Au\’s Journey

4 วันที่ผ่านมา เป็นช่วงที่ได้รู้จักร่างกายตัวเองดีเป็นพิเศษ

เป็นอีกช่วงที่ได้ทดลองลดอาหาร

เคยทำมาแล้วบ้าง

ครั้งแรก เป็นไปเพื่อการรอคอยการตื่นรู้ กับกิจกรรม Eco-Quest หรือนิเวศน์ภาวนา

อดอาหาร ไม่ทานอะไรเลยนอกจากน้ำเป็นเวลา 2 วัน 2 คืน

เป็นเพราะความตั้งใจของตัวเอง และการเอาใจช่วยของคนมากมาย

ประหลาดใจตัวเองที่ทำได้ไม่ยาก

ครั้งที่สอง เป็นผลพลอยได้จากการเข้าคอร์สวิปัสสนา 10 วัน

เนื่องจากต้องนั่งตลอด กินเท่าปกติแล้วอึดอัด…จึงต้องลดอาหารเอง

ไม่ยากเช่นกัน

ได้รู้ว่าร่างกายเราต้องการอาหารน้อยกว่าที่เราเคยกินเยอะ

ครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่ตั้งใจจะลดอาหาร เพื่อลดน้ำหนัก (จริงๆก็คิดมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่เพิ่งทำได้ครั้งแรก)

เป็นกระบวนการที่ตื่นเต้นดี

ได้เห็นว่าร่างกายและจิตใจตัวเองมีปฏิกิริยายังไงเมื่อได้รับอาหารลดลง

ภูมิใจที่ทำได้ตามตั้งใจกับคอร์สสุดโหดที่คำนวนมาอย่างพอดีนี้ (ถึงจะแอบกินบ้างก็กินผักนะ)

และ….

อาหารทุกอย่างอร่อยขึ้นมากกกกกกก

ไม่เคยปลาบปลื้มกับโยเกิร์ต หรือผักสดขนาดนี้

ความขาด ทำให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เราได้รับมากขึ้นมากมายจริงๆ

นึกถึงหลักเศรษฐศาสตร์ที่เคยเรียนมา

Diminishing Marginal Utility

ภาษาไทยคือ การลดลงของอัตถประโยชน์ส่วนเกิน

(แปลแล้วยากขึ้นเนอะ)

Utility แปลง่ายๆว่าความพอใจ

Marginal Utility ก็คือส่วนต่างของความพอใจในหน่วยต่อไป (งงอะดิ..เอาน่าอ่านต่อไปก่อน)

Diminishing Marginal Utility คือกฏที่ว่าส่วนต่างของความพอใจในหน่วยต่อไปจะลดลง

(งงมากขึ้นมะ)

เช่น ดื่มโค้กแก้วแรกจะรู้สึกดีกว่าแก้วที่สอง

สมมุติความพอใจในการดื่มโค้กแก้วแรก = 10 แก้วต่อไปความพอใจจะน้อยกว่า 10 เสมอ

เมื่อเรากินเยอะขึ้น ความพอใจที่ได้ในแต่ละหน่วยจะลดลง (ถึงรวมแล้วจะมากขึ้น)

เงิน 10 บาท ถ้าเอาไปให้ขอทานที่มีเงินทั้งตัว 100 บาทก็จะมีค่ามหาศาล

มากกว่าถ้าเอาไปให้คนรวยแล้ว

ดังนั้น

การจะเพิ่มความพอใจรวมของคนทั้งสังคม

ก็คือ การเอาสิ่งที่คนมีมากแล้วไปให้คนที่มีน้อยกว่านั้นเอง

และเมื่อเรามีน้อยลง (เหมือนตอนลดอาหาร)

สิ่งที่เราได้รับก็จะมีค่ามากขึ้นสำหรับตัวเราเองด้วย (อาหารอร่อยขึ้น)

คิดดูดีๆ

การกระจายรายได้ ก็น่าจะ? win-win เนอะ

ว่ามั้ย?

Filed under: Uncategorized on April 25th, 2008