To see a World in a Grain of Sand
And a Heaven in a Wild Flower,
Hold Infinity in the palm of your hand
And Eternity in an hour.
เพื่อเห็นโลกในเม็ดทราย
และสรวงสวรรค์ในดอกไม้ป่า
จงวางความเป็นอนันต์ไว้บนฝ่ามือ
และความเป็นนิรันดร์ไว้ในโมงยาม
William Blake
บทกลอนที่ติดตรึงใจ
มาเยือนอีกที
หลังปกหนังสือ “ควอนตัม กับ ดอกบัว”
ของขวัญจาก ศูนย์จตปญ
Filed under: Uncategorized on July 18th, 2009 | No Comments »
ช่วงที่ผ่านมารู้สึกเหนื่อย โกรธ เป็นทุกข์
ใจว้าวุ่น ปั่นป่วน
เรื่องราวมากมายที่เคยคิดว่าทนได้ เก็บกักไว้ได้ มันทะลักออกมาจนปั่นป่วนไปหมด…
ยิ่งภาวนายิ่งป่วน…ยิ่งแย่
เมื่อคืน…ได้ฟังความทุกข์ของเพื่อนรักอย่างลึกซึ้ง ยาวนาน
รับรู้ถึงความเจ็บปวดของเพื่อน
ช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงรับรู้ และอยู่กับเขา
น่าแปลกที่ทำให้ลืมทุกข์ของเราไปเอง
เช้านี้…ตื่นมารู้สึกใจอุ่นๆ นวลๆ สงบลงได้…
การมีเพื่อนร่วมทุกข์ และรับรู้ว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยวบนโลกใบนี้
listening/empathy therapy ใช้ได้เลยทีเดีย
Filed under: Uncategorized on June 27th, 2009 | No Comments »
“มองหาคนข้างกาย ลองถามเขาบ้างไหม ทุกคนรู้สึกเหงาเท่าๆกัน
อยากให้โลกเห็นใจ อยากให้คนสงสาร ทุกคนก็ต้องการเหมือนๆกัน
โอ้ใครหนอใครช่างทำเธอให้ น้ำตาหล่นไหลหลั่งริน…”
นั่นสินะ
ใครกันที่ทำ…
จะมีใครนอกจากตัวเราเอง
เราเหงา ก็เพราะเราโดดเดี่ยวตัวเอง
อยากให้คนสนใจ แต่เราเคยสนใจคนอื่นเท่าไหร่กัน
เรามองเห็นแต่ตัวเอง
ความเหงาของเรา
ความทุกข์ของเรา
ความเจ็บปวดของเรา
เห็นเพียงความจริงของเรา เท่าที่เราอยากเห็น
แล้วก็ขุดหลุมฝังตัวเองให้จมความเศร้าไปเรื่อยๆ
ไม่เคยมองคนอื่นเลย
ช่างเอาแต่ใจตัวเองจริงๆ
ได้เห็นความเป็นคนไม่น่ารักของตัวเรา
เจ็บปวด…
น้ำตาไหลริน เหมือนจะไม่มีวันหมด
ขอบคุณพี่เล็ก วี คุง สำหรับเสียงสะท้อนอย่างจริงใจ
และเสียงเพลงที่อ่อนโยน
ณ พลังกลุ่มแปลน กาญจนบุรี
กลางเดือน มิถุนายน
Filed under: Uncategorized on June 27th, 2009 | No Comments »
คืนนี้ความเหงามาเยือนอีกแล้ว
เหงาท่ามกลางผู้คนมากมาย
พูดคุยทั้งวัน
แต่ก็เหงา กว่าเดิม
.
มีเรื่องมากมายอยากบอกเล่า
แต่ก็เหมือนไม่มีใครใส่ใจอยากรับฟัง
ไม่มีใครที่เราจะเป็นตัวเองได้จริงๆ
.
………….
.
แอบมีเรื่องเศร้าค้างคาใจ
ตั้งแต่ย้ายบ้าน ก็จะกลับไปพบปะพูดคุยเดือนละ 2 ครั้ง
นัดๆเลื่อนๆกันเหลายครั้ง กว่าจะได้เจอ
ก็แอบดีใจ มีเรื่องราวมากมายอย่างบอกเล่า
แต่พอถึงเวลาก็เหมือนไม่มีใครอยากฟัง
ทุกคนทำอย่างอื่น ดู+ฟังอย่างอื่น
เราก็เหี่ยว…เลิกพูดไปตามธรรมชาติ (ของเรา)
การคุยงานในเรื่องราวต่างๆ ความคิดเห็นเราก็ดูจะไม่ได้มีความหมายอะไร
ไม่ได้รับการตอบรับ ไม่ได้รับการปฏิเสธ ไม่ได้รับการใส่ใจ
เหมือนลมพัด ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป
Filed under: Uncategorized on December 18th, 2008 | No Comments »
การสอนไม่ใช่เพียงการบอกเล่า หรือนำพา
.
พี่หริ่งไม่ได้เพียงสอนทักษะ
แต่เป็นให้ดู – อยู่ให้เห็น
การสังเกต รับรู้ความรู้สึก และแปลความต้องการ ของผู้เข้าร่วมที่ต่อว่ากระบวนการ
แล้วทบทวนย้อนกลับ เพื่อสอบถามเขาว่าเข้าใจถูกต้องไหม
ให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าเรา รับรู้ - เข้าใจ - ยอมรับ ตัวตนของเขา
หน้าที่ของผู้นำกระบวนการคือการสื่อสารสิ่งเหล่านี้ให้กลุ่มรับรู้และยอมรับด้วย
แล้วถามต่อไปว่ามีใครรู้สึกเช่นนี้ด้วย และจะช่วยกันปรับยังไงให้ทุกคนพอใจ
.
“เราให้คุณค่ากับความต้องการของทุกคนเท่าเทียมกัน“
หลักการพื้นฐานของการสื่อสารอย่างสันติ
ตัวอย่างจากชีวิตจริง
.
การอบรม สื่อสารอย่างสันติขั้นกลาง
เรือนร้อยฉนำ
5-7 ธันวา 51
Filed under: Uncategorized on December 6th, 2008 | No Comments »
คลี่คลายความขัดแย้งด้วยสันติวิธี
(หรือประมาณนี้)
.
เป็นคอร์สที่เราไม่เคยเข้า
เป็นเรื่องที่ไม่คุ้น และชอบหลีกหนี
อ่านสรุปอบรมครั้งก่อนๆ ก็เป็นตัวหนังสือที่ลอยผ่านไป…ไม่ซึมซาบสักนิด
แถมด้วยการป่วย เป็นไข้ เจ็บคอ ปวดท้อง
เลยขอเป็นคนบันทึกอย่างเดียว
คิดถูกมากๆๆๆ
.
เป็นการอบรมที่เนื้อหามากมาย
ซับซ้อน ท้าทาย
และเช่นเคย…สุดท้ายก็ต้องกลับมาดูตัวเอง เข้าใจตัวเอง คลี่คลายตัวเอง
เหมือนว่าปัญหาแทบทุกอย่างที่เจอ สุดท้ายก็ต้องกลับมาแก้ที่ตัวเอง
.
ขอบคุณพี่ๆผู้เข้าร่วมทุกคน ที่เป็นครูช่วยสอนบทเรียนที่มีชีวิตให้เรา
เคยได้ยินมาหลายครั้ง ว่าจริงๆแล้วผู้เรียนเป็นผู้สอนมากกว่ากระบวนกร
เพิ่งรู้สึกจริงๆครั้งนี้แหละ
.
ก่อนกลับ…ปิดวง
พูดความในใจ
ฟังผู้คนพูดถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้ ความประทับใจ และแรงบันดาลใจไปทำสิ่งดีๆต่อ
เหมือนเป็นช่วง รับค่าตอบแทน
เงินที่ได้เป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงชีวิต ให้เรายังอยู่ได้
แต่คำพูดเหล่านี้แหละ คือสิ่งตอบแทน เป็นรางวัลที่แท้จริง
Filed under: Uncategorized on December 1st, 2008 | No Comments »
เมื่อมีพบ ก็ต้องมีจาก
คำเก่าๆที่จริงเสมอ
.
เรามาขอร่วมงาน TOT จิตตปัญญารอบนี้
ด้วยความรู้สึกว่าอยากทำอะไรซักอย่างให้ได้ยังอยู่ในเครือข่ายนี้
อยากอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้
ยังไม่แก่หล้าพอที่จะเป็นกระบวนกรเต็มที่…ขอมาช่วยเป็นคนบันทึกละกัน
.
ตลอดการเดินทาง
มีทั้ง ตื่นตาตื่นใจ สนุก เบื่อ ง่วง เหงา ซาบซึ้ง
หลายครั้งที่รู้สึกเป็นคนนอก ท่ามกลางกลุ่มคนที่ผูกพันกันมากขึ้นๆ
.
วันสุดท้าย
กิจกรรมแรกของวันที่เชื้อเชิญให้ผู้เข้าร่วมมากอดกัน
เราเป็นผู้สังเกตการณ์…ที่วางตัวไม่ถูก
จนน้าติ๋มเข้ามาสวมกอดเราอย่างแนบแน่น
และอีกหลายๆคนที่ตามมา
.
จนท้ายสุดของการร่ำลา
ที่ทำให้เรารู้ว่า เราก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ ในแบบที่เราเป็น
มิตรภาพอุ่นๆ ที่ทำให้มีน้ำตาอีกครั้ง
.
พี่เล็กบอกว่า…
เมื่อเราเดินจากที่นี้ไป
สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงความเหงา
.
หลังเดินออกจากห้องนั้น
ก็ไปค่ายต่อที่เพชรบุรี
วันนี้กลับถึงบ้าน…ความเหงาถึงเพิ่งมาทักทาย
.
ความเหงาทำให้รู้ว่าเราเคยได้สัมผัสรัก
และมีคนให้เราคิดถึง
Filed under: Uncategorized on November 20th, 2008 | No Comments »
ขอลอย…ความคลางแคลงสงสัย
ทั้งในความรักต่อตัวเอง ต่อผู้อื่น และที่ผู้อื่นมีต่อเรา
.
ขอให้มีความเชื่อมั่นในความรักที่ไร้เงื่อนไข
Filed under: Uncategorized on November 13th, 2008 | No Comments »
ลมหนาวแรก
ภูเขามืด จันทร์สว่าง
มิตรภาพอุ่น
.
ลมหนาวมาถึงแล้ว
กับการจัดอบรมมาราธอนให้คณะนิติ ม.น. พิษณุโลก
เริ่มจากนิสิตปีหนี่ง 3 รุ่น
ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย จบด้วยรอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่
เด็กรุ่นนี้เป็นเด็กประหลาดที่สุดที่เคยเจอมา
เข้าใจตัวเอง มีน้ำใจ ช่วยเหลือกัน และมีความซื่อตรงอย่างไม่น่าเชื่อ
(เล่นเกมส์ผิดกติกาไปนิดเดียว ก็เตือนกันเอง เริ่มใหม่ทั้งที่เราไม่ต้องบอก)
น่าปลื้มใจแทนผู้คนที่ช่วยหล่อหลอมให้พวกเขาเป็นแบบนี้
.
รอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่
มีเสน่ห์ไปอีกแบบ
ได้เห็นคนที่ใส่ใจกันมากมาย แต่มีอะไรไม่รู้มาทำให้ไม่เข้าใจกัน ได้หันหน้าเข้าหากัน
ได้เห็นคนกอดกัน…เปิดใจ…มีน้ำตา
มิตรภาพสวยงามจัง
และแอบรู้สึกว่าอาจารย์คณะนี้แต่ละคนมีคาแรคเตอร์ดีเนอะ
เหมือนตัวการ์ตูน
เรียนที่นี่คงสนุก
.
ขอบคุณ…
น้องๆนิสิตที่เปิดใจเรียนรู้ เติมพลังแห่งความไร้เดียงสา และช่วยยืนยันว่าความดีงามยังคงอยู่ในตัวคน
คณะอาจารย์และเจ้าหน้าที่ กับการให้โอกาสเปิดรับ ความซื่อตรงที่สื่อออกมา และเสียงหัวเราะ
พี่เจน พี่เล็ก วี กานต์ กับการต้อนรับ ดูแลที่อบอุ่น
แนน เก๋ ที่ร่วมเดินทาง และอ้อมกอดที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนที่รักเราเสมอ
.
.
ลมลูบไล้
กายตื่น ใจตื่น
เห็นความงามคนรอบตัว
Filed under: Uncategorized on November 11th, 2008 | No Comments »
ใจหวิว หวิว….
บางทีก็เต้นแรงจนสะท้านไปทั้งตัว
บางทีก็เว้นจังหวะไปนาน เหมือนหยุดไปชั่วขณะ
.
เช้่านี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป…
หนังสือที่หัวเตียง
ต้นไม้หน้าบ้าน
เพลง
แม้แต่เค้กชอคโกแลต
.
วันนี้เป็นวันที่เรา
กล้าเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่เราทำได้
และควรทำมานานแล้ว
.
พยายามตามรู้ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้น
เหมือนโตขึ้นมาก เพียงข้ามคืน
.
.
.
ดูแลตัวเองด้วยนะ
Filed under: Uncategorized on October 17th, 2008 | No Comments »