หาทางออก

กลับมาจากจีนได้อาทิตย์กว่า

ชีวิตกลับสู่สภาพคล้ายเดิม

ที่ค้างคาคือซากของฝากและสัมภาระ

ยังไม่ขยันพอจะหาเวลามาเคลียร์

เลยกองไว้ในห้องอย่างนั้น

เดินผ่าน ชายตามองทุกวัน ละอายใจแต่ยังไม่ทำ

วันนี้ฤกษ์ดี เอาซากเสื้อผ้ามาปั่นซะ2ตะกร้ารวด

(ฤกษ์ดีเป็นคำอ้างสวยๆ ที่จริงไม่มีชั้นในจะใส่ต่างหาก จะตายยังไงก็ต้องซักวันนี้)

.

.

จบเรื่องความขี้เกียจหลังทริปปักกิ่ง

ต่อไปเป็นเรื่องในใจที่อยากหาทางออก

.

.

จิตตก รู้สึกกำลังต้องเดินคนเดียว

กังวล ไม่กล้า ไม่อยาก ไม่รู้อะไรรออยู่ข้างหน้าแต่กลัวไว้ก่อน รู้สึกไม่ดีไว้ก่อนตลอด

อยากหนีปัญหา ไม่สิ ที่จริงเป็นคนชอบหนีปัญหา

อะไรที่ทำให้กลัวก็ไม่อยากเจอ ไม่อยากทำ

.

.

ปล่อยให้เรื่องในอนาคตส่งผลต่อปัจจุบัน

ตอนนี้เลยไม่อยากทำงาน

โึคตรไร้สาระ

.

.

หวังไว้ว่าเขียนบล๊อกเสร็จอะไรๆจะดีขึ้น

หมายถึงความรู้สึกข้างในน่ะนะ

.

.

ไม่ชอบความรู้สึก “ถูกทิ้งไว้คนเดียว” แบบนี้เลยให้ตายเหอะ

ไม่ได้มีใครเค้าทิ้งหรอก

คิดไปเอง คิดเอาเองทุกอย่างแหละ

.

.

.

ถ้าแก่กว่านี้กูจะเป็นโรคจิตมั้ยเนี่ย

คิดบ้าบออะไรอยู่ได้