ช่วงนี้คิดวนเวียนเรื่องราวของความรักเยอะๆ
คงเป็นไปตามวัย…ของตนเอง…
- เพื่อนเข้าคิวกันแต่งงาน
ต้นมีนาคม แต่งไปแล้ว 1 คู่
ปลายมีนาคมรอจ่ออีก 1 คู่
มีข่าวแว่ว ๆ มาอีก 5 คู่ กำลังเตรียมงาน และรอดูฤกษ์ยาม
น่ายินดี…ระคนอิจฉา เล็ก ๆ น้อย ๆ
- ที่แต่งไปแล้ว…ก็มีข่าวดีตามมา “กำลังมีน้อง..2 เดือนแล้ว…รอลุ้น ๆ”
ร่าเริง ร่าเริง
- สัมผัส รับรู้ เรื่องราวความรู้สึกของความรักที่เกิดขึ้นในใจของน้องสาวใกล้ตัว
อมทุกข์ก้อนโต ร้องไห้ก้อนใหญ่ เมื่อไม่สมหวัง…
แผ่รังสีความสุขเท่าบ้านขนาดคฤหาสน์ king size เมื่อร่าเริงบันเทิงใจ….
- สัมผัส แตะ ยุ่ง ฟัง รู้สึก ไปกับความรักในครอบครัวของพี่สาวที่ประกอบไปด้วย
“พี่สาว พี่เขย และเจ้าตัวเล็ก วัย 10 เดือน…”
ทุกข์ สุข ตามประสา…
อบอุ่น ร้อนเดือดเลือดพล่าน เยือกเย็น ตามอุณหภูมิของบรรยากาศในครอบครัว…
ซึ่ง…ไม่รู้เหมือนกันว่า…ครอบครัวนี้จะเดินทางไปยังไง…
จะไปในทิศทางไหน…
แต่ไม่ว่าอะไร…จะเป็นไปยังไง…
เราจะเอาใจช่วย…อย่างถึงที่สุด…
และเชื่อในความรักของทุกคนที่มีต่อเจ้าตัวเล็ก…
- และสุดท้าย…
ความรู้สึก…”กล้า ๆ ปน กลัว ๆ” กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นภายในใจของตัวเอง…
กลัว…ไปซะทุกอย่าง…
กลัว…ไปซะทุกเรื่อง…
.
.
“เราดีพอแล้วรึป่าวอ่ะ…ไม่มั่นใจเลย…เค้ามีคนให้เลือกอยู่ตั้งเยอะนะ…”
“คนชอบเค้าอยู่ก็มี…แถมน่าจะทำให้เค้าบันเทิงใจได้เยอะกว่าอีก…”
“..นิสัย..เจ้าชู้…ร่า้เริงกับสาว ๆ แบบไม่คิดอะไร…(แต่สาว ๆ คิดรึเปล่า…ไม่รู้)
..สร้างความสั่นคลอนให้กับตัวเราได้มากเลยทีเดียว…
(แถมบวกพลังเข้ากับ…มีคนชอบเค้าอยู่ด้วย..ยิ่งไปกันใหญ่!!)
คิดเรื่องนี้ทีไร…รู้สึกแย่ทุกครั้งไป…
ความมั่นใจหมด..หดหาย…ตัวเล็กลง…เล็กลง…
ถามทีไร…เป็นเรื่องทุกที…
พอไม่ถาม…ก็ต้องคิดเอง…
คิดเรื่องนี้ทีไร..พอคิดมาก…พอเป็นเรื่อง…เค้าก็ยิ่งไม่อยากให้เรารู้…
ยิ่งไม่อยากให้เรารู้…ยิ่งปิดบังเรามากเท่าไร…ก็ยิ่งคิดมากเข้าไปอีก…
เพียง…แค่เล่าให้เราฟังบ้างก็เท่านั้น…
แต่ก็ balance ไม่ได้…ซะที
ชีวิตเค้า…เรื่องส่วนตัวเยอะ…space ของตัวเองแยะ…
เป็นส่วนที่เราเองก็เข้าไม่ถึง…
รวมทั้ง..เค้าก็อาจจะไม่พร้อมที่จะให้เราเข้าไป…
แต่ทั้งหมดนี่…มันเป็นตัวเค้า…
ตัวเค้า..สบายตัว…สบายใจ…ที่เป็นแบบนี้..
.
.
ถ้างั้น…ยังไงดี…
.
.
“ไหน..ถ้าเรากลับบ้านจริง ๆ…แล้วเค้าจะมีคนอื่นมั้ย…”
.
.
กังวลใจ…คิดไปต่าง ๆ นานา…วุ่นวาย
เราควร balance กันตรงไหน
จะไว้ใจกันยังไง
จะอยู่กันด้วยความสัมพันธ์แบบไหน…
เรากลัว…กลัว..ไปหมด กลัวกระทั่งจะรู้สึก “รัก”
ทั้ง ๆ ที่เคยเชื่อในเรื่องนี้มาตลอด
“ถ้าจะรักแล้ว…อย่าไปกลัวเลย…ลองกับมันดูซักตั้ง…
เอาให้สุขลืมตาย…หรือสุดท้ายจะต้องเจ็บปางตาย
ก็ว่ากัน…เพียงแค่เต็มที่กับมัน…”
แต่วันนี้…
รู้สึก.. “กลัว”
รู้สึก .. “ไม่มั่นคงเลยซักนิด”
…
…
พาลนึกเรื่องที่ไม่เีกี่ยวข้องกัน…
แต่มันเคยเกิดขึ้น…
วันนี้ “เค้าเ้ข้าใจแล้วล่ะ…ว่า ทำไมเราจะต้องอยู่ด้วยกัน…ทำไมเราจะอยากอยู่ใกล้ักัน…”
ถ้าเรารักกัน…เราจะอยากอยู่ด้วยกัน
และถ้ายิ่ง…เราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน…
สุดท้าย…เราจะอยู่ห้องเดียวกัน…อยู่บ้านเดียวกัน…อยู่จังหวัดเดียวกัน…อยู่ที่ที่เดียวกัน…
ดูแลชีวิตกัน…ดูแลความรู้สึกที่เกิดขึ้นของเราด้วยกัน….ด้วยความรักที่เราต่างคนต่างมี”
“วันนี้เค้าเข้าใจ…เค้ารู้สึกได้่…ด้วยตนเอง…”
ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้…ไม่เคยเข้าใจเลย…เคยคิดว่า…
แค่รักกัน เข้าใจกัน อยู่ที่ไหน จะทำอะไร ก็ไม่เป็นไรนี่นา…
.
.
“แต่วันนี้…เค้าเข้าใจ…ความรู้สึกนั้น”
