รักคือ…

อย่าให้ใครเขาเป็นจ้าวชีวิตเธอ นะคนดี
เพราะเธอเกิดมาบนโลกอันเสรี…
.
จริงเหรอ
.
เราอยู่บนโลกที่เสรีได้…..
เราไม่ให้ใครมาควบคุมชีวิตเราได้….
???
.
แล้วทำไมทำไม่ได้ซะที
.
……………….
.
ไปเจอข้อความเก่าๆในบันทึกจากการพูดคุยกับอ.น้อย - พี่สาวแสนรัก
“การรักคนที่น่ารักนั้นไม่ยาก
แต่การรักคนที่ทำตัวไม่น่ารัก
คนที่ทำร้ายเรา
หรือแม้แต่เมื่อเขาผลักไสความรักของเรา
ความรักที่ให้จนเจ็บนี้
ถึงจะเป็นรักที่ไม่มีเงื่อนไขอย่างแท้จริง
…….ด้วยรักจนหัวใจสลาย และยังฟื้นขึ้นมารักใหม่ได้อีกครั้ง”
.
ความรักแบบนี้
ที่เราเคยเชื่อถือ ยึดมั่นมาตลอด
ดีจริงๆแล้วหรือ
.
หรือมันทำเราเป็นคนแสนดี
และทำให้คนที่เรารัก รู้สึกว่าเขาเป็นคนเลวมากขึ้นกว่าเดิม
.
(ความรู้สึกจากการนอนดูหนังเรื่อง Memory of Mutsuko กับน้องแนน)
.
พระเจ้าคือความรัก ========== ความรักคือพระเจ้า ?
.
เหรอ????
.
?????????.
.
แล้วตัวเราล่ะ
อยู่ที่ไหนกัน
.
.
หายใจไม่ออก
ช่วยด้วย

วันอุ่นๆ

ในวันที่มันเดียวดาย
มองไปเห็นผู้คน
เดินชน เดินวนกันไป ในทุกๆวัน
มองดูผู้คนเดินเคียง
บางคนเดินคล้องแขนกัน
เห็นรักมากมาย
.
วันเงียบเหงา
ในวันที่มีแต่เรา
ไม่เหมือนอย่างเขา
ก็เราไม่มีใคร
.
จะมีไหมวันที่เจอใครซักคน
คนที่เขามีรัก ให้ชั้นรัก…รักจนหมดใจ
จะมีไหม ซักวันจะเจอใช่ไหม
คนที่ให้ชั้นรัก เขาอยู่ไหน เขาเป็นใคร…เมื่อไหร่จะเจอ
.
ในวันที่มันเดียวดาย
ใจกลับไม่เงียบงัน
โดดเดี่ยวอยู่ในคืนวัน ชั้นได้ยินอยู่
เพลงแห่งความหงาในใจ
จะมีใครไหมที่รู้
ได้ยินเหมือนกัน
.
วันเงียบเหงา
ในวันที่มีแต่เรา
ไม่เหมือนอย่างเขา
ก็เราไม่มีใคร
.
จะมีไหมวันที่เจอใครซักคน
คนที่เขามีรัก ให้ชั้นรัก…รักจนหมดใจ
จะมีไหม ซักวันจะเจอใช่ไหม
คนที่ให้ชั้นรัก เขาอยู่ไหน เขาเป็นใคร…เขาคือใคร
.
เวลายังเดินอย่างช้าๆ ค่อยๆเดินไป
จนกว่าจะเจอ จะได้พบ
พบใคร
.
………….
.
เพลงของคุณน้องชาย
ที่โดนใจพอดีกับวาระนี้
.
เหงา แต่อบอุ่น
เศร้า แต่มีความสุข
.
รอคอย
อย่างมีความหวัง

การเมือง…จนได้

ว่าจะไม่เขียน
แต่ก็อดไม่ได้ จนได้
เบื่อ เบื่อ เบื่อ
(ทำตัวใหญ่กว่านี้ไม่เป็น)
จะทะเลาะกันไปถึงไหน
ให้มันได้อะไรกันขึ้นมา
พอเรื่องแรงขึ้นๆ ก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวมากขึ้นๆ
เรียกร้องให้ผู้คนออกมาแสดงความคิดเห็น
แต่มีกี่คนในมวลชนผู้ใส่ใจสังคม ที่ไม่แสดงความโกรธ เกลียด หรือดูถูกคนที่คิดต่าง
แล้วจะมาเรียกร้องประชาธิปไตยกันไปทำไม
ล่าสุดได้ยินข่าวลือที่น่าเสียใจมาก
รุ่นน้องแกนนำนักศึกษา (ที่ไม่ได้รู้จักแต่ร่วมเป็นลูกแม่โดมเหมือนกัน)
บ่นว่ากลุ้มใจที่ไม่สามารถทำให้เพื่อนนักศึกษามีความเห็นเรื่องการเมืองไปในแนวทางเดียวกันได้
น้องค่ะ
ถ้าต้องการให้ทุกคนเห็นเหมือนกัน
นั่นเรียกว่าเผด็จการค่ะ
(หวังว่าจะเป็นข่าวลือที่เข้าใจผิด)
เลิกบ่มเพาะความเกลียดกันซะทีเถอะ
เมื่อเราส่งอะไรออกไป นั่นก็คือสิ่งที่จะกลับมา
เมื่อเรามีแต่ความโกรธ เกลียด สิ่งเดียวที่สร้างได้คือศัตรู

ขอพลังจากความเศร้า

เมื่อวานไปชุมนุมโยคีมา…
เป็นการพบกันโดยนัดหมายแต่ไม่ได้จัดการมากมาย
เป็นคนที่เคยฝึก / หรือสนใจการภาวนากับตั้ม - วิจักขณ์ (vichak@blogspot.com)
มาเจอกันเพื่อ “นั่งเฉยๆ”
เมื่อได้ยินเสียงระฆังบอกจังหวะหมดช่วงเวลา
ใจหวิวๆ เหมือนจะหลุดลอยไป
รู้สึกถึงความเปล่าเปลือย และเศร้าลึกของหัวใจ
เพียงเสียงกระทบ ก็สะเทือนอย่างรุนแรง
ลืมตามาด้วยตาชื้นๆ
แต่ไม่ได้ถึงร้องไห้
(คงเพราะไม่ได้สนิทกับทุกคนที่นั่น ไม่งั้นคงร้องไปแล้ว)
เศร้าแบบอุ่นๆ
หวิวๆ แต่มั่นคง
ใจหน่วงๆหนักๆ แต่ก็เบาสบาย
นี่หรือเปล่านะใจเปล่าเปลือยที่เปราะบาง…
เจอพี่วิที่เคยเจอที่สวนโมกข์ (คิดถึงๆ)
พูดได้เหมือนใจเราเลย
การเดินทางที่โดดเดี่ยว
ไม่สามารถสื่อสารให้ใครเข้าใจได้
มีเพียงเรากับความเหงาเท่านั้น
….ขอพลังจากความเศร้า….