http://blog.deksiam.com/au Just another Deksiam.com | Blog weblog Thu, 18 Dec 2008 15:53:16 +0000 http://backend.userland.com/rss092 en คืนนี้ความเหงามาเยือนอีกแล้ว เหงาท่ามกลางผู้คนมากมาย พูดคุยทั้งวัน แต่ก็เหงา กว่าเดิม . มีเรื่องมากมายอยากบอกเล่า แต่ก็เหมือนไม่มีใครใส่ใจอยากรับฟัง ไม่มีใครที่เราจะเป็นตัวเองได้จริงๆ . ............. . แอบมีเรื่องเศร้าค้างคาใจ ตั้งแต่ย้ายบ้าน ก็จะกลับไปพบปะพูดคุยเดือนละ 2 ครั้ง นัดๆเลื่อนๆกันเหลายครั้ง กว่าจะได้เจอ ก็แอบดีใจ มีเรื่องราวมากมายอย่างบอกเล่า แต่พอถึงเวลาก็เหมือนไม่มีใครอยากฟัง ทุกคนทำอย่างอื่น ดู+ฟังอย่างอื่น เราก็เหี่ยว...เลิกพูดไปตามธรรมชาติ (ของเรา) การคุยงานในเรื่องราวต่างๆ ความคิดเห็นเราก็ดูจะไม่ได้มีความหมายอะไร ไม่ได้รับการตอบรับ ไม่ได้รับการปฏิเสธ ไม่ได้รับการใส่ใจ เหมือนลมพัด ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป http://blog.deksiam.com/au/2008/12/18/%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%87%e0%b8%b2-%e0%b8%ad%e0%b8%b5%e0%b8%81%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b9%89%e0%b8%a7/ การสอนไม่ใช่เพียงการบอกเล่า หรือนำพา . พี่หริ่งไม่ได้เพียงสอนทักษะ แต่เป็นให้ดู - อยู่ให้เห็น การสังเกต รับรู้ความรู้สึก และแปลความต้องการ ของผู้เข้าร่วมที่ต่อว่ากระบวนการ แล้วทบทวนย้อนกลับ เพื่อสอบถามเขาว่าเข้าใจถูกต้องไหม ให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเรา รับรู้ - เข้าใจ - ยอมรับ ตัวตนของเขา หน้าที่ของผู้นำกระบวนการคือการสื่อสารสิ่งเหล่านี้ให้กลุ่มรับรู้และยอมรับด้วย แล้วถามต่อไปว่ามีใครรู้สึกเช่นนี้ด้วย และจะช่วยกันปรับยังไงให้ทุกคนพอใจ . "เราให้คุณค่ากับความต้องการของทุกคนเท่าเทียมกัน" หลักการพื้นฐานของการสื่อสารอย่างสันติ ตัวอย่างจากชีวิตจริง . การอบรม สื่อสารอย่างสันติขั้นกลาง เรือนร้อยฉนำ 5-7 ธันวา 51 http://blog.deksiam.com/au/2008/12/06/%e0%b8%aa%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%aa%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%b4%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%84/ คลี่คลายความขัดแย้งด้วยสันติวิธี (หรือประมาณนี้) . เป็นคอร์สที่เราไม่เคยเข้า เป็นเรื่องที่ไม่คุ้น และชอบหลีกหนี อ่านสรุปอบรมครั้งก่อนๆ ก็เป็นตัวหนังสือที่ลอยผ่านไป...ไม่ซึมซาบสักนิด แถมด้วยการป่วย เป็นไข้ เจ็บคอ ปวดท้อง เลยขอเป็นคนบันทึกอย่างเดียว คิดถูกมากๆๆๆ . เป็นการอบรมที่เนื้อหามากมาย ซับซ้อน ท้าทาย และเช่นเคย...สุดท้ายก็ต้องกลับมาดูตัวเอง เข้าใจตัวเอง คลี่คลายตัวเอง เหมือนว่าปัญหาแทบทุกอย่างที่เจอ สุดท้ายก็ต้องกลับมาแก้ที่ตัวเอง . ขอบคุณพี่ๆผู้เข้าร่วมทุกคน ที่เป็นครูช่วยสอนบทเรียนที่มีชีวิตให้เรา เคยได้ยินมาหลายครั้ง ว่าจริงๆแล้วผู้เรียนเป็นผู้สอนมากกว่ากระบวนกร เพิ่งรู้สึกจริงๆครั้งนี้แหละ . ก่อนกลับ...ปิดวง พูดความในใจ ฟังผู้คนพูดถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้ ความประทับใจ และแรงบันดาลใจไปทำสิ่งดีๆต่อ เหมือนเป็นช่วง รับค่าตอบแทน เงินที่ได้เป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงชีวิต ให้เรายังอยู่ได้ แต่คำพูดเหล่านี้แหละ คือสิ่งตอบแทน เป็นรางวัลที่แท้จริง http://blog.deksiam.com/au/2008/12/01/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%82%e0%b8%b1%e0%b8%94%e0%b9%81%e0%b8%a2%e0%b9%89%e0%b8%87%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b8%94%e0%b8%87%e0%b8%b2%e0%b8%a1/ เมื่อมีพบ ก็ต้องมีจาก คำเก่าๆที่จริงเสมอ . เรามาขอร่วมงาน TOT จิตตปัญญารอบนี้ ด้วยความรู้สึกว่าอยากทำอะไรซักอย่างให้ได้ยังอยู่ในเครือข่ายนี้ อยากอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ ยังไม่แก่หล้าพอที่จะเป็นกระบวนกรเต็มที่...ขอมาช่วยเป็นคนบันทึกละกัน . ตลอดการเดินทาง มีทั้ง ตื่นตาตื่นใจ สนุก เบื่อ ง่วง เหงา ซาบซึ้ง หลายครั้งที่รู้สึกเป็นคนนอก ท่ามกลางกลุ่มคนที่ผูกพันกันมากขึ้นๆ . วันสุดท้าย กิจกรรมแรกของวันที่เชื้อเชิญให้ผู้เข้าร่วมมากอดกัน เราเป็นผู้สังเกตการณ์...ที่วางตัวไม่ถูก จนน้าติ๋มเข้ามาสวมกอดเราอย่างแนบแน่น และอีกหลายๆคนที่ตามมา . จนท้ายสุดของการร่ำลา ที่ทำให้เรารู้ว่า เราก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ ในแบบที่เราเป็น มิตรภาพอุ่นๆ ที่ทำให้มีน้ำตาอีกครั้ง . พี่เล็กบอกว่า... เมื่อเราเดินจากที่นี้ไป สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงความเหงา . หลังเดินออกจากห้องนั้น ก็ไปค่ายต่อที่เพชรบุรี วันนี้กลับถึงบ้าน...ความเหงาถึงเพิ่งมาทักทาย . ความเหงาทำให้รู้ว่าเราเคยได้สัมผัสรัก และมีคนให้เราคิดถึง http://blog.deksiam.com/au/2008/11/20/%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%aa%e0%b8%b8%e0%b8%94%e0%b8%97%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a2/ ขอลอย...ความคลางแคลงสงสัย ทั้งในความรักต่อตัวเอง ต่อผู้อื่น และที่ผู้อื่นมีต่อเรา . ขอให้มีความเชื่อมั่นในความรักที่ไร้เงื่อนไข http://blog.deksiam.com/au/2008/11/13/%e0%b8%a5%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%97%e0%b8%87/ ลมหนาวแรก ภูเขามืด จันทร์สว่าง มิตรภาพอุ่น . ลมหนาวมาถึงแล้ว กับการจัดอบรมมาราธอนให้คณะนิติ ม.น. พิษณุโลก เริ่มจากนิสิตปีหนี่ง 3 รุ่น ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย จบด้วยรอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่ เด็กรุ่นนี้เป็นเด็กประหลาดที่สุดที่เคยเจอมา เข้าใจตัวเอง มีน้ำใจ ช่วยเหลือกัน และมีความซื่อตรงอย่างไม่น่าเชื่อ (เล่นเกมส์ผิดกติกาไปนิดเดียว ก็เตือนกันเอง เริ่มใหม่ทั้งที่เราไม่ต้องบอก) น่าปลื้มใจแทนผู้คนที่ช่วยหล่อหลอมให้พวกเขาเป็นแบบนี้ . รอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่ มีเสน่ห์ไปอีกแบบ ได้เห็นคนที่ใส่ใจกันมากมาย แต่มีอะไรไม่รู้มาทำให้ไม่เข้าใจกัน ได้หันหน้าเข้าหากัน ได้เห็นคนกอดกัน...เปิดใจ...มีน้ำตา มิตรภาพสวยงามจัง และแอบรู้สึกว่าอาจารย์คณะนี้แต่ละคนมีคาแรคเตอร์ดีเนอะ เหมือนตัวการ์ตูน เรียนที่นี่คงสนุก . ขอบคุณ... น้องๆนิสิตที่เปิดใจเรียนรู้ เติมพลังแห่งความไร้เดียงสา และช่วยยืนยันว่าความดีงามยังคงอยู่ในตัวคน คณะอาจารย์และเจ้าหน้าที่ กับการให้โอกาสเปิดรับ ความซื่อตรงที่สื่อออกมา และเสียงหัวเราะ พี่เจน พี่เล็ก วี กานต์ กับการต้อนรับ ดูแลที่อบอุ่น แนน เก๋ ที่ร่วมเดินทาง และอ้อมกอดที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนที่รักเราเสมอ . . ลมลูบไล้ กายตื่น ใจตื่น เห็นความงามคนรอบตัว http://blog.deksiam.com/au/2008/11/11/%e0%b8%a5%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b2%e0%b8%a7%e0%b9%81%e0%b8%a3%e0%b8%81/ ใจหวิว หวิว.... บางทีก็เต้นแรงจนสะท้านไปทั้งตัว บางทีก็เว้นจังหวะไปนาน เหมือนหยุดไปชั่วขณะ . เช้่านี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป... หนังสือที่หัวเตียง ต้นไม้หน้าบ้าน เพลง แม้แต่เค้กชอคโกแลต . วันนี้เป็นวันที่เรา กล้าเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่เราทำได้ และควรทำมานานแล้ว . พยายามตามรู้ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้น เหมือนโตขึ้นมาก เพียงข้ามคืน . . . ดูแลตัวเองด้วยนะ http://blog.deksiam.com/au/2008/10/17/%e0%b8%ab%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%a7%e0%b8%ab%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%a7/ วันที่ 8 ตุลาคม 2551....ควรค่าแก่การบันทึกอย่างยิ่ง . เริ่มต้นแต่เช้าตรู่ด้วยด่านสุดท้ายของภาระกิจทำหมันมา ที่ยาวนานกว่า 3 เดือน พาเต้าฮวย (สมาชิกหมาแห่ง YIY) ไปตัดไหมที่โรงบาลสัตส์ เกษตร . เหนื่อยจัด + ดีใจมากที่ภาระกิจสำเร็จ + หิว จึงไปฉลองมื้อใหญ่ที่ฟูจิเซ็นทรัลลาดพร้าว ตามด้วยการมองหา notebook ตัวใหม่...ไถลไปนิดๆ . มาถึงวายไอวายบ่ายๆ ทำงาน...ทำงาน...ทำงาน . ยามเย็นไปฟังเรื่อง "ชัมบาลา" และนั่งภาวนาร่วมกันนิดหน่อย The Shambhala Legend of Enlightened Society: Words of Wisdom for a World at War With Richard Reoch Wednesday October 8th, 2008 7:00 pm to 9:00 pm ซอยไผ่สิงโต ข้างศูนย์สิริกิตย์ คุยเรื่อง compassion vs. agression ความท้าทายของการดำรงอยู่กับสถานการณ์ความรุนแรง . อาหารเย็นแถวสีลมกับ นะผุย-นายตั้ม-ดง (เพื่อนตั้มผู้โด่งดัง) คุยเรื่องความกดดันชีวิตชาวกรุง & มนุษย์เงินเดือน . ระหว่างทางกลับบ้าน...คุณน้องชายโทรมาบอกว่าร้องเพลงที่ร้านเสร็จแล้วกลับด้วยกันป่าว ก็เลยหาที่นั่งรอ จบลงที่ Budda Bar...โต๊ะหน้าเวที ... http://blog.deksiam.com/au/2008/10/09/%e0%b8%84%e0%b8%b7%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%a2/ เริ่มเช้าวันใหม่ ด้วยกาแฟหอมๆ กับบราวนี่แมคคาดาเมียนุ่มๆ .. วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่ๆเลย . . อรุณสวัสดิ์ค่ะ :) http://blog.deksiam.com/au/2008/10/07/good-morning/ อย่าให้ใครเขาเป็นจ้าวชีวิตเธอ นะคนดี เพราะเธอเกิดมาบนโลกอันเสรี... . จริงเหรอ . เราอยู่บนโลกที่เสรีได้..... เราไม่ให้ใครมาควบคุมชีวิตเราได้.... ??? . แล้วทำไมทำไม่ได้ซะที . ................... . ไปเจอข้อความเก่าๆในบันทึกจากการพูดคุยกับอ.น้อย - พี่สาวแสนรัก "การรักคนที่น่ารักนั้นไม่ยาก แต่การรักคนที่ทำตัวไม่น่ารัก คนที่ทำร้ายเรา หรือแม้แต่เมื่อเขาผลักไสความรักของเรา ความรักที่ให้จนเจ็บนี้ ถึงจะเป็นรักที่ไม่มีเงื่อนไขอย่างแท้จริง .......ด้วยรักจนหัวใจสลาย และยังฟื้นขึ้นมารักใหม่ได้อีกครั้ง" . ความรักแบบนี้ ที่เราเคยเชื่อถือ ยึดมั่นมาตลอด ดีจริงๆแล้วหรือ . หรือมันทำเราเป็นคนแสนดี และทำให้คนที่เรารัก รู้สึกว่าเขาเป็นคนเลวมากขึ้นกว่าเดิม . (ความรู้สึกจากการนอนดูหนังเรื่อง Memory of Mutsuko กับน้องแนน) . พระเจ้าคือความรัก ========== ความรักคือพระเจ้า ? . เหรอ???? . ?????????. . แล้วตัวเราล่ะ อยู่ที่ไหนกัน . . หายใจไม่ออก ช่วยด้วย http://blog.deksiam.com/au/2008/09/17/%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%84%e0%b8%b7%e0%b8%ad/