e’เจ๊บอกว่า…
“ถ้าความสุขเราผูกไว้กับคนอื่น
เวลาที่เค้าหายไป…เค้าจากเราไป…ความสุขของเราก็จะหายไปด้วย”
อืม..
เป็นจริงล่ะ…
มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ตอนนี้…
“ความสุขชั้นหายไปอีกแล้วล่ะ”
Posted on December 8th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 2 Comments »
งานแรกของวันนี้…คือ การ up blog
(ถึงแม้จะเริ่มเอาตอนบ่าย ๆ ก็เถอะ…อิอิ)
เมื่อคืน…มีโอกาสได้คุยกับเพื่อนสาว…
เพื่อนสาวที่สนิทกันมาก ๆ
ปกติก็เม้าท์กันเรื่อยเจื้อย…แต่เมื่อคืนคุยกันนานมาก…ก..ก…ก..
(นานยังกับคนจีบกันเถอะ…)
ต้นเหตุเกิดจาก…อีเพื่อนสาวชั้นมันงอนคุณแฟน…
เอ..จะเรียกว่างอนก็ไม่ใช่…อาการนี้อาจเรียกได้ว่า เป็นอาการรู้สึกตัวมากกว่า…
เหมืิอนคนรักกัน…ก็จะมีความสุข และเลือกที่จะอยู่กับคุณแฟนทุกเวลาที่มีโอกาส…
อีเพื่อนสาวคนนี้ก็เหมือนกัน…ธรรมดามนุษย์โลกล่ะ…
จนวันนึง…ที่อีคุณแฟนก็มีชีวิตของมันปกติ…
กินเหล้า…ทำงาน…เรียน…กับแก๊งค์เพื่อนหนุ่มของมัน
อีนี่ก็รู้สึกว่า ชีวิตอีคุณแฟนก็ดำเนินได้ดีนี่นา…ไม่ต้องมีมันก็ได้…
แล้วทำไมชั้นต้องติดอยู่กับมันเนี่ย…
พาลนึกได้เถอะว่า…เอ..แล้วชีวิตที่ชั้นเคยมี เคยทำ มันหายไปไหนหมด…
ชีวิตที่เคยช่วยเหลือตัวเองได้ มันหายไปไหนกัน…e’ชีวิตสาวเวิร์ค ๆ ของกรูหายไปไหนเนี่ย
เพื่อนแก๊งค์นี้…แก๊งค์นู้น…ไม่ได้ไปเที่ยวกับมันมานานแค่ไหนแล้วนะ…
ชั้นไม่ได้เดินสวนกี่เดือนมาแล้ว…
ที่เที่ยวที่มันฮิป ๆ เก๋ ๆ ที่ชั้นชอบไปล่ะ…ทำไมไม่ได้ไปมานาน…
เออแฮะ…เพิ่งรู้สึกตัว…(3 หรือ 4 ปีล่ะมั้ง…อิอิ)
ก็เวลาที่มันมีน่ะ…ชีวิตที่มันเป็น…ก็เอาไปอยู่ เอาไปเป็นกับคุณแฟนงัยล่ะ…อิอิ
(แล้ววันนี้ เหมือนว่า จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ว่า อยากจะเป็น “เอกราช” ขึ้นมา…
ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาก็ยอม “ตกเป็นเมืองขึ้น” แต่โดยดีนะ
เพิ่งนึกได้ว่า ชั้นควรจะต้องเป็นเอกราชนี่นา ไม่่ควรง่อยเปลี้ยเสียขา…ประมาณนี้)
แต่…
ไม่ได้โกรธมันนะ…ไม่เคยนึกจะโกรธเพื่อนที่มีแฟนแล้วหายไปเลย…
เข้าใจได้ถึง…วงจรความรัก…
“วงจรความรัก”…มักเป็นแบบนี้…
เราเชื่อ…เพราะเราก็เคยเป็น…
ช่วงเวลาแบบนั้น…มีความสุขจะตาย…ไม่ต้องไปไหน…ไม่ต้องทำไร…
นอนเล่น อ่านหนังสือ ดูทีวี กินข้าว ทำกับข้าว ดูหนัง ฟังเพลง
กรูขลุกขลิกของกรูอยู่ได้ทั้งวันเถอะ…เหอ..เหอ
อืม..
นึกแล้วขำ…
ทำมาเรียกร้อง…ชิชิ…
เชื่อเถอะ…ว่ามันคุ้ม…
และไม่ต้องเรียกร้องอะไร…
เมื่อไรที่มึงอยากได้เพื่อน..อยากไปเที่ยวกับแก๊งค์ไหน…
อยากพักการเป็นเมืองขึ้น มาตั้งตัวเป็นเอกราชเมื่อไร…
แค่โทรมา…เราจะเจอกัน…
(ยกเว้น…เวลากรูนอย)
อืม..
ว่าแต่…
ไอ้อาการ “ตกเป็นเมืองขึ้น” นี่…
ก็ทั้งสุข และทั้งเศร้าเน๊อะ…
สุข…แบบสุขท่วมหัวใจ…อยู่กับคนที่เรารัก…ในช่วงเวลาที่เรารักกัน..
เศร้า…แบบกัดกินหัวใจไปทั้งก้อน…ตอนที่ตัวเองเริ่มรู้สึกได้ว่ากำลังง่อยเปลี้ย
พึ่งคนรักมากเกินไป ทั้งกาย ใจ และความรู้สึก จนทำให้ความเป็นตัวของตัวเองหายไป…
วิธีการจัดการที่นึกออก…
เพียงแค่เรารู้ตัว…รู้หัวใจ…แล้วเลือกที่จะทำ…
ความสุขก็จะมาหาแบบรู้เนื้อรู้ตัว…ล่ะมั้ง…..
และ และ และ
“วันนี้เค้ามีความสุขจัง…ยิ้ม..ยิ้ม…ร่าเริง..ร่าเริง”
Posted on December 3rd, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 2 Comments »
วันนี้เป็นวันอาทิตย์…
เป็นวันอาทิตย์ที่เตร็ดเตร่…เตร่เตร็ด
หงุ่น-หงุ่น…หยุ่น-หยุ่น
เหงา..เหงา…
เรื่อยเจื้อยไปเรื่อย ๆ …
และได้มีโอกาสเจอหนังสือเล่มนึง…
ชื่อ “พอจะมีเวลาให้ความสุขบ้างไหม”
เป็นของ “นิ้วกลม” นักเขียนคนโปรด…
อ่านชื่อหนังสือแล้ว…เลยได้ย้อนถามตัวเอง…
เออ…เราพอจะมีเวลาให้ความสุขบ้างมั้ยนะ…(หมายถึง ยุ่งจนไม่มีเวลาจะสุข)
หรือว่า…เราพอจะมีความสุขในบางช่วงของเวลาบ้างมั้ยนะ….
อืม..
ถ้าช่วงนี้คงเป็นอย่างหลัง…
ไม่ใช่ว่าไม่สุข..และไม่ใช่ว่าจะทุกข์
แต่มันเหงาอีกแล้ว…ว….ว
หงุ่น-หงุ่น
กรุ่น-กรุ่น
หรือว่า ยาที่จะรักษาอาการนี้ได้ คือ….
การต้องพยายามอยู่คนเดียวให้มากขึ้นนะ…
ร่างกายจะได้สร้างภูมิคุ้มกันให้้มากขึ้น..
จะได้แข็งแรงขึ้น…
และไม่เหงาได้ง่าย ๆ อีก
.
.
Posted on November 30th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 3 Comments »
ท้าวความ
(เขียนแบบนี้หรือปล่าวนะ…จะเขียนเป็น “เท้าความ” ก็ดูจะเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย…มันทะแม่งทะแม่ง…
เอาเถอะ…เอาเสียง ไม่เอารูป…
เฮ้อ…แค่จะเล่าความหลังก็หมดไป 3 บรรทัดแบบยังไม่เห็นเนื้อไม่เห็นหนังเลย)
อ่ะ…ซะที…
ในบ้าน YIY ที่เคยเล่าให้ฟัง ก็มี e’พี่สาวคนโต อีกคนนึงล่ะ (จริง ๆ ก็อายุไล่เลี่ยกับชั้นมาก ๆ แต่ก็ยังแก่กว่าอยู่ดี อิอิ)
ก็เป็นพี่สาวคนโตในบ้าน YIY ที่ขี้เอาแต่ใจ ประหนึ่งน้องสาวคนเล็ก
แถมมีฐานะพ่วงท้ายเป็นถึง Director หัวโต ประจำ YIY ด้วยเถอะ…
e’ เจ๊นี่ แกจะมีความสามารถพิเศษเรียกได้ว่า เป็น “มนต์สะกด”
หากแกอยากได้ของสิ่งใด โดยเฉพาะของกิน เค้ก ชอกโกแลต.. แกจะนั่งอยู่กับที่ และจะเริ่มเรียกชื่อสิ่งของที่แกต้องการ เรียกซ้ำ ๆ ตราบนานเท่านาน จนกว่าจะมีคนรำคาญและหยิบมาให้แก เท่านั้นล่ะ …พึงพอใจ…
(คำจำกัดความของ “มนต์สะกด” ที่ว่า คือ เป็นมนต์ที่สะกดให้คนอื่นรำคาญ แล้วทำตามความต้องการของแก..55)
.
.
เท่าที่จำได้….
ตั้งแต่…เยื้องตีนเข้ามาเหยียบ YIY… e’เจ๊นี่ ก็เป็นผู้หญิงคนที่ 2 ที่เจอ…(รองจากน้องอีกคน ชื่อ หญิง (หญิงเล็กนะ))
“e’เจ๊นี่” คุยกับชั้นอย่างเมามันส์…เหมือนเพื่อนรู้จักกันมานานเถอะ…
อืม…คุยกันได้นานจริง ๆ กับ e’เจ๊คนนี้…
จวบจนทุกวันนี้ หากนาน ๆ เจอกันที หรือมีเวลาว่าง ๆ (เช่น รอหมาหาหมอ) เป็นต้องเม้าท์กันเรื่อยเจื้อย…
เรื่องชาวบ้าน เรื่องตัวเอง และเรื่องตัว e’เจ๊เอง
แอบแปลกใจ…บางครั้งก็เหมือนจะไม่สนิท แต่พอได้คุยทีไร ก็สนิทกัน สนิททั้งตัวและหัวใจทุกครั้งไป…
คงเพราะ มันรุ่นใกล้กัน บางครั้งมันรู้จักตัวชั้นดียิ่งกว่าตัวชั้นเองซะอีก และชั้นเชื่อว่า “ทุกสิ่งที่มันสะท้อน เกิดจากความหวังดีทั้งนั้น”
(เรื่องจริง เป็นแบบนั้นหรือปล่าวไม่รู้….เอาเป็นว่า กูเชื่อของกูละกัน)
จนวันนี้…มันเจอทางของตัวเองแฮะ…
จำได้ว่า ครั้งที่ 2 ที่มันบอกจะออกจาก YIY ชั้นโกรธมันมาก…
แอบด่ามันไปด้วย…”ไม่ห่วงน้องเลยนะ”…
กลับมาถึงห้องตัวเอง ด่าตัวเองเป็นวรรคเป็นเวร
“ไปด่ามันทำไม นึกว่าง่ายนักเหรอ กว่ามันจะตัดสินใจได้ กว่ามันจะพูดออกไปได้”
ต้องรีบขอโทษขอโพยมันเป็นการใหญ่..
.
.
แล้ว…มันก็ย้ายที่ทำงาน ไปหาสิ่งที่มันชอบ…หรือคิดว่าชอบ ณ ตอนนี้…
“บ้านเสม” บ้านแห่งการฝึกอบรม
ซึ่งเราเองก็เคยเป็นหนึ่งของการฝึกอบรมจากบ้านนี้เหมือนกัน
ทำให้รู้สึกคุ้นเคยได้ไม่ยาก
และสิทธิของการถูกฝึก คือ การเป็นเหมือนสมาชิกของบ้านเสมโดยปริยาย
และได้รับ “สารเพื่อนเสม” (จดหมายข่าวประจำบ้านเสม)
สำหรับ “สารเพื่อนเสม”
โดยส่วนตัวแล้ว ชอบ อยู่แล้ว…และเลือกที่จะรับด้วยรูปแบบเล่ม (ไม่รับทาง e-mail)
เพราะส่งไปที่บ้าน มักจะมีคนได้อ่านด้วยเสมอ (โดยเฉพาะพี่สาวแม่ลูกอ่อนชั้น ที่ชั้นเล่าเรื่องที่ทำงาน จนมันรู้จักไปทุกคนทุกงาน)
เดือนนี้ ได้รับสารเพื่อนเสมตามเคย
แต่ที่ไม่เหมือนเคย คือ มีชื่อผู้เขียนหน้าใหม่ ที่ชื่อไม่ใหม่สำหรับเราเลย…
“e’เจ๊” นั่นเอง…
ตื่นเต้นโคตร !!
ตั้งใจอ่านโคตร !!
.
.
ด้วยความที่ค่อนข้างจะสนิท
และชั้นเป็นคนขี้จิก
สนุกกับการแซวซะมากกว่าการชื่นชม
(ทั้ง ๆ ที่รู้ผลของการกระทำนั้น ๆ ดี..เหอ เหอ..)
เลยทำให้…ไม่ค่อยได้ชื่นชมมันเท่าไหร่…
และที่ี่ไม่ค่อยได้บอก “e’เจ๊” คือ…
“แก เป็นคนนึงที่เขียนหนังสือดี…ดีมากเลยล่ะ…มันกำลังพัฒนาไปเรื่อย ๆ
และช่วงปี - 2 ปีนี้ แกเปลี่ยนไปมาก
กำลังโต เบ่งบาน แตกยอด
แกเติบโตทางภายในของตัวเอง
พัฒนาความคิด
และเปิดใจกว้างมากขึ้น…”
อืม…
(ชื่นชมจากใจชั้นเลยนะเฟ้ย…เขิน..น..แต่ไม่นับทางภายนอกที่หาผู้ชายไม่ได้นะ..อิอิ..)
…
…
อืม..
รอลุ้น…
รอดูการเปลี่ยนแปลงของแกต่อไป…
เอาใจช่วยล่ะ…
คิดถึงว่ะ
Posted on November 26th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 6 Comments »
วันนี้ตื่นมา แล้วรู้สึกว่าตัวเองสีหม่น ๆ ยังไงไม่รู้
คงประกอบกับ…
ช่วงนี้เหงาพิลึก…
ถึงแม้จะ่ร่าเริงได้ หัวเราะดีอยู่ก็ตาม
แต่แก้เหง๊า เหงา..
วันนี้เลยแก้สีหม่นด้วยการ…
หาเสื้อผ้าสีสดใสใส่…
แงบ แงบ
น่าจะช่วยได้…นา…
Posted on November 18th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 3 Comments »
รู้มั้ย..ว่า..
ที่ชาร์ตมือถือของ Sony ไม่สามารถชาร์ตไฟให้กับแบตเตอรี่มือถือ Nokia ได้…
รู้มั้ย!!!
.
.
ไม่ต่างอะไรกับการที่เราไม่สามารถทำให้คนบางคนรู้สึกดีขึ้นได้..
ก็มันไม่ใช่ที่ชาร์ตของเค้า…
ไฟมันก็ไม่เข้า…
แล้วมันจะดีขึ้นได้งัย..
เข้าใจป่ะ..
.
.
ก็แค่…
หาที่ชาร์ตที่เข้ากับตัวเอง..
และหามือถือให้เหมาะกับตัวเอง..
เท่านั้นก็พอ..
(ฺแบตเตอรี่จะได้เก็บไฟได้ทน และมีอายุการใช้งานนาน)
เอิ๊กอ๊าก
Posted on October 19th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 1 Comment »
- เจ็บสั้น ปวดนาน -
- ทำตามหัวใจพาไป -
อาจจะมีมากกว่านี้…
แต่จำได้เท่านี้…
ชั้นสมองเสื่อม
หมายเหตุ : การดื่มสุราทำให้สมองเสื่อม (ไดเรคเตอร์บอกไว้)
Posted on October 18th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 2 Comments »
“เค้าต้องการจริงเหรอ ?”
เป็นคำถามที่เกิดขึ้นตอนนี้ล่ะ…
หรือว่า คิดไปเองว่า เค้าต้องการ ?
คิดเอง เออเอง ทำเอง
…
หากวันนึงเราคิดว่า
ตัวเราอาจจะช่วยให้คนอื่นรู้สึกดีขึ้น…จากความรู้สึกแย่ ๆ ที่เค้ามีอยู่ได้..
สำรวจอีกครั้งเถอะ…
คิดไปเองหรือปล่าว…
หลงตัวเองหรือปล่าว…
หรือว่า…
จริง ๆ แล้วเค้าไม่ได้ต้องการ..ใด ๆ
กลับกลายเป็นเราต่างหาก..
ที่ต้องการ…ที่จะสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง…
Posted on October 18th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 1 Comment »
“สงสัยจะแก่” นี่เป็นข้อสงสัยนี้เกิดขึ้นในช่วงนี้…
ที่สงสัยน่ะเหรอ…
ก็…
1. ช่วงนี้นอนน้อย แบบนอนไม่หลับ
2. ถ้าไม่กินเหล้า จะหลับประมาณเที่ยงคืน ตื่น ตี 4 ประจำ
3. ถ้ากินเหล้า จะนอนดึกกว่าปกติ แต่ยังคงตื่นเช้าได้ด้วยตนเอง
เป็นมา 2-3 วันละ…ไม่รู้เป็นอะไร
หรือมีอะไรกังวลใจหรือปล่าวก็ไม่รู้ (แต่ตัวเองไม่ยอมรับไง 555)
หรือจะแก่จริง..55
อืม…ขำ ขำ
ข้อดีของมัน คือ ตื่นเช้า ได้กินอาหารเช้าทุกวัน..ร่าเริงดี
.
.
อีกเรื่อง…
เมื่อคืนได้คุยกับเพื่อนซี้ (อืม..ไม่เคยเรียกกันแบบนี้เลยแฮะ 55)
รู้สึกว่า เวลาเราคุยเรื่องอะไรกับใครก็ตาม
ยิ่งเป็นคนขี้โลเล และไม่มั่นใจแบบเราด้วยล่ะก็
มันตอกย้ำความรู้สึกนึกคิด และความเป็นตัวเองดีจัง…
บางที…
การได้เล่าเรื่องตัวเอง การเล่าความรู้สึกนึกคิดของตัวเองให้คนอื่นฟัง
ก็เป็นการค้นหาตัวเองวิธีนึง..
Posted on October 15th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 3 Comments »
2-3 วันที่ผ่านมา…
รู้ตัวว่าตัวเองอ่อนแอมาก ๆ
แต่ไม่เหวี่ยง ไม่โวยวาย…
เพียงแต่ฟูมฟาย…ไปตามประสา…
.
จริง ๆ แล้วในสถานการณ์แบบนั้น…
เราอยากได้เพียงคนอยู่ด้วย…
ฟังเรา…นั่งอยู่ข้าง ๆ ดูเราร้องไห้…
กอดเราเมื่อต้องการ..
เท่านั้้น…
และ…คงมีไม่กี่คนที่เราคาดว่า “เค้าพร้อมจะอยู่กับเรา..ในสถานการณ์แบบนี้”
.
.
แต่…ไม่มีล่ะ…ไม่มีแล้ว…
ทำได้เพียง = กอดตัวเอง = กอดไว้แน่น ๆ = …
แล้วอยู่้กับเพื่อนที่พร้อมจะอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น…
เท่านั้น…
.
.
ขอบคุณ…
ทุกคน…ที่วนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัว…
.
.
ซักวันจะเข้มแข็งล่ะ
Posted on October 5th, 2008 by agapae
Filed under: Uncategorized | 5 Comments »