาง กลับมาบ้าน
ด้วยเหตุผลว่า ไม่ค่อยมีอะไรทำ ฮ่าๆ
(แน่นอน เราดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้)

ผ่านไปเกือบครึ่งปี
พี่สาวคนเดิม
มาทำหน้าเขินๆ พร้อมแถลงการณ์หลายข้อ
หนึ่งในนั้นคือ ตัดสินใจออกเดินทางอีกครั้ง

คราวนี้มีจุดหมาย

ปลายทางคือเพื่อนบ้านรุ่นพี่
เป็นองค์กรที่เกื้อกูลวายไอวายมาเนิ่นนาน
เฝ้ามองการทำงานของเรา เฝ้ากล่อมให้เราไปรวมองค์กรด้วย
(ครั้งนึงเราเกือบเอาจริง 555)

พี่สาวบอกขอโทษเรา

คราวนี้เราคิดในใจ (และพูดใส่หน้าเจ๊แกไป)
ว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษซักหน่อย
การตัดสินใจนี้เราเชื่อว่าพี่สาวเราคิดมาแล้ว –อย่างดี –มาก
การตัดสินใจนี้เราเชื่อมั่นว่า จะดีกับเค้า (หมายถึงพี่สาวเรา แต่กับองค์กรนั้น ต้องติดตาม)

เรามั่นใจ ไม่ว่าอย่างไร พี่สาวเราก็ไปไหนไม่พ้น
กร๊ากๆ
– หมายความว่า จะต้องโดนเราเรียกมาขอความช่วยเหลือ, จะต้องมาทำหน้าง้องแง้งให้เราฉีกถุงน้ำปลาให้, ขอยืมสาย data link ของเรา ชัวร์!

อาจไม่ได้เจอกันบ่อยอย่างเคย
แต่เราต้องได้เจอกันแน่
ปกติก็อยู่ด้วยกันบ้าง ห่างกันบ้าง ไม่เห็นจะเป็นไร

เออ
รู้สึกตัวเองเข้าใจโลกมากขึ้น 1 ขั้นบันไดแล้วแฮะ

ไม่ฟูมฟายละนะ
เค้าเข้าใจพี่อุ๊
เค้าใจหายนิดๆ แต่ไม่เสียใจ ไม่เศร้าด้วย

ยินดีกับที่ทางใหม่ของพี่สาว
เย่ๆ ^^

.
.

ป.ล. ฝากคู่มือการเข้าไปอยู่ในครอบครัวใหม่ให้อันนึง

1.
ใช้น้ำปลาจากขวดง่ายกว่า
ถ้าถุงน้ำปลามันแกะยากนักก็เอากรรไกรตัด ง่ายจะตาย

2.
ถ้าบ้านโน้นไม่มีสายดาตาลิงค์ แนะนำให้หาซื้อ card reader ซักอัน ถูกกว่า (ปรึกษาพี่กานต์ได้อยู่)

3.
เข้าห้องน้ำบ้านเค้าอย่าลืมปิดไฟ

4.
ถ้าอยากได้เพลงใหม่ๆ ถามพี่กานต์
ไม่งั้นก็บอกมา เดี๋ยวเค้าหาส่งเมลไปให้ *-*

5.
เหงาวันไหนก็กลับมานั่งเล่นบ้านเรา เอาที่อยู่กะเบอร์โทรมะ
24/147 ซ.ลาดพร้าว21 ถ.ลาดพร้าว
จอมพล จตุจักร กทม. 10900
02-5135501

6.
นึกออกจะมาใส่เพิ่ม (ใครนึกอย่างอื่นออก บอกเลยนะ)

Lyric: บอย โกสิยพงษ์
Vocal: วาระ มีชูธน
Album: Rhythm & Boyd E1even1h

ในโลกที่มี ความวกวน
ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน
ที่สับสน ร้อนรนจนใจ นั้นแสนเหนื่อย
ในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ
ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อยๆ
จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร
ฉันก็รู้และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

ในอุปสรรค ที่มากมาย
ในความหวาดหวั่น ที่วุ่นวาย
ในอนาคต ในปัจจุบัน และอดีต
ในความเจ็บปวดที่ต้องเจอ ที่ไม่เคยพ้นไปสักที
และยังไม่รู้พรุ่งนี้ต้องเจอกับเรื่องใด

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร
ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด แน่ใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะไม่เหลือใครๆ
ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้
ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่กับฉัน

—————————————————

ชีวิตคนเรา
จะมีซักกี่เพลงที่ฟังแล้วคิดถึงใครต่อใคร
(ที่ไม่ใช่การนึกชื่อนักร้องหรือคนแต่งเพลง)

ส่วนใหญ่คงเป็นคนใกล้ตัว
พ่อ แม่ เพื่อน พี่ น้อง แฟน … ก็ว่ากันไป

แนนฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงคนที่ทำงาน

ไม่แปลกหรอก เพราะเราเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงาน
เราเป็นมากกว่าพวกพ้อง พี่น้อง
เราเป็นมากกว่าครอบครัว

เราคือวายไอวาย

.

.

13 กันยายน 2551
เปิดขายบัตรวันแรก
เช็คทางเว็บไทยทิคเก็ตเมเจอร์แล้ว
เหลือที่นั่งว่างอยู่ 3 ที่
ปร๊ะจ้าววววว!!

พรุ่งนี้จะลองเสี่ยงไปซื้อบัตร (ยังหาคนไปดูด้วยไม่ได้ –เอาวะ ดูคนเดียวๆ)
จะได้ดูมั้ยวะ

.

.

.

———————————เพิ่มเติม———————————

14-09-08

ในที่สุดก็เป็นไปตามคาด
บัตรขายหมดเกลี้ยงในวันเดียว

ทีมงานคอนเสิร์ตตัดสินใจอย่างรวดเร็ว (หรืออาจคาดการณ์ไว้แล้ว)
เปิดการแสดงอีกรอบในวันศุกร์ 17 ตุลา

ดังนั้นแนนจึงยังพอมีโชค
ตัดสินใจไปซื้อบัตร ก็ได้บัตร

Zone: A2
Seat No.: AA13
ราคา: ลด 10 เปอร์เซ็นต์

ดูคอนเสิร์ตแบบฉายเดี่ยวครั้งแรก (ฝากตัวด้วยค่า)
รอให้ถึงวันนั้น ^^

.

.

กับมิตรภาพบนโต๊ะอาหาร

.

.

สรรพสิ่งที่เราได้พบพาน

.

.

ผู้คนร่วมสร้างการเรียนรู้

.

.

ขอบคุณสำหรับบทเรียนที่มีค่าและช่วงเวลาที่ดี
(ไม่ค่อยมีรูปที่ถ่ายกับน้องๆ ขอโทษด้วย คนอื่นห้ามคิดเล็กคิดน้อยนะเว้ย)

.

.

เดือนสุดท้ายสำหรับอายุยี่สิบสาม

.

.

ความบ้าไม่เข้าใครออกใคร -*-

.

.

ไข่เจียวจานนี้อร่อย ฮี่ๆ

.

.

(จบตอน)

.

.

ป.ล.
บรรยากาศน้อยๆ เหล่านี้เอาออกมาจาก
ค่ายรู้เท่าทันชีวิตและสังคม รุ่น2
5-8 กันยายน 2551
จัดโดย คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

กับคนที่เรารัก
เราบอกเขาแบบไม่เขินอายไม่ม้วนต้วน บอกโดยไม่ต้องรอเหตุการณ์หรือสถานการณ์พิเศษได้หรือไม่
ว่าที่จริงแล้วเราทั้งรักทั้งห่วงเขามาก
แม้จะทะเลาะกันทุกวัน - เถียงกันบ่อยๆ - ไม่ลงรอยกันตอนทำงาน
(จะว่าไป แย้งกันขนาดนี้ เอาที่ไหนมารักวะ)

ความรู้สึกสุดโต่งแบบนี้
พูดตรงๆ

แนนพูดตรงๆ ไม่ค่อยเป็น
.
.
.
.
.

เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สนทนาเรื่องความคิด ความรู้สึก ความเข้าใจ ความเชื่อ ได้แบบหมดเปลือกโดยไม่ต้องกลัวจะขัดแย้งหรือกลัวจะโง่

ทุกครั้งที่คุยแบบนี้ เหมือนทำความรู้จักกันและกันในมุมต่าง ที่หลบซ่อนอยู่ในตัว
ใช้คำว่า คุยจนรู้จักและเข้าใจ น่าจะเหมาะที่สุด

เรื่องที่คุยเมื่อวาน จนวันนี้แนนตกตะกอน

1.
สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นย่อมเป็นไป
แต่จะเป็นไปอย่างไร เราทุกคนต่างมีส่วนกำหนด
ดังนั้นช่วยกันปรับแต่งลากดึงให้มันเป็นไปในทางที่ดี-ที่ต้องการเุถิด
แล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้น จะดีต่อเรา

2.
คำพูดที่ถูกเอ่ยตามอารมณ์
แม้จะสดใหม่ ตรงไปตรงมา
แต่ทว่าแหลมคมมากเป็นเท่าทวีคูณ
สติและการยับยั้งชั่งใจน่าจะช่วยได้
.

22.08.08
20.20 น.
บนรถทัวร์ 9909-6

.
###
.

ที่บันทึกไว้ทั้งหมด ผ่านมาแล้วเกือบครบ 2 สัปดาห์
ตอนนี้เหมือนแนนจะกลายเป็นคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

กลับสู่จุดเริ่มต้นอันงี่เง่าอีกครั้ง
.

04.09.08
01.12 น.
เครื่อง server บ้านวายไอวาย

เมื่อวาน (31 สิงหา) นั่งรถทัวร์กลับจากลำปาง
มีคนโทรชวนไปร่าเริงที่ร้านเหล้าตรง 5 แยกลาดพร้าว
แน่นอน แนนไปไม่ได้ (เพิ่งขึ้นรถเองมั้งตอนนั้น -*-)

ด้วยความเสียดาย และอยากแจ้งข่าวการเดินทางให้สมาชิกในบ้านรู้
ส่งข้อความไปว่า

กำลังกลับกทม.ละ
ตะกี้มีคนโทรชวนไปมะนิลาเฉยเลย
เสียดายอ่ะ

ดูดิ๊ ชาวบ้านวายไอวายยังมีสไตล์การตอบข้อความต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

พี่มะเดี่ยว:
55
(สั้นได้อีก)

พี่เป๊ะ:
แหมๆ ชิชะ…
(ตามประสาเจ๊เหน็บ)
เค้าถูกชิ่งค่าบัตรคอนเสิร์ตหละ แงแงแง
(แอบแทรกอัปเดตชีวิตตัวเองให้เรารู้ด้วย)

พี่อุ๊:
มีครั้งนี้ก็มีครั้งหน้าน่า
(พี่สาวที่พร้อมให้กำลังใจและสร้างการเรียนรู้ให้น้องได้เสมอ)

พี่เก๋:
ไว้ไปกะพี่สองต่อสองเอาป่าวจ๊ะน้องสาว
ว่าแต่ว่าเดินทางดีๆ น้า
แล้วเจอกันจ้า
(ห่วงใย ไปด้วยกัน พี่เก๋ตัวจริงเสียงจริงชัวร์!)

อิปาล์ม:
(ครั้งนี้มันไม่ตอบ -*-)

เล็กๆ น้อยๆ
เป็นความทรงจำขำๆ

เค้ารักนะ

เมื่อวานไปทำกิจกรรมกับน้องบิ๋ม และน้องโครงการคุณธรรมสร้างสรรค์ผ่านนิทานเพื่อน้อง
เป้าหมายคือ เด็กๆ ในศูนย์เด็กเล็ก ชุมชนริมทางรถไฟโค้งอโศก
และเรานัดกันที่ มศว. ถนนเพชรบุรี

เส้นทางที่ใช้
รถไฟใต้ดิน โผล่สถานีเพชรบุรี ทางออกที่1
เดินย้อนกลับมายังถนนเพชรบุรี
ข้ามสะพานลอย
เข้าซอยข้าง 7-11
ทะลุท่าเรือ มศว.
เดินข้ามสะพาน
เข้าประตู ตรงไปที่ตึกคณะมนุษย์ศาสตร์
ผ่านซุ้มขนมและโรงอาหาร

ระหว่างเดินผ่านสะพานตรงท่าเรือ นึกได้ว่าครั้งนึงเคยหยุดดูตุ๊กตา Devil ตัวสีแดง
ซื้อมา2ตัว แบ่งกับคนที่เดินมาด้วยคนละตัว
เดินผ่านโรงอาหาร … เราเคยกินข้าวกลางวันในนั้นด้วยกัน
แนนเคยนั่งรอคนคนนึงอยู่แถวนี้

เมื่อสองหรือสามปีก่อน

…

เรื่องราวย้อนกลับมาให้นึกถึง
เหมือนหนังเรื่องหนึ่งกำลังฉายซ้ำ

คิดถึงตัวละครสำคัญคนนั้น ตัดสินใจโทรหา
miss call สลับกันไปมาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ได้คุย

… เปลี่ยนไปแล้ว
… ความรู้สึกต่างจากเคย
… ไม่ผูกพันอย่างเดิม ไม่มีเยื่อใยอย่างที่เคยมี

คิดมาตลอดว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอย่างไร
ไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานะไหน
เราคงจะให้ความสำคัญต่อกัน –มาก เหมือนเดิม

แต่หลังจากได้คุยวันนี้ มันเปลี่ยนไป
… อาจเพราะเราได้รู้ว่า คนที่เคยอยู่ข้างเรา มีรักครั้งใหม่เป็นครั้งที่ 2
… อาจเพราะเราคุยกันถึงเรื่องของเธอคนนั้น
… อาจเพราะเค้ากำลังรีบ หรือแบตโทรศัพท์กำลังใกล้หมด
… ด้วยอะไรก็ตาม เรารู้สึกได้ถึงความต่าง

เศร้าอีกครั้ง
แต่ก็แค่ช่วงเวลาสั้นๆ

สิ่งที่เราต้องทำยังมี เรื่องที่เราต้องคิดยังอยู่ ผู้คนแวดล้อมและก้าวเดินของเรา
ส่งผลบางอย่างให้เราหยุดคิดซ้ำไปซ้ำมากับอดีต
นั่นน่าจะเป็นสิ่งดี

บรรทัดต่อจากนี้ เรต ฉ.
เยาวชนอายุต่ำกว่า 18 ปี
ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำขณะอ่าน
ไปตามพ่อกะแม่มาอ่านด้วยกันไป๊

ป.ล.
ขอบคุณอิปาล์ม
ข้อความที่มึงส่งถึงกูว่า “โทรมาเห๊อะ” เมื่อสิ้นเดือนกรกฎา ก่อนไปเยี่ยมโครงการที่ จ.ตาก
ทำให้กูระลึกได้ว่าควรคุยเรื่องนี้กับมึง
เป็น 3 นาทีที่ทำให้กูรู้ว่ามึงยังไม่หายไปไหน

ดีใจที่มีมึงเป็นเพื่อน