Au\’s Journey

เมื่อมีพบ ก็ต้องมีจาก

คำเก่าๆที่จริงเสมอ

.

เรามาขอร่วมงาน TOT จิตตปัญญารอบนี้

ด้วยความรู้สึกว่าอยากทำอะไรซักอย่างให้ได้ยังอยู่ในเครือข่ายนี้

อยากอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้

ยังไม่แก่หล้าพอที่จะเป็นกระบวนกรเต็มที่…ขอมาช่วยเป็นคนบันทึกละกัน

.

ตลอดการเดินทาง

มีทั้ง ตื่นตาตื่นใจ สนุก เบื่อ ง่วง เหงา ซาบซึ้ง

หลายครั้งที่รู้สึกเป็นคนนอก ท่ามกลางกลุ่มคนที่ผูกพันกันมากขึ้นๆ

.

วันสุดท้าย

กิจกรรมแรกของวันที่เชื้อเชิญให้ผู้เข้าร่วมมากอดกัน

เราเป็นผู้สังเกตการณ์…ที่วางตัวไม่ถูก

จนน้าติ๋มเข้ามาสวมกอดเราอย่างแนบแน่น

และอีกหลายๆคนที่ตามมา

.

จนท้ายสุดของการร่ำลา

ที่ทำให้เรารู้ว่า เราก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ ในแบบที่เราเป็น

มิตรภาพอุ่นๆ ที่ทำให้มีน้ำตาอีกครั้ง

.

พี่เล็กบอกว่า…

เมื่อเราเดินจากที่นี้ไป

สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงความเหงา

.

หลังเดินออกจากห้องนั้น

ก็ไปค่ายต่อที่เพชรบุรี

วันนี้กลับถึงบ้าน…ความเหงาถึงเพิ่งมาทักทาย

.

ความเหงาทำให้รู้ว่าเราเคยได้สัมผัสรัก

และมีคนให้เราคิดถึง

Filed under: Uncategorized on November 20th, 2008 | 2 Comments »

ขอลอย…ความคลางแคลงสงสัย

ทั้งในความรักต่อตัวเอง ต่อผู้อื่น และที่ผู้อื่นมีต่อเรา

.

ขอให้มีความเชื่อมั่นในความรักที่ไร้เงื่อนไข

Filed under: Uncategorized on November 13th, 2008 | 1 Comment »

ลมหนาวแรก

ภูเขามืด จันทร์สว่าง

มิตรภาพอุ่น

.

ลมหนาวมาถึงแล้ว

กับการจัดอบรมมาราธอนให้คณะนิติ ม.น. พิษณุโลก

เริ่มจากนิสิตปีหนี่ง 3 รุ่น

ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย จบด้วยรอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่

เด็กรุ่นนี้เป็นเด็กประหลาดที่สุดที่เคยเจอมา

เข้าใจตัวเอง มีน้ำใจ ช่วยเหลือกัน และมีความซื่อตรงอย่างไม่น่าเชื่อ

(เล่นเกมส์ผิดกติกาไปนิดเดียว ก็เตือนกันเอง เริ่มใหม่ทั้งที่เราไม่ต้องบอก)

น่าปลื้มใจแทนผู้คนที่ช่วยหล่อหลอมให้พวกเขาเป็นแบบนี้

.

รอบอาจารย์ + เจ้าหน้าที่

มีเสน่ห์ไปอีกแบบ

ได้เห็นคนที่ใส่ใจกันมากมาย แต่มีอะไรไม่รู้มาทำให้ไม่เข้าใจกัน ได้หันหน้าเข้าหากัน

ได้เห็นคนกอดกัน…เปิดใจ…มีน้ำตา

มิตรภาพสวยงามจัง

และแอบรู้สึกว่าอาจารย์คณะนี้แต่ละคนมีคาแรคเตอร์ดีเนอะ

เหมือนตัวการ์ตูน

เรียนที่นี่คงสนุก

.

ขอบคุณ…

น้องๆนิสิตที่เปิดใจเรียนรู้ เติมพลังแห่งความไร้เดียงสา และช่วยยืนยันว่าความดีงามยังคงอยู่ในตัวคน

คณะอาจารย์และเจ้าหน้าที่ กับการให้โอกาสเปิดรับ ความซื่อตรงที่สื่อออกมา และเสียงหัวเราะ

พี่เจน พี่เล็ก วี กานต์ กับการต้อนรับ ดูแลที่อบอุ่น

แนน เก๋ ที่ร่วมเดินทาง และอ้อมกอดที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนที่รักเราเสมอ

.

.

ลมลูบไล้

กายตื่น ใจตื่น

เห็นความงามคนรอบตัว

Filed under: Uncategorized on November 11th, 2008 | 3 Comments »

ใจหวิว หวิว….

บางทีก็เต้นแรงจนสะท้านไปทั้งตัว

บางทีก็เว้นจังหวะไปนาน เหมือนหยุดไปชั่วขณะ

.

เช้่านี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป…

หนังสือที่หัวเตียง

ต้นไม้หน้าบ้าน

เพลง

แม้แต่เค้กชอคโกแลต

.

วันนี้เป็นวันที่เรา

กล้าเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่เราทำได้

และควรทำมานานแล้ว

.

พยายามตามรู้ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้น

เหมือนโตขึ้นมาก เพียงข้ามคืน

.

.

.

ดูแลตัวเองด้วยนะ

Filed under: Uncategorized on October 17th, 2008 | 4 Comments »

วันที่ 8 ตุลาคม 2551….ควรค่าแก่การบันทึกอย่างยิ่ง

.

เริ่มต้นแต่เช้าตรู่ด้วยด่านสุดท้ายของภาระกิจทำหมันมา ที่ยาวนานกว่า 3 เดือน

พาเต้าฮวย (สมาชิกหมาแห่ง YIY) ไปตัดไหมที่โรงบาลสัตส์ เกษตร

.

เหนื่อยจัด + ดีใจมากที่ภาระกิจสำเร็จ + หิว

จึงไปฉลองมื้อใหญ่ที่ฟูจิเซ็นทรัลลาดพร้าว

ตามด้วยการมองหา notebook ตัวใหม่…ไถลไปนิดๆ

.

มาถึงวายไอวายบ่ายๆ

ทำงาน…ทำงาน…ทำงาน

.

ยามเย็นไปฟังเรื่อง “ชัมบาลา” และนั่งภาวนาร่วมกันนิดหน่อย

The Shambhala Legend of Enlightened Society:
Words of Wisdom for a World at War
With Richard Reoch
Wednesday October 8th, 2008
7:00 pm to 9:00 pm
ซอยไผ่สิงโต ข้างศูนย์สิริกิตย์

คุยเรื่อง compassion vs. agression

ความท้าทายของการดำรงอยู่กับสถานการณ์ความรุนแรง

.

อาหารเย็นแถวสีลมกับ นะผุย-นายตั้ม-ดง (เพื่อนตั้มผู้โด่งดัง)

คุยเรื่องความกดดันชีวิตชาวกรุง & มนุษย์เงินเดือน

.

ระหว่างทางกลับบ้าน…คุณน้องชายโทรมาบอกว่าร้องเพลงที่ร้านเสร็จแล้วกลับด้วยกันป่าว

ก็เลยหาที่นั่งรอ

จบลงที่ Budda Bar…โต๊ะหน้าเวที คืนเพลงร๊อค

.

ถึงบ้าน (ซะที)

พี่สาวบอกว่าต้องการความช่วยเหลือจากคนมีรถ ณ ราชดำเนิน

เตรียมการช่วยเหลือคนป่วย

รู้สึกครั้งนี้ไม่ไปไม่ได้

ออกจากบ้าน (ปทุมธานี) กับน้องชายอีกครั้ง

.

เฝ้าๆ รอๆ

โชคดีมิเกิดอะไร

จบภาระกิจด้วยข้าวต้มวัดบวรแสนอร่อย

.

กลับถึงบ้านพี่สาว

ล้มตัวลงนอน

เวลาเดียวกับที่ตื่นเมื่อเช้า

เหอๆๆๆ

.

จบวันที่หลากหลาย

กับการตามดูหลายหลากจังหวะของหัวใจ

.

.

ความรุนแรง ต้องไม่ถูกตอบโต้ด้วยความรุนแรง

ทั้งกาย วาจา ใจ

Filed under: Uncategorized on October 9th, 2008 | 3 Comments »

เริ่มเช้าวันใหม่

ด้วยกาแฟหอมๆ

กับบราวนี่แมคคาดาเมียนุ่มๆ

..

วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่ๆเลย

.

.

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

Filed under: Uncategorized on October 7th, 2008 | 4 Comments »

อย่าให้ใครเขาเป็นจ้าวชีวิตเธอ นะคนดี
เพราะเธอเกิดมาบนโลกอันเสรี…
.
จริงเหรอ
.
เราอยู่บนโลกที่เสรีได้…..
เราไม่ให้ใครมาควบคุมชีวิตเราได้….
???
.
แล้วทำไมทำไม่ได้ซะที
.
……………….
.
ไปเจอข้อความเก่าๆในบันทึกจากการพูดคุยกับอ.น้อย - พี่สาวแสนรัก
“การรักคนที่น่ารักนั้นไม่ยาก
แต่การรักคนที่ทำตัวไม่น่ารัก
คนที่ทำร้ายเรา
หรือแม้แต่เมื่อเขาผลักไสความรักของเรา
ความรักที่ให้จนเจ็บนี้
ถึงจะเป็นรักที่ไม่มีเงื่อนไขอย่างแท้จริง
…….ด้วยรักจนหัวใจสลาย และยังฟื้นขึ้นมารักใหม่ได้อีกครั้ง”
.
ความรักแบบนี้
ที่เราเคยเชื่อถือ ยึดมั่นมาตลอด
ดีจริงๆแล้วหรือ
.
หรือมันทำเราเป็นคนแสนดี
และทำให้คนที่เรารัก รู้สึกว่าเขาเป็นคนเลวมากขึ้นกว่าเดิม
.
(ความรู้สึกจากการนอนดูหนังเรื่อง Memory of Mutsuko กับน้องแนน)
.
พระเจ้าคือความรัก ========== ความรักคือพระเจ้า ?
.
เหรอ????
.
?????????.
.
แล้วตัวเราล่ะ
อยู่ที่ไหนกัน
.
.
หายใจไม่ออก
ช่วยด้วย

Filed under: Uncategorized on September 17th, 2008 | No Comments »

ในวันที่มันเดียวดาย

มองไปเห็นผู้คน

เดินชน เดินวนกันไป ในทุกๆวัน

มองดูผู้คนเดินเคียง

บางคนเดินคล้องแขนกัน

เห็นรักมากมาย

.

วันเงียบเหงา

ในวันที่มีแต่เรา

ไม่เหมือนอย่างเขา

ก็เราไม่มีใคร

.

จะมีไหมวันที่เจอใครซักคน

คนที่เขามีรัก ให้ชั้นรัก…รักจนหมดใจ

จะมีไหม ซักวันจะเจอใช่ไหม

คนที่ให้ชั้นรัก เขาอยู่ไหน เขาเป็นใคร…เมื่อไหร่จะเจอ

.

ในวันที่มันเดียวดาย

ใจกลับไม่เงียบงัน

โดดเดี่ยวอยู่ในคืนวัน ชั้นได้ยินอยู่

เพลงแห่งความหงาในใจ

จะมีใครไหมที่รู้

ได้ยินเหมือนกัน

.

วันเงียบเหงา

ในวันที่มีแต่เรา

ไม่เหมือนอย่างเขา

ก็เราไม่มีใคร

.

จะมีไหมวันที่เจอใครซักคน

คนที่เขามีรัก ให้ชั้นรัก…รักจนหมดใจ

จะมีไหม ซักวันจะเจอใช่ไหม

คนที่ให้ชั้นรัก เขาอยู่ไหน เขาเป็นใคร…เขาคือใคร

.

เวลายังเดินอย่างช้าๆ ค่อยๆเดินไป

จนกว่าจะเจอ จะได้พบ

พบใคร

.

………….

.

เพลงของคุณน้องชาย

ที่โดนใจพอดีกับวาระนี้

.

เหงา แต่อบอุ่น

เศร้า แต่มีความสุข

.

รอคอย

อย่างมีความหวัง

Filed under: Uncategorized on September 9th, 2008 | 3 Comments »

ว่าจะไม่เขียน

แต่ก็อดไม่ได้ จนได้

เบื่อ เบื่อ เบื่อ

(ทำตัวใหญ่กว่านี้ไม่เป็น)

จะทะเลาะกันไปถึงไหน

ให้มันได้อะไรกันขึ้นมา

พอเรื่องแรงขึ้นๆ ก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวมากขึ้นๆ

เรียกร้องให้ผู้คนออกมาแสดงความคิดเห็น

แต่มีกี่คนในมวลชนผู้ใส่ใจสังคม ที่ไม่แสดงความโกรธ เกลียด หรือดูถูกคนที่คิดต่าง

แล้วจะมาเรียกร้องประชาธิปไตยกันไปทำไม

ล่าสุดได้ยินข่าวลือที่น่าเสียใจมาก

รุ่นน้องแกนนำนักศึกษา (ที่ไม่ได้รู้จักแต่ร่วมเป็นลูกแม่โดมเหมือนกัน)

บ่นว่ากลุ้มใจที่ไม่สามารถทำให้เพื่อนนักศึกษามีความเห็นเรื่องการเมืองไปในแนวทางเดียวกันได้

น้องค่ะ

ถ้าต้องการให้ทุกคนเห็นเหมือนกัน

นั่นเรียกว่าเผด็จการค่ะ

(หวังว่าจะเป็นข่าวลือที่เข้าใจผิด)

เลิกบ่มเพาะความเกลียดกันซะทีเถอะ

เมื่อเราส่งอะไรออกไป นั่นก็คือสิ่งที่จะกลับมา

เมื่อเรามีแต่ความโกรธ เกลียด สิ่งเดียวที่สร้างได้คือศัตรู

Filed under: Uncategorized on September 2nd, 2008 | 1 Comment »

เมื่อวานไปชุมนุมโยคีมา…
เป็นการพบกันโดยนัดหมายแต่ไม่ได้จัดการมากมาย
เป็นคนที่เคยฝึก / หรือสนใจการภาวนากับตั้ม - วิจักขณ์ (vichak@blogspot.com)
มาเจอกันเพื่อ “นั่งเฉยๆ”

เมื่อได้ยินเสียงระฆังบอกจังหวะหมดช่วงเวลา
ใจหวิวๆ เหมือนจะหลุดลอยไป
รู้สึกถึงความเปล่าเปลือย และเศร้าลึกของหัวใจ
เพียงเสียงกระทบ ก็สะเทือนอย่างรุนแรง
ลืมตามาด้วยตาชื้นๆ
แต่ไม่ได้ถึงร้องไห้
(คงเพราะไม่ได้สนิทกับทุกคนที่นั่น ไม่งั้นคงร้องไปแล้ว)

เศร้าแบบอุ่นๆ
หวิวๆ แต่มั่นคง
ใจหน่วงๆหนักๆ แต่ก็เบาสบาย

นี่หรือเปล่านะใจเปล่าเปลือยที่เปราะบาง…

เจอพี่วิที่เคยเจอที่สวนโมกข์ (คิดถึงๆ)
พูดได้เหมือนใจเราเลย

การเดินทางที่โดดเดี่ยว
ไม่สามารถสื่อสารให้ใครเข้าใจได้
มีเพียงเรากับความเหงาเท่านั้น

….ขอพลังจากความเศร้า….

Filed under: Uncategorized on September 1st, 2008 | 3 Comments »