เหงา
มีคนกล่าวไว้ว่า
“เราต่างเกิดมา คงอยู่ และจากไป อย่างเดียวดาย”
เป็นสิ่งที่เรารู้ดี
แต่โดยความเคยชินของเรา ก็เอาทุกข์ สุข ความต้องการ ความหวัง ความฝัน ของเราไปผูกไว้กับคนอื่นเสมอมา
เคยเจ็บกับมันมามาก
จนวันหนึ่งก็ตัดสินใจว่า จะยอมรับความเป็นแบบนี้ของเรา
วันนี้…
รู้สึกชีวิตว่างเปล่า ล่องลอย ไร้ความหมาย
ไม่เหมือนกับการ ไร้จุดหมายนะ เพราะเราเห็นว่าไม่จำเป็นต้องมีจุดหมายตลอดก็ได้
แต่การเป็นคนไร้ค่า ไร้ความหมาย…มันเจ็บปวด
มันทำให้ไม่รู้ว่าจะอยู่ตรงนี้ไปทำไม
เมื่อไม่มีใครต้องการอะไรจากเรา
และเมื่อเราไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือจากใครได้
หรือนี่คือบทเรียนของวาระนี้
ความเปล่าเปลี่ยว เดียวดาย
คือชีวิตที่เป็นจริง มากกว่าการยึดอยู่กับคุณค่าที่รอให้คนอื่นหยิบยื่นให้
การเดินทางนี้ช่างแสนเศร้า
Filed under: Uncategorized on August 15th, 2008 | 5 Comments »