จากห้องน้ำ Room No.312

วันนี้ตื่นเช้ามาอาบน้ำ…

หลายครั้งแล้ว…มักคิดเรื่องต่าง ๆ ได้ตอนอาบน้ำ…

จริง ๆ แล้ว เคยมีคนบอกเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน…

ว่าเวลาอาบน้ำ? มักเป็นช่วงที่เราจะคิดอะไรได้ดี…หรือมักจะคิดอะไรออก..

ทั้งสิ่งที่เราพยายามหาคำตอบ…หรือสิ่งที่เราขบคิดมานาน

.

.

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก…ที่จู่ ๆ ก็มีเรื่องผุดขึ้นมา…ในขณะที่เรากำลังมีน้ำเย็น ๆ ไหลผ่านร่างกาย

และมันคงไม่ใช่แค่ผ่านตัว…แต่มันผ่านทั้งหัว…ตัว…จนถึงเท้า…

รวมไปถึงหัวใจ..ด้วยล่ะมั้ง…

อืม…เอาเถอะ…เอาเป็นว่า…

สิ่งที่ผุดออกมาพร้อมกับสายน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำ…ก็คือ…

“มันไม่สำคัญล่ะมั้ง…ว่า ชีวิตนึงของเราจะมีความรักผ่านเข้ามากี่ครั้ง? จะมีคนรักมาซักกี่คน..

แต่ที่สำคัญ…คงอยู่ที่ว่า..

เราจะสามารถรักษา และประคับประคองความรักที่เรามีอยู่ในแต่ละครั้งไปได้นานซักแค่ไหน…”

….

เท่านี้แหละ…

3 Responses to “จากห้องน้ำ Room No.312”

  1. การรักษาให้ความรักของเราคงอยู่
    เป็นเรื่องที่ยากและท้าทาย

    รักนะ จุ๊บๆ
    เป็นกำลังใจให้เน้อพี่สาวววววววว

  2. พี่ณัฬ ณ เชียงรายกล่าวไว้ว่า

    เรารู้ตัวดีที่สุดว่าเรากำลังต้องการอะไรในแต่ละช่วงเวลาของชีวิต
    อยู่ที่เราละเอียดพอที่จะได้ยินตัวเองหรือเปล่า

    การที่เราหลงรักใครซักคน ก็คือมีอะไรซักอย่างในตัวเขาที่ดึงดูดเรา
    และมันก็คือบทเรียนที่เราต้องการ สิ่งที่จะมาเติมเต็มเราในช่วงชีวิตนั้น

    การที่ความรักบางครั้งทำให้ต้องแยกย้ายกันไป
    ก็อาจจะแปลว่าเราได้รับบทเรียนนั้นเพียงพอแล้วก็ได้

    การที่มันผ่านไป ไม่ได้แปลว่ามันไม่ดี

    “Don’t be sad because it end, Be happy it happened” (จำมาจากที่ไหนซักแห่ง)
    แปลว่า…”อย่าเสียใจที่มันจบลง แต่จงดีใจที่มันได้เกิดขึ้น”

  3. ลึกซึ้งคอดๆ เลยพี่เป๊ะ

Leave a Reply