Nothingness

This is true

inanza — Thu, 28 Jan 2010 08:57:26 +0000

หลงรักตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟัง เป็นอีกเพลงที่ทำให้เราต้องเงี่ยหูอย่างตั้งใจเพื่อจะจำข้อความสักสองสามท่อนไปกูเกิ้ลหาข้อมูล ปรากฏว่าหล่อมาก ทั้งทำนอง เนื้อร้อง นักร้อง :) ขอบคุณ Chill FM 106.5 เวลาบ่ายแก่ๆ I won’t talk I won’t breathe I won’t move till you finally see That you belong with me You might think I don’t look But deep inside In the corner of my mind I’m attached to you I’m weak It’s true Coz i’m afraid to know the answer Do you want me too? Coz [...]

ฝัน 30-12-2009

inanza — Wed, 30 Dec 2009 12:25:22 +0000

ประกอบการ กิจการ ที่พัก ที่นอน ไอติม หลับสบาย อิ่มอร่อย กำจัดขยะ รายได้ ชุมชน ช่วยเหลือ เล็กๆ ไกล เงียบ เย็น ยิ้ม จักรยาน แว้นซ์ ฟ้า น้ำ จัดค่าย จัดการ ง่ายๆ น่ารัก ประทับใจ น้อย มีเวลาพัก เที่ยวเยอะๆ ค่อยเป็นค่อยไป ไม่รวย ไม่มาก กำลังดี ———————————– ไม่เคยมีฝัน ไม่มีอาชีพในฝัน มีแต่สิ่งที่อยากทำ เลือกทำและสิ่งที่คนรอบข้างอยากให้ทำ ปัจจุบันมีความสุข ค้นพบความสุขอีกกะละมังใหญ่จากคนที่เดินทางไกลด้วยกันแค่สองครั้ง และรู้สึกอยากเดินทางกับคนนี้ไปตลอด นานเท่าที่คนสองคนจะไปด้วยกันได้ ความวุ่นวายบางอย่างเกิดขึ้นด้วยความละเลยของเรา เข้าขั้นร้ายแรง สับสน รู้ว่าต้องจัดการ คิดอยู่ว่าอย่างไรก็ต้องทำให้เสร็จ ทั้งงานที่ค้างคาและปัญหาที่พัวพัน เศร้า แต่มีความสุขและมีพลังจากคนข้างๆ วันนี้ ขณะพยายามนั่งทำงานในออฟฟิศมีภาพเล็กๆ หลายภาพวนเวียนในหัว ทั้งคำถามว่าจะไปแก่หง่อมที่ไหน กับใคร อย่างไร ทำอะไรกิน ประมวลอย่างรวดเร็ว เราอาจกำลังมีภาพฝัน ไอ้ที่เคยชื่นชมของคนอื่นมาตลอด ในค่าย ในวงคุย ในห้องน้ำ บลาบลา ตอนนี้มันเข้ามาในหัวเราแล้ว ถึงไม่มาเป็นฉากๆ ให้ครบเรื่องราว มาเป็นภาพนิ่งสั้นๆ ก็ยังดี ถือโอกาสนี้รวมมันไว้เป็นกลุ่มคำ เหมือนที่พี่อั๋นวงมูนเคยทำตอนเราคิดงานกันไม่ออก ถ้าในวันสองวันนี้มันยังอยู่ให้เราค่อยๆ ปะติดปะต่อเป็นฉากเล็กๆ สักสองสามฉาก ต่อไปเราอาจได้มีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งนี้ หรือไม่ เราอาจมีสิ่งนี้เป็นแรงจูงใจในช่วงหนึ่งของการทำงาน อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ถ้าปัญหาเกิดจงจัดการ อยากทำอะไรถ้าไม่เดือดร้อนคนอื่นจงรีบทำ ใช่แล้ว คิดได้ต้องรีบทำ! ตลาดประกอบฝัน4! (พื้นที่โฆษณา lol)

The House Bunny

inanza — Sun, 22 Nov 2009 07:34:52 +0000

ยกให้เป็นหนังตลกเบาสมองแถมปรัชญาชีิวิตเล็กๆ ที่สนุกมาก ขำอยู่นั่นแหละ นางเอกแบ๊ว น่ารัก และดูเหมือนว่าจะปล่อยความโก๊ะออกมาจากใจจริง สาวๆ แก๊งสมาชิกหอพักก็แปลงโฉมออกมาแล้วสวยแปลกตาน่ามอง แต่ก็มีบางท่อนที่ทำเวอร์ๆ (ตามประสาหนังเติมพลังชีิวิตให้ขนลุก) สนุกด้วยเซ็กซี่ด้วย ถ้าอยากเข้าใจมุกในหนังเยอะๆ ก็ดู Sound track นะ ป.ล. Anna Faris น่ารัก ^-^ Colin Hanks หล่อเรียบ >_<~ // เอิ้ว ชอบเพลงประกอบหนังเรื่องนี้ เสริมอารมณ์หนังได้ดีทีเดียว ตอนท้ายเรื่องที่มีเพลงช้า ไม่รู้ชื่ออะไร แต่เพราะมาก ชอบๆ ไม่รู้จักแอนนา ฟาริสมาก่อน เห็นตัวอย่างหนังครั้งแรก นึกว่าจะเป็นหนังพยายามขำที่ทำมาหลอกผู้ชายเฉยๆ แต่เอาเข้าจริงไม่ใช่แฮะ (ถึงจะขายความเซ็กซี่สุดๆ ก็เุถอะ) มีผู้ชาย (หรือผู้สาว ไม่แน่ใจ) นั่งเบาะข้างหลัง หัวเราะเีสียงดังมากมากมาก ทำให้เรากล้าหัวเราะเสียงดังด้วย (นึกขอบคุณเค้านะ) เออ.. แต่เราว่าเค้าให้บทบาทคุณพระเอกน้อยไปหน่อย

Head, ache

inanza — Thu, 17 Sep 2009 16:01:15 +0000

Head is for ache, Heart is falling apart, Even you be very nice or so smart, Your fart still smell bad!

ศิลปะ ชีวิต สั้น ยาว

inanza — Tue, 15 Sep 2009 17:00:45 +0000

15 กันยา สวัสดีวันศิลป์ พีระศรี ขอบคุณศิลปากร — เดี๋ยวมาต่อ

เช้าวันหนึ่ง

inanza — Mon, 14 Sep 2009 06:26:17 +0000

เช้าวันหนึ่ง ลืมตา รับรู้ว่ามีลมหายใจ มีงานที่ต้องทำ คิดถึง อยากคุย อยากเจอ และทำอย่างใจ เช้าวันสอง สาม สี่ ห้า … ยี่สิบแปด ยี่สิบเก้า … หกสิบ … เป็นเช่นวันหนึ่งนั้น ยิ้ม.. หัวเราะ.. ร้องไห้.. สุข.. ทุกข์.. สนุก.. ทรมาน.. เจ็บปวด.. สบายใจ.. รู้สึกดี.. วนเวียนเรื่อยมา เช้าวันนี้ ลืมตา รับรู้ว่ามีลมหายใจ มีงานที่ต้องทำ คิดถึง และหยุด ไม่มาก ขอหยุดเฉพาะวันนี้วันเดียวก่อน ผลเป็นอย่างไรไว้พรุ่งนี้ค่อย หยุด กันใหม่ ถ้าบอกให้ตัวเองหยุด ได้ครั้งละหนึ่งวัน เดี๋ยวเดียวคงครบสิบวัน ไม่นานคงครบเดือน ครบปี ขอให้วันนั้นมาถึงโดยไม่ทรมานนัก ขอให้เราเข้มแข็ง ให้ตัวและใจนิ่งได้อย่างนี้ … … … เช้าวันหนึ่งข้างหน้า ลืมตา รับรู้ว่ามีลมหายใจ มีงานที่ต้องทำ คิดถึง หยุด และยิ้ม อนึ่ง– ถ้าพอใจกับการได้คิดถึง จะทำให้เราเป็นนางเอก ในอนาคตเราคงได้เป็นดาราดัง เอวัง.

Chat battle #2

inanza — Mon, 29 Jun 2009 16:22:34 +0000

ตัวโต VS ตัวเตี้ย ทุ่มครึ่ง / ยี่สิบแปด มิถุนา สองห้าห้าสอง ณ โรงแรมธนาคารแม่น้ำ กลางเมืองประวัติศาสตร์ หลังจากล่องเรือกินข้าวเย็น ตัวโต ตัวเตี้ย และเดอะแก๊งร่วมสัมมนาเดินกลับเข้าโรงแรม ตัวโต: เราใส่กางเกงเลทำไมปล่อยหางกางเกงไว้แบบนี้ล่ะ ตัวเตี้ย: อ้าว แล้วต้องทำยังไงเหรอคะ ตัวโต: ทำไมไม่ผูกซีดี! ตัวเตี้ย: (เอาหางกางเกงเลฟาดแขนตัวโต) ใจร้าย (T___T) ตัวโต: แน้ะ… ยังจะมาฟาดงวงฟาดงาอีกดูซิ ตัวเตี้ย: ใจร้าย (T___T) (T___T) ตัวโต: (ชนะ!) คะแนนรอบนี้ ตัวโตชนะ 1:0

Time and distance

inanza — Mon, 08 Jun 2009 18:22:07 +0000

With time and distance, we were able to grow to see thing differently, and our love become more mature. The element of attachment had lessoned, allowing compassion and loving kindness to flower. Separation did not destroy our love. It strengthened it. -Thich Nhat Hanh- [แปล] ระยะทางและเวลาช่วยให้เราสามารถเติบโต มองอะไรต่างๆ ด้วยสายตาใหม่ๆ และความรักของเราก็มีวุฒิภาวะมากขึ้น ธาตุความผูกพันน้อยลงไป เปิดโอกาสให้ความรักความเมตตาได้เบ่งบาน การพรากจากไม่ได้ทำลายความรักของเรา หากแต่ยิ่งทำให้ความรักนั้นมั่นคงขึ้น -ติช นัท ฮันท์- # # # อ่านอย่างตั้งใจ เข้าใจ ซาบซึ้ง เมื่อ 27 พฤษภา 52 ไม่ได้กำลังมีความรักที่สมหวัง แต่เชื่อมั่นว่าหัวใจกำลังเรียนรู้-เติบโต อย่างน้อยก็ในตอนนี้ Thanks to: SEM calendar notebook 2009; Art [...]

Roommate

inanza — Thu, 04 Jun 2009 17:41:38 +0000

. ผมเชื่อว่ามนุษย์เกิดมาเพื่ออยู่คนเดียว แต่ถ้าเลือกที่จะมีความรัก ก็เท่ากับพร้อมที่จะยอมรับความเจ็บปวด -โน๊ต- ประโยคนี้ของโน๊ตเป็นอีกสาเหตุหลักที่ทำให้เราอยากดูหนัง ไม่รู้เหตุผลอะไรที่ทำให้โน๊ตเชื่อแบบนั้น และไม่รู้ทำไมโน๊ตถึงได้มองความรักโดยข้ามความรู้สึกเป็นสุขหรืออบอุ่นในหัวใจ กระโดดไปยังจุดจบที่เรียกว่าความเจ็บปวด นั่นคงจะเป็นความจริง (ที่โน๊ตรับรู้มา?) เพราะสุดท้าย ไม่ว่าคนสองคนจะได้รักกันหรือไม่ ต่างก็ต้องจากกัน เมื่อวันนั้นมาถึง แม้เราจะบอกว่ามีความทรงจำดีๆ เกิดขึ้นระหว่างทางมากมาย แต่สิ่งที่เราต้องยอมรับให้ได้เป็นอันดับแรก คือความเจ็บปวด . ช่วงท้ายของตัวอย่างหนัง โน๊ตคุยกับป๊อบ จำได้ไหมที่โน้ตเคยบอกว่ามนุษย์เกิดมาเพื่ออยู่คนเดียว เราว่าตอนนี้ เราพร้อมที่จะเจอความเจ็บปวดแล้วว่ะ -โน๊ต- เอาเถอะโน๊ต ไม่ว่าแกจะพร้อมเจอมันหรือไม่ แต่เราทุกคนมีความรักได้ เราเองก็มี ทั้งที่ยังไม่พร้อมจะเจอความเจ็บปวดบ้าๆ นี่สักนิด เจอกันในโรงหนังซักที่ในสยามประเทศ!

it should be

inanza — Wed, 03 Jun 2009 02:44:01 +0000

ถ้าการเดินจากมาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ความทรมานเป็นเรื่องสมควรแล้ว เราคิดว่างั้น . . - กตนพจ = กระต่ายในพระจันทร์ = rabbit moon -

คนที่เดินผ่าน

inanza — Sat, 16 May 2009 13:05:53 +0000

5 พฤษภาคม 2552 บ่ายโมงกว่า อากาศร้อนได้ที่ เรากับพี่เก๋คุยงานเสร็จ เดินออกจากซอยอารี หาซื้อขนมจุกจิก เตรียมตัวกลับออฟฟิศไปประชุมอีกนัด พี่เก๋เดินนำไปจนใกล้ถึงป้ายรถเมล์ ช่วงเที่ยงๆ บ่ายๆ ในวันธรรมดาแบบนี้ ริมถนนแถวซอยอารียังมีคนเดินไปมาไม่ขาด เราเดินช้าๆ งงๆ สติเหลือน้อยเต็มที ทั้งที่เพิ่งผ่านมาครึ่งวัน พลันสายตาสะดุดที่ผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาเข้ม คม น่ารักใช้ได้ อายุน่าจะไล่เลี่ยกับเรา –ยี่สิบต้นๆ เขายืนอยู่ที่ตีนสะพานรถไฟฟ้า สายตากระวนกระวาย เหมือนคอยใครอยู่ … คงจะเหมือนกับคนอื่นที่เดินผ่านมา –แล้วก็ผ่านไป ไม่ได้เจอกันอีก เรากำลังจะเดินผ่านเขาไปเช่นกัน… … คนที่เดินผ่าน เธอคือคนๆ นั้นที่เคยเดินผ่าน เมื่อวันวานฉันยังจำได้ ยังไม่จาง จากหัวใจ เธอคือคนๆ นี้ที่ฉันเฝ้าดู และอยากรู้ว่าเธออยู่แห่งไหน จะไปหาเธอ พยายามตั้งใจ อยากบอกให้เธอได้รู้ ว่าเฝ้าดูอยู่นานแล้ว โอ้… เธอ ที่ทำให้ฉัน ต้องทนอ่อนไหว อยากจะรู้… ว่าถ้ามีสักวันที่เราจะได้พบ จะเข้าไปทักเธอ จะยอมพูดคุยหรือไม่ อยากบอกความจริงของใจ ของคนๆ นี้ (ว่าฉันนั้นแอบรักเธอ) … แต่แล้วก็ต้องสะดุด ร่างกายเราหยุดเคลื่อนไหวชั่วครู่ เมื่อหนุ่มคนนั้นหันมาสบตา กระดาษบางๆ สีชมพู ถูกยื่นมาตรงหน้า … ที่แท้เค้าก็มายืนแจกใบปลิวนี่เอง … “พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์” ? ? ? สามคำ เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ปรากฏบนกระดาษแผ่นนั้น ไม่สิ มันไม่ใช่กระดาษ มันคือซองจดหมาย! ไม่ทันได้เอ่ยอะไร หนุ่มคนนั้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปะปนกับผู้คนริมถนน ไม่กี่วินาทีก็ลับหายไปจากสายตาเรา ประหนึ่งกำลังเล่นมิวสิกวีดีโอที่ฝ่ายหญิงถูกบอกเลิก มองตามฝ่ายชายตาละห้อยด้วยความเศร้าสร้อย ฝ่ายชายก็ไม่แยแส กลัวตัวเองจะใจอ่อนต้องรีบร้อนเดินฝ่าฝูงชนออกไป ดีนะที่ ณ จุดนั้นฝนไม่ตก! หันกลับมามองมือตัวเอง - ซองสีชมพูแบบที่ใช้ใส่เงินทำบุญงานบวช - พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ จดหมายลูกโซ่! เราคือผู้ถูกเลือก! ทำไมล่ะ? เพราะเราหน้าเบลอ ดูเซ่อ งงงวย เพราะเราแอบมองเค้าแว่บนึง ฯลฯ … ไม่เชื่อเรื่องแบบนี้ แต่ตกใจ รู้สึกกลัว สติกระเจิงไปชั่วขณะ แบบนี้เองคือความหวาดกลัวอย่างที่คนได้รับจดหมายรู้สึกกัน เป็นช่วงชีวิตที่วุ่นวายและเจอแต่เรื่องประหลาด ทำของหาย [...]

เด็กชายใต้สะพาน

inanza — Thu, 14 May 2009 13:15:46 +0000

4 พฤษภาคม 2552 เวลาดึก แฮปปี้แลนด์ บางกะปิ ซื้อน้ำหนึ่งแก้ว ขนมปังหนึ่งชิ้น เดินข้ามสะพานลอย เด็กน้อยกับกระป๋องเล็กๆ นั่งรอเสียงกรุ๋งกริ๋งของเศษเหรียญอยู่ที่ตีนสะพาน คงหิวน้ำ ชี้มือมาที่เราแล้วพูดว่า ‘พี่ เอาอันนี้’ เราหยุดเดิน ยืนงงแป๊บนึง แต่เห็นสายตาใสๆ จ้องมาที่แก้วน้ำ ก็เลยเข้าใจ ส่งแก้วน้ำให้ ส่งขนมให้ น้องพนมมือไหว้เรา เกี่ยวก้อยสัญญาว่าจะทิ้งขยะลงถัง ไม่มั่นใจว่าเค้าจะทำ แต่อย่างน้อยเค้าก็ได้รู้ว่าควรทำ น้องได้กิน เราอิ่ม # # # เรื่องนี้จะธรรมดามาก ถ้าวันนั้นที่เราเจอน้อง ไม่มีเหตุการณ์วุ่นวายเกิดขึ้นกับชีวิต ทำของหาย พยายามติดต่อหาสถานที่ที่จะไปหาของ ไปหา –ไม่เจอ เศร้าและเครียด เพราะนั่นคืองานเกือบครึ่งนึงของทั้งหมด หมกมุ่นคิดแต่สิ่งแย่ๆ ที่น่าจะตามมา แล้วน้องใต้สะพานก็มาหยุดเราไว้ วางเรื่องตัวกูของกู(หาย)ไว้ก่อน มองรอบตัวบ้าง สังคมนี้โลกนี้มีอะไรมากกว่าของที่หายไป มากกว่าแค่สิ่งที่เหลืออยู่กับเรา หยุดหมกมุ่นครุ่นคิด ทำสิ่งอื่นนอกจาก เสียใจ บ้าง ไม่ว่าด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ หรือจะด้วยอะไรก็ตาม ขอบคุณน้องชายตัวน้อยคนนั้น ขอบคุณผู้คนในสังคมนกกระจิบ #twitter ช่วยเตือนสติในวันที่เราวุ่นวายใจอย่างที่สุด

Chat battle #1

inanza — Wed, 06 May 2009 21:06:52 +0000

ตัวโต VS ตัวเตี้ย บ่ายโมงกว่า / หก พฤษภา สองห้าห้าสอง ที่สำนักงาน NCYD (นามสมมุติ) ตัวเตี้ยนั่งอยู่ที่เก้าอี้รับแขก กำลังรอเข้าประชุมงานกับพี่ๆ และเพื่อนในวงการ ตัวโต (ทำงานอยู่ที่นี่) เดินผ่านมา ตัวเตี้ย: สวัสดีค่า ตัวโต: หวัดดีจ้ะ ทานข้าวยังเนี่ย ตัวเตี้ย: ยังเลย พี่โตเลี้ยงไหมล่ะ ตัวโต: เอ้า ถามจริง กินข้าวยัง ตัวเตี้ย: ยังไม่ได้กินข้าวค่ะ… ตัวโต: (ทำท่าจะไปหาอะไรให้น้องกิน) ตัวเตี้ย: …กินแต่สปาเก็ตตี้ ตัวโต: พี่ไปทำงานก่อนนะ (-_-”) ตัวเตี้ย: (ชนะ!) ตัวโตเดินผ่านมาอีกรอบ ตัวเตี้ย: พี่โตกางเกงสวยนะคะ ขอได้เปล่า ตัวโต: ได้สิ ตัวเตี้ย: ขอบคุณค่า ใจดีจัง (>_<) ตัวโต: แต่เราคงต้องเอาไปตัดขาเยอะหน่อยนะ ..หึหึ ตัวเตี้ย: ใจร้าย (T___T) ตัวโต: (ชนะ!) คะแนนรอบนี้ เสมอ 1:1

เมื่อไรเขามา ฉันจะไป

inanza — Wed, 06 May 2009 17:12:54 +0000

ปากซอยลาดพร้าว 26 มีตึก 2-3 ห้องตรงหัวมุมทางเข้า ได้ชื่อ (จากพวกเรากันเอง) ว่าทำเลยอดแย่ (อ่านว่า ทำ-เล-ยอด-แย่ นะ ไม่ใช่ ทำ-เลย-อด-แย่) ประมาณ 2 ปีก่อนมีร้านตัดผมบุรุษ ปิดกิจการไปก่อนวัยอันควร ตึกตรงนั้นร้างราผู้พักอาศัยอยู่พักใหญ่ แล้วก็มีโรงเรียนกวดวิชามาเปิด และปิดกิจการในเวลาอันสั้นเช่นกัน สงสัยว่า(ไม่)รวยแล้วเลิก จากนั้น (ยังมีอีก?) สถาบันอะไรซักอย่างเกี่ยวกับการเล่นโกะ มาจับจองเป็นเจ้าของ มาเงียบๆ ติดป้ายใหญ่ๆ บอกเราไว้ และไปเงียบๆ พวกเรา (วายไอวาย) เคยสันนิษฐานสาเหตุของความมาเร็วไปเร็วนี้ว่า ตึกมันอยู่ตรงหัวมุมน่ะ ทำเลไม่ดี (เหรอ? ปกติตึกตรงหัวมุมมักจะมีคนเห็นง่ายจากหลายทิศทางนี่หว่า) ซอยลาดพร้าว 26 น่ะแคบ หาที่จอดรถยาก ใครๆ ก็เลยไม่สะดวกมาใช้บริการ (มีเหตุผลขึ้นมาหน่อย) เดินทางมาลำบาก (ตรงไหน? มุมนั้นมีแทบทุกอย่าง ทั้งพี่วิน พี่ใต้ดิน พี่แท็กซี่ พี่รถเมล์ ขาดแค่เรือกับเครื่องบิน) เจ้าของกิจการเค้าอาจจะประชาสัมพันธ์ไม่ดี ติดป้ายน้อยไปหน่อยเลยไม่ค่อยมีคนรู้จัก (อันนี้ก็ไม่แน่) เงาดำมืดปกคลุมมั้ง ทำอะไรเลยไม่ได้ดีซักอย่าง (ออกแนวโยนความผิดให้สิ่งที่ไม่มีทางสู้ ในที่นี้คือเงาดำมืด) ไม่รู้แฮะ ทั้งที่หัวมุมตรงนั้นติดป้ายรถเมล์ แถมเดินไปอีกไม่กี่สิบเมตรก็ถึงรถไฟใต้ดินสถานีลาดพร้าวแล้วแท้ๆ เหตุผลเรื่องการเดินทางยากลำบากนั้นปัดตกไปได้ มีช่วงนึงเราเพ้อๆ คุยกันว่า “หรือเราจะไปเช่าที่ตรงนั้นทำธุรกิจอะไรซักอย่างดี ระดมทุนหาเงินทำงานไง” (ก่อนจะได้ระดมทุนหาเงินทำงาน ต้องระดมทุนหาเงินซื้อตึกอีก โว้ว!) . ตึกหัวมุมนั้นเว้นว่างจากเจ้าของอยู่อีกพักใหญ่ ซึ่งเราไม่แปลกใจกันอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่เพราะคิดสาเหตุออกหรืออะไร แต่เบื่อจะคิด (ก่อนหน้านี้ทำไมไม่คิดได้แบบนี้วะ เสียเวลาไปเปล่าๆ ปลี้ๆ) … แต่สองสามวันที่ผ่านมา เหมือนจะมีใครมาจับจองเป็นเจ้าของตึก เพราะมีแก๊งชายฉกรรจ์ล่ำบึ้กมาดูแล คล้ายจะปรับปรุงเพื่อกิจการใหม่อะไรซักอย่างของใครซักคน ยังคิดในใจว่าจะรอดไหม [...]

Love and pain

inanza — Mon, 04 May 2009 05:20:47 +0000

. . มันเจ็บปวดเมื่อเห็นคนที่เรารักไปมีความรักกับคนอื่น แต่จะเจ็บปวดยิ่งกว่า ถ้าคนที่เรารักไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับเรา . -unknown- . . . . . . . . . . . found in inanza daily diary B.E.2548 (A.D.2005)