Au\’s Journey

เมื่อมีพบ ก็ต้องมีจาก

คำเก่าๆที่จริงเสมอ

.

เรามาขอร่วมงาน TOT จิตตปัญญารอบนี้

ด้วยความรู้สึกว่าอยากทำอะไรซักอย่างให้ได้ยังอยู่ในเครือข่ายนี้

อยากอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้

ยังไม่แก่หล้าพอที่จะเป็นกระบวนกรเต็มที่…ขอมาช่วยเป็นคนบันทึกละกัน

.

ตลอดการเดินทาง

มีทั้ง ตื่นตาตื่นใจ สนุก เบื่อ ง่วง เหงา ซาบซึ้ง

หลายครั้งที่รู้สึกเป็นคนนอก ท่ามกลางกลุ่มคนที่ผูกพันกันมากขึ้นๆ

.

วันสุดท้าย

กิจกรรมแรกของวันที่เชื้อเชิญให้ผู้เข้าร่วมมากอดกัน

เราเป็นผู้สังเกตการณ์…ที่วางตัวไม่ถูก

จนน้าติ๋มเข้ามาสวมกอดเราอย่างแนบแน่น

และอีกหลายๆคนที่ตามมา

.

จนท้ายสุดของการร่ำลา

ที่ทำให้เรารู้ว่า เราก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ ในแบบที่เราเป็น

มิตรภาพอุ่นๆ ที่ทำให้มีน้ำตาอีกครั้ง

.

พี่เล็กบอกว่า…

เมื่อเราเดินจากที่นี้ไป

สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงความเหงา

.

หลังเดินออกจากห้องนั้น

ก็ไปค่ายต่อที่เพชรบุรี

วันนี้กลับถึงบ้าน…ความเหงาถึงเพิ่งมาทักทาย

.

ความเหงาทำให้รู้ว่าเราเคยได้สัมผัสรัก

และมีคนให้เราคิดถึง

Filed under: Uncategorized on November 20th, 2008