เหงาท่ามกลางผู้คนมากมาย

พูดคุยทั้งวัน

แต่ก็เหงา กว่าเดิม

.

มีเรื่องมากมายอยากบอกเล่า

แต่ก็เหมือนไม่มีใครใส่ใจอยากรับฟัง

ไม่มีใครที่เราจะเป็นตัวเองได้จริงๆ

.

………….

.

แอบมีเรื่องเศร้าค้างคาใจ

ตั้งแต่ย้ายบ้าน ก็จะกลับไปพบปะพูดคุยเดือนละ 2 ครั้ง

นัดๆเลื่อนๆกันเหลายครั้ง กว่าจะได้เจอ

ก็แอบดีใจ มีเรื่องราวมากมายอย่างบอกเล่า

แต่พอถึงเวลาก็เหมือนไม่มีใครอยากฟัง

ทุกคนทำอย่างอื่น ดู+ฟังอย่างอื่น

เราก็เหี่ยว…เลิกพูดไปตามธรรมชาติ (ของเรา)

การคุยงานในเรื่องราวต่างๆ ความคิดเห็นเราก็ดูจะไม่ได้มีความหมายอะไร

ไม่ได้รับการตอบรับ ไม่ได้รับการปฏิเสธ ไม่ได้รับการใส่ใจ

เหมือนลมพัด ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป

.

พี่หริ่งไม่ได้เพียงสอนทักษะ

แต่เป็นให้ดู - อยู่ให้เห็น

การสังเกต รับรู้ความรู้สึก และแปลความต้องการ ของผู้เข้าร่วมที่ต่อว่ากระบวนการ

แล้วทบทวนย้อนกลับ เพื่อสอบถามเขาว่าเข้าใจถูกต้องไหม

ให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเรา รับรู้ - เข้าใจ - ยอมรับ ตัวตนของเขา

หน้าที่ของผู้นำกระบวนการคือการสื่อสารสิ่งเหล่านี้ให้กลุ่มรับรู้และยอมรับด้วย

แล้วถามต่อไปว่ามีใครรู้สึกเช่นนี้ด้วย และจะช่วยกันปรับยังไงให้ทุกคนพอใจ

.

“เราให้คุณค่ากับความต้องการของทุกคนเท่าเทียมกัน“

หลักการพื้นฐานของการสื่อสารอย่างสันติ

ตัวอย่างจากชีวิตจริง

.

การอบรม สื่อสารอย่างสันติขั้นกลาง

เรือนร้อยฉนำ

5-7 ธันวา 51

(หรือประมาณนี้)

.

เป็นคอร์สที่เราไม่เคยเข้า

เป็นเรื่องที่ไม่คุ้น และชอบหลีกหนี

อ่านสรุปอบรมครั้งก่อนๆ ก็เป็นตัวหนังสือที่ลอยผ่านไป…ไม่ซึมซาบสักนิด

แถมด้วยการป่วย เป็นไข้ เจ็บคอ ปวดท้อง

เลยขอเป็นคนบันทึกอย่างเดียว

คิดถูกมากๆๆๆ

.

เป็นการอบรมที่เนื้อหามากมาย

ซับซ้อน ท้าทาย

และเช่นเคย…สุดท้ายก็ต้องกลับมาดูตัวเอง เข้าใจตัวเอง คลี่คลายตัวเอง

เหมือนว่าปัญหาแทบทุกอย่างที่เจอ สุดท้ายก็ต้องกลับมาแก้ที่ตัวเอง

.

ขอบคุณพี่ๆผู้เข้าร่วมทุกคน ที่เป็นครูช่วยสอนบทเรียนที่มีชีวิตให้เรา

เคยได้ยินมาหลายครั้ง ว่าจริงๆแล้วผู้เรียนเป็นผู้สอนมากกว่ากระบวนกร

เพิ่งรู้สึกจริงๆครั้งนี้แหละ

.

ก่อนกลับ…ปิดวง

พูดความในใจ

ฟังผู้คนพูดถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้ ความประทับใจ และแรงบันดาลใจไปทำสิ่งดีๆต่อ

เหมือนเป็นช่วง รับค่าตอบแทน

เงินที่ได้เป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงชีวิต ให้เรายังอยู่ได้

แต่คำพูดเหล่านี้แหละ คือสิ่งตอบแทน เป็นรางวัลที่แท้จริง

คำเก่าๆที่จริงเสมอ

.

เรามาขอร่วมงาน TOT จิตตปัญญารอบนี้

ด้วยความรู้สึกว่าอยากทำอะไรซักอย่างให้ได้ยังอยู่ในเครือข่ายนี้

อยากอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้

ยังไม่แก่หล้าพอที่จะเป็นกระบวนกรเต็มที่…ขอมาช่วยเป็นคนบันทึกละกัน

.

ตลอดการเดินทาง

มีทั้ง ตื่นตาตื่นใจ สนุก เบื่อ ง่วง เหงา ซาบซึ้ง

หลายครั้งที่รู้สึกเป็นคนนอก ท่ามกลางกลุ่มคนที่ผูกพันกันมากขึ้นๆ

.

วันสุดท้าย

กิจกรรมแรกของวันที่เชื้อเชิญให้ผู้เข้าร่วมมากอดกัน

เราเป็นผู้สังเกตการณ์…ที่วางตัวไม่ถูก

จนน้าติ๋มเข้ามาสวมกอดเราอย่างแนบแน่น

และอีกหลายๆคนที่ตามมา

.

จนท้ายสุดของการร่ำลา

ที่ทำให้เรารู้ว่า เราก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ ในแบบที่เราเป็น

มิตรภาพอุ่นๆ ที่ทำให้มีน้ำตาอีกครั้ง

.

พี่เล็กบอกว่า…

เมื่อเราเดินจากที่นี้ไป

สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงความเหงา

.

หลังเดินออกจากห้องนั้น

ก็ไปค่ายต่อที่เพชรบุรี

วันนี้กลับถึงบ้าน…ความเหงาถึงเพิ่งมาทักทาย

.

ความเหงาทำให้รู้ว่าเราเคยได้สัมผัสรัก

และมีคนให้เราคิดถึง

ทั้งในความรักต่อตัวเอง ต่อผู้อื่น และที่ผู้อื่นมีต่อเรา

.

ขอให้มีความเชื่อมั่นในความรักที่ไร้เงื่อนไข

ลมหนาวแรก

ภูเขามืด จันทร์สว่าง

มิตรภาพอุ่น

.

ลมหนาวมาถึงแล้ว

กับการจัดอบรมมาราธอนให้คณะนิติ ม.น. พิษณุโลก

เริ่มจากนิสิตปีหนี่ง 3 รุ่น

ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย จบด้วยรอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่

เด็กรุ่นนี้เป็นเด็กประหลาดที่สุดที่เคยเจอมา

เข้าใจตัวเอง มีน้ำใจ ช่วยเหลือกัน และมีความซื่อตรงอย่างไม่น่าเชื่อ

(เล่นเกมส์ผิดกติกาไปนิดเดียว ก็เตือนกันเอง เริ่มใหม่ทั้งที่เราไม่ต้องบอก)

น่าปลื้มใจแทนผู้คนที่ช่วยหล่อหลอมให้พวกเขาเป็นแบบนี้

.

รอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่

มีเสน่ห์ไปอีกแบบ

ได้เห็นคนที่ใส่ใจกันมากมาย แต่มีอะไรไม่รู้มาทำให้ไม่เข้าใจกัน ได้หันหน้าเข้าหากัน

ได้เห็นคนกอดกัน…เปิดใจ…มีน้ำตา

มิตรภาพสวยงามจัง

และแอบรู้สึกว่าอาจารย์คณะนี้แต่ละคนมีคาแรคเตอร์ดีเนอะ

เหมือนตัวการ์ตูน

เรียนที่นี่คงสนุก

.

ขอบคุณ…

น้องๆนิสิตที่เปิดใจเรียนรู้ เติมพลังแห่งความไร้เดียงสา และช่วยยืนยันว่าความดีงามยังคงอยู่ในตัวคน

คณะอาจารย์และเจ้าหน้าที่ กับการให้โอกาสเปิดรับ ความซื่อตรงที่สื่อออกมา และเสียงหัวเราะ

พี่เจน พี่เล็ก วี กานต์ กับการต้อนรับ ดูแลที่อบอุ่น

แนน เก๋ ที่ร่วมเดินทาง และอ้อมกอดที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนที่รักเราเสมอ

.

.

ลมลูบไล้

กายตื่น ใจตื่น

เห็นความงามคนรอบตัว

บางทีก็เต้นแรงจนสะท้านไปทั้งตัว

บางทีก็เว้นจังหวะไปนาน เหมือนหยุดไปชั่วขณะ

.

เช้่านี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป…

หนังสือที่หัวเตียง

ต้นไม้หน้าบ้าน

เพลง

แม้แต่เค้กชอคโกแลต

.

วันนี้เป็นวันที่เรา

กล้าเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่เราทำได้

และควรทำมานานแล้ว

.

พยายามตามรู้ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้น

เหมือนโตขึ้นมาก เพียงข้ามคืน

.

.

.

ดูแลตัวเองด้วยนะ

.

เริ่มต้นแต่เช้าตรู่ด้วยด่านสุดท้ายของภาระกิจทำหมันมา ที่ยาวนานกว่า 3 เดือน

พาเต้าฮวย (สมาชิกหมาแห่ง YIY) ไปตัดไหมที่โรงบาลสัตส์ เกษตร

.

เหนื่อยจัด + ดีใจมากที่ภาระกิจสำเร็จ + หิว

จึงไปฉลองมื้อใหญ่ที่ฟูจิเซ็นทรัลลาดพร้าว

ตามด้วยการมองหา notebook ตัวใหม่…ไถลไปนิดๆ

.

มาถึงวายไอวายบ่ายๆ

ทำงาน…ทำงาน…ทำงาน

.

ยามเย็นไปฟังเรื่อง “ชัมบาลา” และนั่งภาวนาร่วมกันนิดหน่อย

The Shambhala Legend of Enlightened Society:
Words of Wisdom for a World at War
With Richard Reoch
Wednesday October 8th, 2008
7:00 pm to 9:00 pm
ซอยไผ่สิงโต ข้างศูนย์สิริกิตย์

คุยเรื่อง compassion vs. agression

ความท้าทายของการดำรงอยู่กับสถานการณ์ความรุนแรง

.

อาหารเย็นแถวสีลมกับ นะผุย-นายตั้ม-ดง (เพื่อนตั้มผู้โด่งดัง)

คุยเรื่องความกดดันชีวิตชาวกรุง & มนุษย์เงินเดือน

.

ระหว่างทางกลับบ้าน…คุณน้องชายโทรมาบอกว่าร้องเพลงที่ร้านเสร็จแล้วกลับด้วยกันป่าว

ก็เลยหาที่นั่งรอ

จบลงที่ Budda Bar…โต๊ะหน้าเวที คืนเพลงร๊อค

.

ถึงบ้าน (ซะที)

พี่สาวบอกว่าต้องการความช่วยเหลือจากคนมีรถ ณ ราชดำเนิน

เตรียมการช่วยเหลือคนป่วย

รู้สึกครั้งนี้ไม่ไปไม่ได้

ออกจากบ้าน (ปทุมธานี) กับน้องชายอีกครั้ง

.

เฝ้าๆ รอๆ

โชคดีมิเกิดอะไร

จบภาระกิจด้วยข้าวต้มวัดบวรแสนอร่อย

.

กลับถึงบ้านพี่สาว

ล้มตัวลงนอน

เวลาเดียวกับที่ตื่นเมื่อเช้า

เหอๆๆๆ

.

จบวันที่หลากหลาย

กับการตามดูหลายหลากจังหวะของหัวใจ

.

.

ความรุนแรง ต้องไม่ถูกตอบโต้ด้วยความรุนแรง

ทั้งกาย วาจา ใจ

ด้วยกาแฟหอมๆ

กับบราวนี่แมคคาดาเมียนุ่มๆ

..

วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่ๆเลย

.

.

อรุณสวัสดิ์ค่ะ